การสวดมนต์และการนั่งสมาธิในครอบครัว : หน้า 56/108

บ้านกัลยาณมิ KALYANA ดี โดยเฉพาะเด็กๆ ไม่ติดยาบ้ายาเสพย์ติด โดยการสวด มนต์นั่งสมาธิถือศีล ทำอย่างนี้ทุกวัน ก็ได้วันละ ๒๐ - ๓๐ หลัง บางแห่งเจอปัญหาก็ช่วยกันแก้ไข สำหรับเธอเมื่อเจอ ปัญหา จะนั่งสมาธิอธิษฐานจิต ขอบารมีหลวงพ่อให้มาช่วย ก็สําเร็จทุกครั้ง มองไปรอบทิศอย่าลืมคนในบ้าน จากการทุ่มเท เปิดบ้านกัลยาณมิตร บางครั้งสามีก็ เข้าใจบางครั้งก็ไม่เข้าใจแน่นอนย่อมมีปัญหา บางครั้ง หนักหนาจนเธอร้องไห้จนรู้ไปถึงผู้ประสานงาน พระอาจารย์ ท่านก็เตือนให้สติ สรุปว่าเธอผิด ผิดที่บริหารเวลาไม่ลงตัว ประทับใจในข้อคิดของหลวงพี่ที่ว่า “รู้มั้ยครอบครัวผู้นำบุญ ถ้าสองคนสามีภรรยา หมางเมินกันแล้ว เราจะไปเป็น ผู้นำบุญให้คนอื่นได้อย่างไร? ชวนให้เขาเปิดบ้าน สวดมนต์ นั่งสมาธิ ใครเขาจะเชื่อถือ ในเมื่อตัวผู้ชวนครอบครัวมีปัญหา” ก็ปรับทันทีเลย ในเมื่อปรับคนอื่นได้ทำไมจะปรับตัวเองไม่ได้ ลดทิฐิของตนจากการที่คิดว่าตัวเราเก่งก็เดินเข้าหาคุยกับสามี ปรับไปด้วยกัน แล้วทุกอย่างก็ ชิตัง เม! เป็นครอบครัวธรรมกาย คือความภาคภูมิใจอันสูงสุด เวลาเธอเตรียมธรรมะจะไปพูดกับสาธุชน ไม่รู้จะพูด กับใครก่อน เพื่อเป็นการทดสอบว่าเตรียมตัวใช้ได้ไหม? ก็ นึกถึงลูกๆ พอลูกกลับมาจากโรงเรียน มานี่เร็ว เบอร์ ๑ เบอร์ ๒ เบอร์ ๓ ทั้งสามคน แม่มีธรรมะจะเล่าให้ฟัง เป็นนิทาน แล้วโยงให้คนทำความดี เล่าจบก็จะถามเขาว่าดีไหม? เขา ตอบว่าดี เดี๋ยวพรุ่งนี้มาฟังแม่เล่าใหม่นะ สิ่งที่เธอภูมิใจ มากที่สุดคือทุกคนในบ้านเป็นครอบครัวธรรมกาย เธอมี ๔๔ | กัลยาณมิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๒ “บ้าน” กัลยาณมิตร ความหวังของ “พ่อ” ฉันคือ ลูกคนหนึ่งของพ่อที่มาเกิดที่ จ. ตราด อยู่สุดเขตภาคตะวันออกของไทย ฉันเกิด ทีหลังพวกพี่ๆเค้า เพราะมัวแต่ท่องเที่ยวในวัฏสงสาร ความทรงจำเลือนหายไป แต่วันหนึ่งก็ได้พบกับ กัลยาณมิตร จึงทำให้ฉันมีวันนี้ ฉันพยายามศึกษา หาตำราเพื่อที่จะค้นหาตัวเองว่า เราในอดีตคือใคร มาจากไหน แล้วเกิดมาทำไม ไปหาครู “วิปัสสนา” แต่เขาไม่รับ ครั้นที่เขารับก็ไม่อยากเรียน ค้นหา ตัวเองอยู่นาน วันหนึ่งฉันอ่านหนังสือ “กัลยาณมิตร” ชอบมากเลยฝันว่าจะต้องได้ไปเที่ยววัดนี้ซัก ครั้งหนึ่งเถอะชีวิตนี้ แล้วก็ลองฝึก สมาธิตามแบบ ธรรมกาย ตามหนังสือ แต่ปนกับของเก่าสับสนมาก (เพราะขาดครูนั่นเอง) วันที่ ๓๑ / ๑๒ / ๓๙ เป็น วันที่ฉันได้พบ “บ้านในฝัน” ฉันจำวันนี้ได้ดี ก้าว แรกที่เหยียบพื้นแผ่นดินที่ “วัดพระธรรมกาย” ฉัน ได้รับสัมผัสจากส่วนลึก ที่นี่แหละที่ฉันกำลังตามหา ทั้งๆ ที่อากาศร้อน แต่ฉันไม่ร้อน ฉันรู้สึกเย็นสบาย อบอุ่นใจ พบผู้คนใส่ชุดสีขาว ได้เจอ ญาติ พี่ น้อง มากมาย ทุกคนมีแต่รอยยิ้มบนใบหน้า จากวันนั้นจนถึงวันนี้ฉันก็ได้ไปบ้านบ่อยขึ้น ได้ฝึกสมาธิที่ฉันใฝ่หามานาน แล้วฉันก็ได้รับความ ไว้วางใจจาก หลวงพี่ “ณัฐ” ซึ่งเป็นหลวงพี่ที่คอยสั่ง สอนธรรมะ ให้คำแนะนำ มอบหน้าที่ให้เปิดบ้าน กัลยาณมิตร ชวนคนมาสวดมนต์ นั่งสมาธิ เป็น กัลยาณมิตรให้กับคนอื่น “มันไม่ใช่ความฝัน” แต่ฉันกำลังจะสานฝัน ให้กับ “พ่อ” ซึ่งมีมโนปณิธานอันสูงส่ง ที่จะให้มวล มนุษยชาติเกิดสันติสุขในโลก โดยเริ่มจาก “บ้าน กัลยาณมิตร” บ้านที่สร้างคนดีให้กับสังคม เพื่อให้ มนุษย์พ้นจากความทุกข์ ลูกตรีนุช โยธาภิรมย์