การสำรวมระวังในพระพุทธศาสนา : หน้า 22/132

ถ้าจะใม้อภิขฉา โทมนัส บังคับไม่ได้ ก็ยิ่งทำใจให้หยุดเสีย ตายเทก็ตายเหมือนกัน เขาก็ตายเหมือนกันหมดทั้งลากล โลก ไม่เหลือแต่คนเดียว ตายหมดกัน ถ้านิ่งอยู่ที่เดียว ก็เห็นจิทอยู่อย่างนี้ เมื่อเห็นจริง มันก็ไม่ร้องไห้ไม่เสียใจ ไม่โทมมัส ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ เหทะสำรวมระวังไว้ได้ หลักพระพุทธศาสนาเป็นสำคัญ คันฉ่องส่องเงาหน้า เท่าฟองไข่แดง อย่างนี้ เมื่อรู้จักหลักเช่นนี้แล้ว เรา จะต้องตั้งใจให้แน่แน่ว บัดนี้เป็น ภิกษุก็ต้องตั้งอยู่ในศีล อยู่ในกรอบ พระวินัย เป็นอุบาสก ในวัน ๔ ค้า ๑๕ ค่ำ สมาทานศีลตั้งอยู่ในกรอบ ๘ พระวินัยเหมือนกัน ศีล ๕ ก็ต้อง สำรวมระวังดีล ๕ ให้ถูกร่องรอย เป็นอันดี ดีล ๘ ก็ต้องสำรวมระวัง ศีล ๘ ให้ถูกต้องร่องรอยเป็นอันดี ไม่ฉลาดก็ต้องศึกษาเล่าเรียนให้เช้า เนื้อเข้าใจ ถ้าว่าดีล 00 ก็สำรวม ระวังศีล 00 ให้ดี ถ้าไม่เข้าใจก็ต้อง ศึกษาให้เข้าเนื้อเข้าใจ ถ้าดีล ๒๒๗ หรือเรียกว่า อปริอันตปาริสุทธิศีล ก็ตั้งอยู่ในดีลนั้น สำรวมระวังดีสให้ ดีอย่าให้คลาดเคลื่อนจากศีล สํา รวมระวัง จะสำรวมระวังอย่างไร ของไก่ อยู่กลางกายมนุษย์ สะดือ ทะลุหลัง ขวาทะลุซ้าย สะดือทะลุ หลังขึงด้ายกลุ่มตึง ขวาทะลุซ้ายขึง ด้ายกลุ่มดึง ตรงกลางเส้นด้ายกลุ่ม นั้นจรดกันกลางถูกที่ตัดกันนั่นเรียก ว่า กลางถูก ตรงดวงธรรมให้เป็น กายมนุษย์ ใสบริสุทธิ์เท่าฟองไข่ แดงของไก่ เอาใจไปหยุดอยู่ตรงนั้น เอาใจหยุดตรงนั้น ถ้าหยุดตรงนั้น ไม่ได้ละก็ ไม่ถูกความสำรวมหละ สำรวมไม่ถูกเสียแล้ว อยู่ตรงนั้นได้ ใจหยุดเสีย เข้าตากระทบรูปฉาด เข้าให้ ใจก็หยุดเสีย พอตากระทบ รูปฉาดเข้าให้ มันก็แลบแปลบเข้า มาถึงใจ หยุดนั่นเชียว ที่ใจหยุดนั่น เทียว บอกว่าเอาไม่เอาละ สวย แปลบ เข้ามาถึงใจหยุดนั่นเชียว ที่ ใจหยุดนั่นเที่ยวบอกว่าเอาไม่เอาละ สำรวมดีล ใจ ต้องอยู่สิน กลางกายที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ นั่น สวยอิ่งเหลือเกิน ถ้าใจหยุดละ ย้าย แหละที่ตั้งของดึลที่เกิดของศีลนั้น นี่เป็นพิษแก่ข้า ข้าไม่เอา หยุดเสีย จะต้องอยู่คูนอักลางดวงธรรมที่ อย่างเก่า ไม่ขยับเขยื้อนทีเดียว นี่ ทำให้เป็นกายมนุษย์ ดวงธรรมนั้น อยู่กลางกายมนุษย์ ใส่เป็นกระจก สำรวมอย่างนี้ วิธีสำรวม หูกระทบ เสียงแปลบเข้า อ้า! เป็นที่ปลาบ กัลยาณมิตร bo ตุลาคม ๒๕๔๐ ปลื้มของใจจริง อย่างไร เอาหรือไม่ เอา ไม่ได้ๆ77 ไปรักมันเข้าละก็มัน เป็นอภิชฌา เดี๋ยวก็ไปเพ่งมัน เดี๋ยว ก็เป็นโทมนัส เดี๋ยวก็ดีใจ เสียใจ กับเสียงหละ ไม่ได้การ ใจหยุดกึก เสีย ไม่เป็นไปตามความปลื้มใจ อิ่ม ในเสียงนั้น กลิ่นกระทบจมูกซาบเข้า ให้แล่นเข้าใจแปลบเข้าไปอีกเหมือน กัน อย่างไรกลิ่นนี้มันหอมชื่นใจนัก จะเอาหรือไม่เอา ใจก็หยุดกึกเสีย ไม่ได้ย้ายนี่ ถ้าว่าปล่อยให้อภิชฌา โทมนัส ถ้าไปติดมันเดี๋ยวก็ดีใจเสียใจ หละย้ายนี่ ทำให้ดีใจเสียของเราให้ ทำให้หยุดเสียให้ได้ย้ายนี่เป็นข้าศึก ต่อเราตรงๆ ไม่ใช่เป็นสภาคแก่เรา เป็นวิสภาคแก่เราแท้ๆ ใจก็หยุดนิ่ง อยู่ในคนอักลางดวงธรรมที่ท่าให้เป็น กายมนุษย์ หยุดนิ่ง กระทบรสฉาด เข้าไปอีก แหม! เป็น ที่ชอบใจเสีย จริงๆ อ้ายรสที่สำคัญแท้ๆ ใจก็นิ่ง เสียอีก ไม่ข้องแวะ ไม่เหลียวแล ไม่ระวังระไว มันเป็นโทษแก่เรา ถ้า ว่าขึ้นไปรักย้ายรสนี้ละก็ เดี๋ยวความ ดีใจเสียใจมันต้องประทุษร้ายเรา ใจ ก็จะนิ่งอยู่ไม่ได้ มันก็จะฆ่าเราเสีย เท่านั้น ไม่ได้ เราก็ไม่ไปนิ่งเสียอีก ใจนิ่งอยู่นั้น เหมือนกันครานี้ ต่อไป สัมผัสกระทบร่างกาย เย็นร้อนอ่อน แข็ง เย้า! ชอบใจหรือไม่ขอบใจเล่า ที่ปลาบปลื้มทีเดียว ไม่ได้ ไปยุ่งกับ ย้ายความสัมผัสไม่ได้ ย้ายนี้เขายัง กับมันเข้าประเดี๋ยวเถอะ พาโทมนัส มาประทุษร้ายใจเรา ใจเรา หยุดไม่ ได้เดี๋ยวเสียภูมิใจของเรานักปราชเย จะเป็นใจของคนพาลเสีย ก็ไม่ไป หยุดนิ่งเสียอีกเหมือนกัน เมื่อหยุด