บุคคลที่ไม่ควรไว้ใจ : หน้า 42/132

ส่ อ ง ธ ร ร ม ล้ำ ภาษิต โดย อิ่มธรรม บุคคลที่ไม่ควรไวใจ นาสุมเส กตปาปมหิ นาสุมเส อสิกวาทิเน นาสุมเส อตตตฺถปญฺญมหิ อติสนเตปี นาสุมเส ไม่ควรไว้ใจคนทำบาป ไม่ควรไว้ใจคนพูดพล่อยๆ ไม่ควรไว้ใจคนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว ไม่ควรไว้ใจคนที่แสร้งทำ สงบเสงี่ยม (ขุ.ชา.ทสก. ๒6?/๒67m โดยปกติเราควรไว้ใจคนทั้งหลายอยู่เสมอ ยกเว้นคน ๑ จ่าพวกนี้คือ * คนท่า บาปเป็นนิสัย * คนพูดพล่อยๆ เป็นนิสัย คนเห็นแก่ตัวเป็นนิสัย - และคนที่แสร้งทำ สงบเสงี่ยมเป็นนิสัย คนท่า บาปเป็นนิสัย มักแยกแยะดี-ชั่ว ถูก-มิด ไม่ออก ท่า ดีกับคนจําพวกนี้ไม่ขึ้นเพราะคนใจบาปอยู่กับธรรมก็ไม่รู้ ธรรมเหมือนทัพพีไม่รู้รสแกง บุคคลเช่นนี้จึงไม่ควรไว้ใจ คนพูดพล่อยๆ เป็นนิสัย มักไม่ค่อยรับผิดชอบต่อถ้อยคำ ที่ เปล่งออกมาพูดก็ว่าไม่ได้พูด ไม่ได้พูดก็ว่าได้พูด มักพูดให้แตกแยกและเข้าใจผิด บุคคลเช่นนี้จึงไม่ควรไว้ใจ คนที่เห็นแก่ตัวเป็นนิสัย มักจะมีคติประจำ ใจว่า “รับดีกว่าให้” เขาจึงพร้อมจะรับในขณะที่น่าจะให้พร้อมจะกอบโกย ในขณะที่น่าจะเสียสละมีความพร่องในใจเสมอถมเท่าไรก็ไม่รู้จักเต็ม บุคคลเช่นนี้จึงไม่ควรไว้ใจ คนที่แสร้งทำ สงบเสงี่ยมเป็นนิสัยมักเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม มีมายา ทำ อย่างหนึ่ง เสแสร้งไปอีกอย่างหนึ่ง แสร้งสงบกาย สงบวาจา แต่จิตใจเร่าร้อน พลุกพล่าน เดือดดาล พร้อมจะ “เผา” ใครๆในภายหลัง บุคคลเช่นนี้จึงไม่ควรไว้ใจ พบเจอบุคคล ® - จำพวกนี้ที่ไหนรีบถอยห่างให้ไกลที่สุด ถ้าว่า ต้องพบเจอก็ให้ระมัดระวังที่สุด สิ่งใดไม่ควรแพร่งพรายก็ อย่าแพร่งพราย ท่า ความดีให้เต็มที่ ท่า จิตใจให้ผ่องใส เพราะอย่างไรเราก็ต้องชนะอย่างเย็นๆ กัลยาณมิตร ๔๐ ตุลาคม ๒๕๔๐