การเอาชนะความแก่และความตาย : หน้า 29/108

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ใน ปัพพโตปมสูตร ว่า ใครๆ ไม่อาจจะเอาชนะความแก่และความตายด้วย การรบด้วยพลช้าง พลม้า พลรถ ไม่มียุทธภูมิสำหรับ พลราษฎร์ และไม่อาจจะเอาชนะด้วยเวทมนตร์หรือด้วย ทรัพย์สินเงินทอง บัณฑิตผู้มีปัญญาเมื่อเล็งเห็นประโยชน์ตน จึงตั้งศรัทธาไว้ในพระพุทธเจ้า ในพระธรรม และในพระสงฆ์ บุคคลใดประพฤติธรรมด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ นักปราชญ์ทั้งหลายย่อมสรรเสริญ เมื่อละโลกไปแล้วย่อม บันเทิงในสุคติสวรรค์ ชีวิตเราเกิดมาแล้วก็ต้องแก่ ต้องตาย ความแก่ และความตายย่อมครอบงำสรรพสัตว์ทั้งหลายให้ถึงความ พินาศย่อยยับ ไม่ว่าจะเป็นใครในโลก ตั้งแต่พระเจ้าจักรพรรดิ พระราชามหากษัตริย์ เศรษฐีมหาเศรษฐี กระทั่งถึงยาจก วณิพก ล้วนมีความทัดเทียมเสมอภาคกันหมด คือ ต้องแก่ ต้องตาย แม้แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นบุคคลที่เลิศที่สุด ในโลกก็ยังต้องดับขันธปรินิพพาน ไฉนเลยเราซึ่งเป็นบุคคล ธรรมดาจะรอดพ้นจากสิ่งเหล่านี้ไปได้ วันคืนล่วงไปล่วงไป สังขารร่างกายของเราก็ ร่วงโรยไปตามลำดับ ดังนั้นเกิดมาแล้วก็ต้องตั้งหน้าตั้งตา สร้างความดีกันไม่ถอยหลัง อย่าห่วงหน้าพะวงหลัง เพราะ สังขารร่างกายของเรามีเวลาจำกัด ชีวิตเราไม่คอยใครแล้ว เรามีเวลาเหลืออยู่ในโลกนี้อีกไม่นานเท่าไหร่ ไม่นานก็ต้อง จากโลกนี้ไป เพราะทุกชีวิตต่างก็บ่ายหน้าไปหามฤตยู เหมือนโคที่ถูกนำไปสู่ที่ฆ่า ทุกย่างก้าวก็ใกล้ความตาย เข้าไปทุกที สิ่งเหล่านี้ใครสร้างขึ้นมา ที่ต้องมีเกิดแก่เจ็บตาย อยู่อย่างนี้ หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านค้นพบว่า สภาพเช่นนี้ถูกปรุงแต่งขึ้น มาโดยมีฉากหลัง คือ พญามารนั่นเอง เป็นผู้ทำให้แก่ ให้เจ็บ ให้ตาย เกิดแก่เจ็บ ตายเดือดร้อนกันไปหมด เพราะธรรมดา ของการเกิดนั้นจริง ๆ แล้วไม่ลำบาก เหมือนที่เป็นอยู่อย่างปัจจุบัน เวลาจะ คลอดลูกก็ง่ายดายเหมือนขับถ่ายธรรมดา แล้วก็ยิ่งแก่ก็ยิ่งแข็งแรง ใกล้กายมหา บุรุษเข้าไปเรื่อยๆ บารมีก็แก่กล้าขึ้นไป เรื่อยๆ เหมือนเพชรเหมือนพลอย ยิ่งแก่ ก็ยิ่งใสหนักยิ่งขึ้น ไม่เสื่อมโทรมลงเหมือน อย่างที่เป็นกันอยู่ทุกวันนี้ ที่เป็นอย่างนี้เพราะใครทำ พญา มารทั้งนั้นไม่ใช่ใคร ตลอดแสนโกฏิจักรวาล อนันตจักรวาล ไม่มีใครรู้ พญามารเขาบังคับบีบคั้นให้เกิดแก่เจ็บตาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสว่า ใครๆ จะเอาชนะ ความตายด้วยการรบก็ไม่ได้ เพราะไม่มีทางสำหรับพลช้าง พลม้า พลราษฎร์หรือพลเดินเท้าเข้าไปสู่สมรภูมิรบ ฉะนั้น จะเอาชนะความแก่ความตายด้วยการสู้รบอย่างนั้นไม่ได้ ด้วยเวทมนตร์คาถาก็ไม่ได้ หรือด้วยทรัพย์จะเอาเงินมาซื้อ ชีวิตไว้ก็ไม่ได้ เรื่องอย่างนี้ไม่มีใครแก้ไขได้เลย ดังนั้น เมื่อเรารู้ว่า คู่ต่อสู้ที่แท้จริงของเราก็คือเวลา กับพญามารที่มันกลืนกินชีวิตของเราและสรรพสัตว์ไป เรา ก็ต้องสู้รบให้ถูกตัวจริง อย่ารบผิดตัว ให้รบกับพญามาร สู้ กันในสมรภูมิ คือ ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ นั่นแหละ รบ กับกิเลสในตัว ไม่ได้รบกับใครที่ไหน เมื่อเรามารู้ความจริง กันอย่างนี้ มาพบวิชชานี้แล้ว เราก็จะต้องสู้กันให้ถึงที่สุด เพื่อปลดปล่อยตัวเองและสรรพสัตว์ทั้งหลายให้พ้นจากการ เป็นบ่าวเป็นทาสของพญามาร เมื่อเรารู้ตัวว่าเรายังเป็นบ่าวเป็นทาสของพญา มารอยู่ ยังถูกเขาบังคับบัญชาให้ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย เราก็ต้องรีบเปลื้องตัวเอง รีบพยายามแก้ไขตัวเองให้พ้น จากการบังคับบัญชาของเขาให้ได้ จะได้พ้นทุกข์ เข้าถึง ความสุขอันเป็นอมตะ ดังนั้น คนมีปัญญาต้องเอาใจหยุดนิ่ง ๆ ไปที่ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ไม่ปล่อยใจเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ เอาใจหยุดนิ่งไว้เท่านั้นอย่างนี้จึงจะได้ชื่อว่า เป็นบัณฑิตผู้ เล็งเห็นประโยชน์ตน มีใจมั่นคงต่อพระรัตนตรัย ใจหยุดอยู่ กลางพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ ท่าอย่างนี้พระพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ท่าน ก็สรรเสริญเพราะทำไม่ผิดหน้าที่ รบถูก ตัวจริง คือ รบกับกิเลสอาสวะกับพญา มารในตัว เพราะฉะนั้น หยุดนิ่งอย่าง เดียวจึงจะรบชนะศึก ไม่มีวิธีการอื่นเลย ที่จะเอาชนะกิเลสอาสวะได้นอกจากหยุด กับนิ่ง กัลยานมิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ ๒๗