นิทานสุภาษิต : หน้า 84/132

นิทานสุภาษิต ฐานไก่าโผกึกชุ ลุงโง่ย้ายภูเขา หน้าบ้านลุงโง่มีภูเขาใหญ่ลูกหนึ่ง ภูเขาลูกนั้นค้ำ ตระหง่านอยู่หน้าบ้านของเขาพอดี บ้านของลุงโง่มีคนอยู่ ๓๐ กว่าคน ทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ก็จะต้องเดินอ้อมภูเขาลูกนั้นไป ทำให้ไม่สะดวกเสียเวลามาก ในเวลานั้น ลุงโง่มีอายุได้ ๙๐ กว่าปีแล้ว พักอยู่ในบ้านมีลูกหลานคอยปรนนิบัติ ลุงโง่ตัดสินใจว่าใน นั้นปลายของชีวิตนี้จะขอสิ่งที่มีความหมายอย่างยิ่งลักเรื่องหนึ่ง คือ ย้ายภูเขาลูกนั้นไปไว้ที่อื่น และแล้วลุงโงก นำทุกคนในบ้านทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็ก เริ่มงานการย้ายภูเขา ค่อยๆ ขุดย้ายหินบนเขา ขึ้นไปไว้ในที่ห่างไกลออกไป แต่ว่าภูเขาลูกนั้นสูงใหญ่เกินไป ถ้าลังของพวกเขามีขอบเขตจำกัด ดังนั้นการงานจึงคืบหน้าไปอย่างเรื่องข้า ในบ้านของลุงโง่มีเฒ่ามีเฒ่าฉลาดอยู่คนหนึ่ง รู้สึกว่าการกระทำของลุงโง่ช่างเหลวไหล ไร้สาระโดยสิ้นเชิง เขาแนะนำลุงโง่ว่าๆ “นี่เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ฉันคิดว่าพวกท่านทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ล้มเลิกความตั้งใจนี้จะดีกว่า กัลยาผมิดร ๘๒ ตุลาคม 10๕๔๐