การอดกลั้นและการฝึกตน : หน้า 27/80

คาถาธรรTTEEMAO=2 (๒๗) เราจักอดกลั้นถ้อยคำล่วงเกิน ดังช้างอดทนลูกศร ซึ่งตกไปจาก แล่งในสงคราม, เพราะคนเป็นอันมาก เป็นผู้ทุศีล, ราชบุรุษทั้งหลาย ย่อมนำพาหนะที่ฝึกแล้วไปสู่ที่ประชุม, พระราชาย่อมเสด็จขึ้นพาหนะ ที่ฝึกแล้วในหมู่มนุษย์ผู้ใดอดกลั้นถ้อยคำล่วงเกินได้, ผู้นั้นชื่อว่าฝึก (ตน) แล้ว เป็นผู้ประเสริฐสุด, ม้าอัสดรที่ฝึกแล้วเป็นสัตว์ประเสริฐ, ม้า อาชาไนย ม้าสินธพที่ฝึกแล้ว เป็นสัตว์ประเสริฐ, พระยาช้างชาติกุญชร ที่ฝึกแล้ว ก็เป็นสัตว์ประเสริฐ, (แต่) ผู้ฝึกตนเองได้แล้ว ประเสริฐกว่านั้น สมมุยหามิ ปมุยหามิ, สพฺพา มุนฺหนฺติ เม ทิสา, สามาวติ ม์ ตายสฺสุ ตวญจ เม สรณ์ ภูวาติ เราฟั่นเฟือน เลือนหลง, ทิศทั้งปวงย่อมมืดตื้อแก่เรา, สามาวดีเอ๋ย และเจ้าจงเป็นที่พึ่งของเรา. เจ้าจงต้านทานเราไว้ อิท วตฺวา สามาวดี สมฺมาสมฺพุทฺธสาวิกา “มา ม ตว์ สรณ์ คจฺฉ ยมห์ สรณ์ คตา, เอส พุทฺโธ มหาราช, เอส พุทฺโธ อนุตฺตโร, สรณ์ คจฺฉ นํ พุทฺธ์; ตวญจ เม สรณ์ ภวาติ พระนางสามาวดี ผู้เป็นสาวิกาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ครั้นกล่าว คำนี้แล้ว ก็กล่าวว่า “พระองค์ อย่าทรงถึงหม่อมฉันเป็นที่พึ่งเลย, หม่อมฉันถึงผู้ใดว่าเป็นที่พึ่ง, ข้าแต่มหาราช ผู้นั้นคือพระพุทธเจ้า, พระพุทธเจ้านั่นเป็นผู้เยี่ยมยอด, ขอพระองค์ทรงถึงพระพุทธเจ้า พระองค์นั้นเป็นที่พึ่งด้วย, ทรงเป็นที่พึ่งของหม่อมฉันด้วย