คาถาธรรมบทภาค๑-๘ : หน้า 54/80

คาถาธรรมบทภาค๑-๘ (๕๔) บุคคลใดโง่ ย่อมสำคัญความที่แห่งตนเป็นคนโง่, บุคคลนั้นจะเป็น บัณฑิตเพราะเหตุนั้นได้บ้าง; ส่วนบุคคลใดเป็นคนโง่ มีความสำคัญว่า ตนเป็นบัณฑิต บุคคลนั้นแล เราเรียกว่า “คนโง่ ๕. เรื่องพระอุทายีเถระ [๔๔] ยาวชีวมฺปิ เจ พาโล ปณฺฑิต ปยิรุปาสติ ทพฺพี สูปรสํ ยถา. น โส ธมฺม วิชานาติ ถ้าคนพาล เข้าไปนั่งใกล้บัณฑิตอยู่ แม้จนตลอดชีวิต, เขาย่อมไม่รู้ ธรรม เหมือนทัพพีไม่รู้รสแกงฉะนั้น 5. เรื่องภิกษุชาวเมืองปาฐา [๕๐] มุหุตฺตมปิ เจ วิญญู ปณฺฑิต ปยิรุปาสติ ขิปป์ ธมฺม วิชานาติ ชิวหา สูปรสํ ยถา. ถ้าวิญญูชน เข้าไปนั่งใกล้บัณฑิต แม้ครู่เดียว, เขาย่อมรู้แจ้งธรรม ได้ฉับพลัน, เหมือนลิ้นรู้รสแกงฉะนั้น ๗. เรื่องสุปปพุทธกุฏฐิ [๕๑] สทฺธาธนํ สีลธนํ สุตธนญฺจ, จาโค จ. ยสฺส เอตา ธนา อตฺถิ “อทลิทโทติ ต์ อาหุ หิรี, โอตฺตปุปิย์ ธนํ ปญฺญา เว สตฺตม์ ธน อิตถิยา ปุริสสฺส วา, อโมฆ ตสฺส ชีวิตติ