ความหมายของเวร : หน้า 71/108

“เวร” เป็นเรื่องของใจที่เป็นทุจริต เกิดจาก ความโกรธความไม่พอใจในเมื่อมีผู้ใดผู้หนึ่งมาทำให้ตนไม่ พอใจ แล้วเก็บความรู้สึกไม่พอใจนั้นไว้ไม่ยอมลืม นานเข้า ก็กลายเป็นเวรไปในที่สุด คนที่ผูกเวรคือคนที่คิดว่าคนอื่น เคยทำให้ตนได้รับทุกข์ความเดือดร้อน หรือทำให้เสียหาย เช่น ใครเคยด่าว่าตนไว้ ก็เก็บความแค้นไว้ในใจ ใครเคยทำร้าย ตนไว้ก็เก็บความแค้นไว้ในใจ หรือใครเคยเอาชนะตนไว้ เคยลักเคยฉ้อโกงตนไว้ก็เก็บความแค้นไว้ในใจ ความคิด แค้นเคืองที่เก็บไว้นี่แหละจะจับตัวแน่นขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็น เวรไปในที่สุด เมื่อเป็นเวรแล้วก็กรุ่นอยู่ในใจเหมือนไฟสุมอก เผาลนจิตใจให้คิดเคืองขุ่นอยู่ตลอดเวลา แม้เพียงได้ยินชื่อ คนนั้น อาการไม่พอใจก็เกิดขึ้นทันที การผูกเวรไว้เท่ากับ ผูกความทุกข์ไว้กับตัว เท่ากับผูกเตาไฟไว้ในใจ มีแต่จะ ทำให้ทุกข์และทำให้ใจร้อนร่ำไป บางรายทั้งที่คนที่เคยด่าว่า เคยทำร้าย เคยชนะ เคยลักของของตนไป หรือคนที่เคย หลอกลวงเคยทำให้ตัวเองใจนั้นเขาลืมไปแล้ว ไปอยู่ที่อื่น แล้ว แต่ตัวเองยังเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้ และมานั่งทุกข์ใจเคือง ขุ่นอยู่คนเดียว จะเรียกว่ามานั่งบ้าอยู่คนเดียวก็ไม่ผิดนัก พอเก็บกดไว้นานเข้า ก็ระเบิดออกมาด้วยการไปแก้แค้น หรือชำระความแค้นกันเสียทีหนึ่ง คนที่ผูกเวรไว้มักถือคติว่า “แค้นต้องชำระ” เป็นสรณะทางใจเสมอ จึงตามล่าตามล้างกันไม่สิ้นสุดน่าอนาถแท้ ท่านว่า เวรนั้นระงับไม่ได้ด้วย การจองเวร เหมือนกับเอาน้ำโคลนมา ล้างภาชนะที่สกปรก ภาชนะนั้นก็สะอาด ไปไม่ได้ มีแต่จะสกปรกยิ่งขึ้น แต่เวร ย่อมระงับได้ด้วยการไม่จองเวร การไม่ จองเวรจะเกิดขึ้นได้ก็ด้วยการให้อภัย ไม่ถือโทษโกรธเคืองกันต่อไป เมื่อ ข้าวของเงินทอง ให้สมบัติต่างๆ แม้มีราคาแพง ก็ยังให้กัน ง่ายกว่าการให้อภัย แต่ให้อภัยให้กันไม่ค่อยได้ ถึงอย่างนั้น ก็ตาม ก็ต้องฝึกให้อภัยกันไว้ เพราะการให้อภัยเท่านั้นจึงจะ ปลดเปลื้องความทุกข์ใจ ความเคียดแค้น ความเคืองขุ่นที่ ตนมีต่อบุคคลอื่นได้อย่างเด็ดขาด ให้อภัยได้แล้ว การคิด แก้แค้นก็หมดไป จิตใจก็ปลอดโปร่ง เป็นอิสระ ไม่ต้องร้อน อีกต่อไป บางคนให้อภัยกันได้แล้ว กลับมาคบหาสนิทสนม กันเหมือนไม่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน อย่างนี้เรียกว่า หมดเวรจริงๆ น่าชื่นชมยิ่งนัก เวรที่ผูกกันไว้มิใช่นำความทุกข์มาให้เฉพาะในชาติ ปัจจุบันเท่านั้น เวรยังติดตามคนที่มีเวรต่อกันข้ามภพข้าม ชาติไปด้วย คนที่เคยมีเวรต่อกันมาในอดีต แม้เพียงได้ยิน ชื่อก็เกลียดกันเสียแล้ว หรือเมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้ดี ก็เกิด อาการไม่พอใจขึ้นมา ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักเกี่ยวข้องกันเลย เวรมีฤทธิ์ทำลายมากมายและยาวนานถึงเพียงนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะ ผูกเวรกันไว้ทำไม ให้อภัยได้ เวรก็หมด แต่การให้อภัยนี้ก็ เป็นเรื่องที่ทำได้ยาก บรรดาการให้ทั้งปวง การให้อภัยเป็นสิ่งที่ทำได้ยากที่สุด ให้ บรรดาการให้ทั้งปวง การให้อภัยเป็นสิ่งที่ทำได้ยากที่สุด ให้ข้าวของเงินทอง ให้ สมบัติต่างๆ แม้มีราคาแพง ก็ยังให้กันง่ายกว่าการให้อภัย แต่ให้อภัยให้กันไม่ค่อยได้ กัลยาณมิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ ๖๙