การสำรวมและการบริโภค : หน้า 17/132

สำรวมไม่ได้เช่นนี้ เมื่อเพลิดเพลิน นี่เพราะไม่รู้จักประมาณในการใช้ เสียดังนี้ละก็ อินทริเยสุ อสโต มันก็ไม่ระวังตาระวังหู ไม่ระวังจมูก ไม่ระวังลิ้น ไม่ระวังกาย ไม่ระวังใจ ไม่ระวังอินทรีย์ทั้งหก อินทรีย์ทั้งหก เป็นตัวศีลสำคัญของพระภิกษุสาม สอย ในการบริโภค นี่ก็ร้ายกาจนัก หรือบริโภคเข้าไปแล้ว ไฟธาตุย่อย อาหารไม่สำเร็จ เกิดโรคภัยไข้เจ็บ คนมีปัญญาเกลียดนัก คนเลียจคราน แต่ชอบสรรเสริญนิยมคนขยัน คนหมั่นขยัน คนเลียร ขึ้นถึงแก่เป็นอันตรายแก่ชีวิตทีเดียว นี่ต้องคอยระแวดระวัง โภชนว คนมีศรัทธาเสื่อมใส มั่นเป็น เณรทีเดียว ถ้าทอดธุระเสียแล้วก็ อาหารต้องระวังมากทีเดียว ถ้าระวัง ที่ชอบของนักปราชญ์ราชบัณฑิต เหลวไหลทีเดียว ถ้าไม่ทอดธุระละก็ ไม่มากก็ให้โทษแก่ตัวไม่ใช่น้อย กุสิ ทั้งหลาย ใช้ได้ โภชนมุติ อมฤต ไม่รู้จัก ต หินวีริย์ จมอยู่ด้วยอาการอัน ถึงกับเป็นหนี้ เป็นข้าเป็นบ่าวเขา โภชนาหารไม่รู้จักบริโภคโภชนาหาร บัณฑิตพึงเกลียด กุสต์ เขาแปลว่า เชียวหนา ไม่รู้จักบริโภคในโภชนา หารนะ คือไม่รู้จักประมาณใช้สอย หาเงินเท่าไรก็ใช้ไม่พอ หาเงินเท่าไร ก็หมด ใช้ไม่รู้จักประมาณ บริโภคก็ ไม่รู้จักประมาณ ไม่รู้จักประมาณใน วันนี้ พรุ่งนี้ ต่อไปไม่รู้จักประมาณ คนเกียจคร้าน คนไม่มีศรัทธา มาอยู่ วัดอยู่ว่าก็นอนอิด อยู่บ้านก็นอนอิด เกลียดนักคนเกียจคร้าน แต่ชอบ ไม่มีศรัทธาไม่เชื่อมั่นเข้าไปในพระ รัตนตรัยเป็นคนปราศจากความ ศรัทธา เป็นคนเกียจคร้านเช่นนี้ แล้วละก็ บัณฑิตเกลียดนัก ท่านถึง ได้แปลว่า กุสิต ผู้จมอยู่ด้วยอาการ ต้องกู้หนี้ยืมสินเขาบริโภคใช้สอยไป อันบัณฑิตพึงเกลียด คนมีปัญญา สรรเสริญนิยมคนขยัน คนหมั่นขยัน คนเพียร คนมีศรัทธาเลื่อมใส นั่นเป็น ที่ชอบของนักปราชญ์ราชบัณฑิตทั้ง หลาย คนเกียจคร้านเป็นไม่ชอบ หินวีริย์ มีความเพียรเลว มีความ เพียรเลว ทำแต่ชั่วด้วยกาย ชั่วด้วย ตุลาคม ๒๕๔๐ ๑๕ กัลยาณมิตร