คาถาธรรมบทภาค๑-๘ : หน้า 76/80

คาถาธรรมบทภาค๑-๘ (๗๖) ก็สัตว์ใด พึงบำเรอไฟในป่า ตั้ง ๑๐๐ ปี, ส่วนเขา พึงบูชาท่านผู้มี ตนอบรมแล้วผู้เดียว แม้ครู่หนึ่ง, การบูชานั้นนั่นแลประเสริฐกว่า (การบูชา ตั้ง ๑๐๐ ปี ของสัตว์นั้น) การบูชา ๑๐๐ ปี จะประเสริฐอะไร เล่า? ๗. เรื่องพราหมณ์ผู้เป็นสหายของพระสารีบุตรเถระ [๔๗] ยงกิญจิ ยิฏฐิ ว หุต ว โลเก สํวจฺฉรํ ยเชถ ปุญฺญเปกฺโข สพฺพปิ ต น จตุภาคเมติ อภิวาทนา อุชุคเตสุ เสยฺโย ผู้มุ่งบุญพึงบูชายัญ และทำบำบวงอย่างใดอย่างหนึ่งในโลกตลอดปี ทานนั้นแม้ทั้งหมดไม่ถึงส่วนที่ ๔ การอภิวาทในท่านผู้ดำเนินตรง ประเสริฐสุด. ๔. เรื่องอายุวัฒนกุมาร [๔๘] อภิวาทนสีลิสส นิจฺจํ วุฑฒาปจายิโน จตุตาโร ธมฺมา วฑฺฒนฺติ อายุ วัณโณ สุข พล ธรรม ๔ ประการ คือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ เจริญแก่บุคคลผู้ กราบไหว้เป็นปกติ ผู้อ่อนน้อมต่อท่านผู้เจริญเป็นนิตย์ ๔. เรื่องสังกิจจสามเณร [๔๔] ตาโส เต นตฺถิ น ภย์, ภิญฺโย วณฺโณ ปสีทติ กสุมา น ปริเทเวสิ เอวรูเป มหพาเยติ,