คาถาธรรมบทภาค๑-๘ : หน้า 48/80

คาถาธรรมบทภาค๑-๘ (๔๔) กลางคืน ไม่ไยดีชีวิต ชนะเสนาแห่งปัจจุได้แล้ว ไม่มาสู่ภพอีก ถอน ตัณหาพร้อมทั้งราก ปรินิพพานแล้ว ตสฺส โสกปเรตสฺส ตโต โส ทุมมโน ยกฺโข วีณา กจฺฉา อภิสฺสถ ตตฺเถวนฺตรธายถาติ. พิณได้พลัดตกจากรักแร้ของมารนั้น ผู้อันความโศกครอบงำ ลำดับ นั้น ยักษ์นั้นเสียใจ ได้หายไปในที่นั้นนั่นเอง ด้วยประการฉะนี้ เตสํ สมฺปนฺนสีลาน สมุมทญฺญา วิมุตฺตานํ อปปมาทวิหารนํ มาโร มคฺค น วินฺทติ มาร ย่อมไม่ประสบทางของท่านผู้มีศีลถึงพร้อมแล้ว มีปกติอยู่ด้วย ความไม่ประมาท พ้นวิเศษแล้ว เพราะรู้ชอบ เหล่านั้น ๑๒. เรื่องครหทินน์ [๔๔] ยถา สงฺการธานสม ปทุม ตตฺถ ชาเยถ เอวํ สงฺการภูเตส อติโรจติ ปญฺญาย อุชฌิตสฺมี มหาปเถ สุจิคนธ์ มโนรม์ อนุธภูเต ปุถุชฺชเน สมฺมาสมฺพุทฺธสาวโก, ดอกบัวมีกลิ่นดี จึงเกิดในกองหยากเยื่อ อันบุคคลทิ้งแล้วใกล้ ทางใหญ่ ดอกบัวนั้น จึงเป็นที่ชอบใจ ฉันใด,