ความรักและความเมตตาของแม่ : หน้า 98/132

จ า ก ด ว งใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในfan นั่นไปหกล้ม เส้นเอ็นฉีก ทำ ให้คุณแม่อดไปเที่ยว ต้องคอย เฝ้าอยู่ที่โรงแรม พอเห็นนั่นเจ็บมากก็เป็นห่วง เพราะเรา ต้องข้ามไปที่อังกฤษอีก กลัวจะไม่ไหวก็พาไปที่โรงพยาบาล ทั้งที่คุณแม่ก็กลัวเพราะว่าไม่ใช่บ้านเมืองเรา และคนฝรั่ง เศสก็ไม่ยอมทำ ความเข้าใจภาษา อังกฤษด้วย เป็นการ ยากและจะยาวมากล้าให้นุ่นเขียนอะไรทั้งหมดที่มีอยู่ในใจ เพราะความรักของแม่เป็นรักที่ยิ่งใหญ่ นั่นก็ไม่สามารถเข้า ใจได้ทั้งหมดอยู่ดี แต่ก็รู้สึกเคารพนับถือ ความรักของแม่ ทุกๆ คนที่มีต่อลูก แม้กระทั่งนุ่นอ่านหนังสือ มรดกธรรม ของหลวงพ่อวัดปากน้ำเมื่อท่านเทศน์เรื่องความเมตตา ท่านก็ยังยกตัวอย่างว่า มารดาผู้ถนอมกล่อมเกลี้ยงแต่บุตรที่เกิดในคนผู้เดียว ยอมพร่าชีวิตของตนได้ด้วยความรักลูกฉันใด บุคคลผู้ ประกอบเมตตา บุคคลผู้ตั้งอยู่ในเมตตา บุคคลผู้เจริญเมตตา จึงตั้งจิตดวงนั้นไว้ จิตดวงของมารดาที่พร่าชีวิตแทนบุตร ของตนได้นะ บุคคลผู้ประกอบด้วยเมตตาจึงตั้งจิตดวงนั้น ไว้ นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวกิริยาของจิตเช่นนั้นแหละชื่อ ว่าเป็นพรหมวิหารในพุทธศาสนา” ขอต่ออีกนิดนะคะว่า หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านเทศน์ต่อตามที่นั่นสรุปได้คือจะเป็น เมตตาพรหมวิหารได้ จะต้องแผ่เมตตาไม่มีประ มาณคอ ให้กับทุกคน ไม่ใช่เฉพาะคนใดคนหนึ่งเท่านั้นค่ะ เนื่องในวันแม่ นอกจาก Card แล้วนั่นก็ยังแต่งโคลงสี่ สุภาพให้คุณแม่ด้วย ลองอ่านดูนะคะ ชีวิตลูกเริ่มต้น จากแม่ รักผูกพันดูแล โอบอุ้ม สอนสั่งสิ่งดีแก่ ลูกนุ่น เสมอนา ดวงจิตแม่ครองอุ้ม ปกป้องนิรันตรี นุ่นก็พยายามแต่งแล้วนะคะ ออกมาได้หนึ่งบทเองค่ะ ถ้าวันไหนนั้นนั่งสมาธิดี นั่นก็แผ่เมตตาและขอให้คุณแม่มี ส่วนในบุญกุศลด้วยค่ะเพราะเป็นสิ่งเดียวที่จะทำ ให้คุณแม่ได้ เฮ้อ! ตอนนี้นั้นมีเรื่องอยากจะถามคุณแม่สักหน่อยนะ ค่ะเรื่องสุขภาพ คือว่า มีพี่ที่นั่นรู้จักเขาอยากจะให้นุ่นลอง กัลยาณมิตร ๙๖ รักษาโรคภูมิแพ้ด้วยวิธีดุลยภาพบำบัด เพราะเค้าบอกว่า การที่นั่นกินยาอาจจะทำ ให้ไปละสมในร่างกายแล้วก็ไม่ คอยหาย ตอนนี้นั่นยังทานยาทุกวัน เพราะเมื่อปรับเป็นวันเว้นวัน แล้วผื่นยังขึ้นพี่ค้าก็หวังดีนะค่ะ เอาหนังสือเรื่องดุลยภาพ บำบัดมาให้อ่านพร้อมกับแนะน่า หมอ นั่นก็ยังไม่ได้อ่าน ละเอียดนัก ดูคร่าวๆ ก็รู้สึกว่าจะเป็นการรักษาด้วยวิธียัง เข็ม ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก แต่เห็นความหวัง ดีของพี่ขาแล้ว ก็เลยอยากจะมาถามความเห็นคุณแม่ก่อน ภูมิแพ้ นี่นั่นเป็นมาเกือบ ๑ ปีแล้ว แต่พึ่งจะมาทานยา รักษาได้ ช: เดือนค่ะ นุ่นไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าอีกไม่เกิน 5 ปีคงจะหายเองเพราะโรคนี้ขอบผลุบๆ โผล่ๆ ถ้า ไม่ผิด สัก ๔-๕ ขวบนั่นก็เคยเป็น ตอนนั้นแพ้ปลาทะเลทานแล้ว ผื่นขึ้นค่ะแล้วอยู่ๆ มันก็หมดไปพออายุ ๑๙ ปี มันก็มาอีก คราวนี้หนักกว่าเดิม เอาเป็นว่า นั่นขอฟังความเห็นจาก คุณแม่แล้วกันนะคะ ขี้เกียจคิดเรื่องนี้แล้วค่ะ ๑ ตอนนี้ก็เป็นช่วงที่หลายๆ คนเตรียมอ่านหนังสือธรรม ศึกษา ปีนี้นั่นสอบธรรมศึกษาเอก ก็คงจะยากเหมือนกันค่ะ (เป็นข้อแก้ตัวค่ะ จริงๆ แล้วขี้เกียจอ่าน) แต่ถ้าอ่านก็จะ ตั้งใจอ่านค่ะเพราะต้องเคารพในพระธรรมคำ สอนของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ ต้องแลก กับการสั่งสมบุญบารมีนับไม่ถ้วนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กว่าจะได้ตรัสรู้ธรรมคิดว่า ปีนี้น่าจะสอบผ่านนะคะ ตอนนี้ เวลานั่งธรรมะบางรอบ นุ่นก็จะนึกองค์พระ แล้วดูไปเรื่อยๆ ยังต่อเนื่องเป็นช่วงๆ ค่ะ เดี๋ยววันนี้คิดว่าจะนั่งสมาธิก่อน ตุลาคม ๒๕๔๐ นอนสักหน่อยล้าง่วงแล้วก็ จะนอนค่ะ และจะอธิษฐาน ให้คุณแม่มีแต่ความสุข กายสุขใจ ฉบับ นั่นก็ขอ จบลงตรงนี้เลยแล้วกันนะ คะพบกันวันอาทิตย์ต้น เดือนนะคะคุณแม่ ด้วยความเคารพรัก ลูกนน