การเรียนรู้สมาธิและการสร้างบุญ : หน้า 54/108

1948 18198 อยากเรียนสมาธิมากก็ได้ข่าวจากป้าของสามีว่ามีแม่ชีวัด- ปลายคลองเปิดเรียนวิปัสสนาก็ไปสมัครเรียน พอแม่ชีเห็น หน้าปุ๊ปก็บอกเธอว่า “แม่ชีรับหนูไม่ได้หรอกเพราะว่าหนู เป็นคนมีครู แล้วลูกในท้องหนูนะเจ้าประทานมาให้” เธอก็ ตกใจว่าแม่ชีรู้ได้ไง เราก็ไม่เคยบนบานศาลกล่าวที่ไหน เขา ไม่รับก็หน้าเสีย ตอนนั้นท้อง 5 เดือน อยากให้ลูกออกมา ครบ ๓๒ ประการ ก็เลยต้องเปิดหนังสือกัลยาณมิตรศึกษา เอง สวดมนต์นั่งสมาธิก็อธิษฐานจิตกับรูปคุณยาย “คุณยาย เจ้าขา ถ้าลูกมีบุญขอให้ลูกมีโอกาสไปวัดพระธรรมกาย และได้ เรียนรู้สมาธิเหมือนในหนังสือ เพราะทุกวันนี้เหมือนคนเดิน ไปเดินมา ไม่มีครูคอยชี้แนะ ที่นั่งก็เพราะรักสมาธิ” ปฏิบัติอย่างจริงจัง เมื่อจะเปิดศูนย์กัลยาณมิตรตราด ในช่วงสร้างพระแกนกลาง เธอมีโอกาสรับบุญเลี้ยง ภัตตาหารพระอาจารย์ที่มาจากวัดพระธรรมกายซึ่งท่าน เป็นคน จ.ตราดด้วย คือพระณัฐ ดีใจมาก พอท่านฉันเสร็จ แทนที่ท่านจะกลับเลย ก็ชวนคุยชวนสร้างแกนกลาง โอ้โห ตั้งสามหมื่น ไม่ไหวหรอก! หลวงพี่ท่านเทศน์ไปเรื่อยๆ มา สะดุดตรงตอนที่ว่า “พระพุทธเจ้าสอนให้มหาทุคตะทำทาน ออกจากใจ” เธอก็คิดว่า “เราก็เคยเที่ยวเงินหมดไปกับสิ่งที่ ไร้สาระในเมืองนอกเป็นแสน องค์หมื่นก็ทำมาแล้ว ก็กัดฟัน ทำเขียนใบ(ใบสร้างพระ)เสร็จก็ยกอธิษฐานจิตว่า ถ้าลูกมี บุญได้สร้าง ขอให้ภายใน ๒ วันนี้ (ศุกร์-เสาร์) มีเงินสามหมื่น ก็ได้มาจริงๆ วันอาทิตย์ขับรถเข้าวัดเลยโดยชวนลูกจ้าง บริษัทเหล้าไปเป็นเพื่อน ไปถึงก็ทำและเล่าอานิสงส์ให้กับเจ๊ ที่ไปด้วยกัน แล้วเจ๊ก็เห็นเขาใส่พระมหาสิริราชธาตุก็ชอบ ๕๒ | กัลยาณมิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ เธอก็บอกว่า นี่แหละสร้างพระแกนกลางจะได้พระองค์นี้ ปรากฏว่าเจ๊แกอยากสร้างด้วย เธอก็งง เพราะเงินเดือนแค่ ๓,๕๐๐ บาท เจ็บอกว่ามีเงินแต่อยู่ในธนาคาร ทำอย่างไรดี ก็เห็นผู้นำบุญอนงค์นาฏ เวทยโยธิน ก็เข้าไปขอยืมเช็คทั้งๆ ที่ไม่รู้จัก ผู้นำบุญก็ให้มาแปลกจริงๆ เจ๊ก็ได้สร้าง ไม่นึกไม่ ฝันว่าจะมีคนทำตาม วันจันทร์ก็โอนเงินคืนให้ผู้นำบุญ หลวงพี่ณัฐ อภิเวชโช คงจะเห็นแววผู้นำบุญของ เธอ เลยเชิญให้เธอเปิดศูนย์กัลยาณมิตร ไว้สวดมนต์นั่งสมาธิ เธอก็รับปาก แต่จะทำอย่างไรดี ถ้าเจ้าของศูนย์ฯ ไม่รู้เรื่อง สมาธิเมื่อคนที่มานั่งเกิดถามจะตอบเขาอย่างไร? น้องเขาก็ บอกว่ามี ๗ วัน(ปฏิบัติธรรมพิเศษนอกสถานที่ ที่สวนบัว จ.เชียงใหม่ โอ้โห! ตั้งเจ็ดวัน ก็รีบเคลียร์งานแล้วไม่บอกสามี เพราะรักกันมากสามีไม่ยอมให้ไปไหนคนเดียว วางแผน ทำให้สามีโกรธ เธอก็แกล้งโมโห งอนไม่คุยกัน วันเดินทาง ก็แอบไป โทรศัพท์มือถือก็ไม่เอาติดตัว แต่เขียนจดหมาย ทิ้งไว้ในทำนองว่า “เรารักกันมาก แต่สักวันหนึ่งเราต้องจากกัน การไปของเธอ ๗ วัน ให้ถือว่าเป็นการจากกัน เราลองฝึก ทำใจดูเมื่อต้องจากกัน ไม่ต้องเป็นห่วง ฯลฯ" ขึ้นสวนบัวจึง ได้ศึกษาปฏิบัติธรรมอย่างเต็มที่ ได้เข้าใจเป้าหมายของชีวิต สมาธิคืออะไร โดยมีพระอาจารย์ที่ชี้แนวทางคือ พระ อาจารย์ณรงค์ ทนฺตจิตฺโต พระอาจารย์ชูชาติ สิรินาโค ความรู้อัดแน่นพร้อมลุย ประกาศตนเป็นศิษย์วัดพระธรรมกาย หลังจากลงจากสวนบัว เธอก็ถามเจ้าหน้าที่ว่า น้อง มีอะไรไหม ที่จะไปติดที่บ้าน เพื่อประกาศให้เขารู้ว่าเราเป็น ศิษย์วัดพระธรรมกาย น้องเขาก็ให้ภาพหลวงพ่อวัดปากน้ำ ทองคำกับภาพมหาธรรมกายเจดีย์ กลับถึงบ้านปั๊บก็ติดไป จนทางบ้านงง มาไม้ไหน? จริงๆ อยากให้คนรู้เพราะชาว ตราดไปวัดพระธรรมกายกันมาก แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนบ้าง พอติดภาพ คนก็เริ่มมาหา คนนี้ก็ไปคนนั้นก็ใช่ งานอุบาสกแก้ว ได้เป็นผู้นํารถ โดยไม่รู้ตัว เธออธิษฐานว่า “ถ้าเชื้อสายธรรมกายเดียวกัน ก็ให้ รู้จักและรวมตัวกันสร้างบุญ" ได้งานแรกคืออุบาสกแก้ว เรารวมตัวกันที่ศูนย์กัลยาณมิตร ไม่รู้หรอกการเป็นผู้นำรถ