เรื่องพาลนักษัตร : หน้า 31/80

คาถาธรรมบ─MAO-2 (๓๑) ๔. เรื่องพาลนักษัตร [๑๔] ปมาทมนุยุญฺชนฺติ อปปมาทญจ เมธาวี มา ปมาทมนุยุญเชถ อปฺปมตฺโต หิ ฌายนฺโต พาลา ทุมุเมธิโน ชนา ธน์ เสฏฐิว รกฺขติ. มา กามรติสนฺถวํ ปปโปติ วิปุล์ สุข พวกชนพาลผู้มีปัญญาทราม ย่อมประกอบเนืองๆ ซึ่งความ ประมาท, ส่วนผู้มีปัญญาย่อมรักษาความไม่ประมาทไว้เหมือนทรัพย์ อันประเสริฐ, ท่านทั้งหลายอย่าตามประกอบความประมาท, อย่าตาม ประกอบความเชยชิดด้วยความยินดีในกาม เพราะว่าผู้ไม่ประมาท แล้วเพ่งพินิจอยู่ ย่อมบรรลุสุขอันไพบูลย์. ๕. เรื่องพระมหากัสสปเถระ [๑๔] ปมานํ อปปมาเทน ปญฺญาปาสาทมารุยห ปพฺพตฏฺโฐว ภุมฺมฏฺเฐ ยทา นฺทติ ปณฺฑิโต อโสโก โสกินี ปช ธีโร พาเล อเวกฺขติ เมื่อใดบัณฑิตบรรเทาความประมาทด้วยความไม่ประมาท เมื่อนั้น บัณฑิตนั้น ขึ้นสู่ปัญญาเพียงดังปราสาท ไม่เศร้าโศก ย่อมพิจารณา เห็นหมู่สัตว์ ผู้มีความเศร้าโศก ปราชญ์ย่อมพิจารณาเห็นคนพาลทั้ง หลายได้ เหมือนคนผู้ยืนอยู่บนยอดเขา มองเห็นชนผู้ยืนอยู่บนพื้น ดินได้ฉะนั้น