คุณสมบัติของผู้ไกลจากกิเลส : หน้า 27/132

ความหมายของ อรห์ ตามนัยที่ ๒ เป็นผู้ควร ขวางทางน้ำเอาไว้ ให้น้ำเซาะน้ำไหลออกมาไม่ได้ มันมั่น จากค่าเทศน์ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ คงขนาดนั้น ดังนั้นใครก็ตามที่สามารถกำจัดกิเลสให้หมด เราจะพบคำว่า “ประกอบด้วย ตาหิโน คือ เป็นผู้คงที่ไม่ หวั่นไหว” เพราะกิเลสของพระองค์ท่านไม่มีแล้วไกลไปแล้ว หลุดห่างกันไกล พันโยชน์ หมื่นโยชน์ แสนโยชน์ ไม่มี ทางกลับมาถึงพระองค์ เพราะฉะนั้นใจจึงไม่ถูกกิเลส บังคับ ใจก็เลยคงที่ไม่หวั่นไหว กิเลสหลุดพ้น เหมือนดวงอาทิตย์ กับดวงจันทร์ที่ไกลกันจนกระทั่งไม่มีทางมาเจอกัน แต่ กิเลสกับใจพระองค์มันไกลกว่านั้นอีก ไม่มีทางมาเจอกันอีก จากใจได้ ก็จะเป็นเหตุให้ได้คุณสมบัติทั้ง ๒ ข้อนี้อย่าง แน่นอน เพราะฉะนั้น เมื่อมีคุณสมบัติวิเศษอย่างนี้ คือไกล จากกิเลส ก็จะไม่หวั่นไหวทั้งนั้น ไม่หวั่นไหว ไม่สั่นคลอน ด้วยของหอมของเหม็น ตลอดจนคำสรรเสริญ นินทาทั้ง หลายทั้งปวง จากคุณสมบัตินี้ ก็เป็นผลทำให้เป็นผู้ควร เพราะคุณสมบัติของการเป็นผู้ไกลจากกิเลสเป็นเหตุ ผลที่ตามมาก็คือ ใจพระองค์ท่านมั่นคงไม่หวั่นไหว กิเลส ทำอะไรๆ พระองค์ไม่ได้ เมื่อใครมาพบมาเจอท่าน ก็รู้ว่า แล้ว จึงก่อให้เกิดคุณสมบัติในตัวของพระองค์ท่าน คือ เป็นผู้คงที่ไม่หวั่นไหว เพราะไม่มีกิเลสมาเจือ มาปน มา บีบ มาคั้นแล้ว ดังนั้น หากใครเอาน้ำหอมมาพรมกาย ท่านผู้นี้คือท่านผู้ควร เป็นท่านผู้ควรที่จะเทอดทูนบูชาไว้ พระองค์ข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งเอาของเหม็นมาชะโลม เหนือสิ่งใดทั้งหมด ยึดมั่นท่านไว้เป็นแบบอย่างสูงสุด พระองค์ก็ทรงรับรู้สึกเฉยๆ หมดรักหมดชัง เพราะว่า แล้วมุ่งมั่นทำความดีให้ได้อย่างท่าน โดยตั้งใจประพฤติ หมดกิเลสเสียแล้ว คนเราดีอกดีใจที่ได้น้ำหอม ก็เพราะ ปฏิบัติตามพระธรรมคำสั่งสอนทั้งมวลของพระองค์ท่าน กิเลสข้างในมันสอนว่าดีเหลือเกินเราลืมคิดไปว่า มันหอม เดี๋ยวเดียวลูกเอ๊ย แล้วเดี๋ยวมันก็เหม็น แก้มที่ทาไว้หอมๆ แพล็บเดียวมันก็เหม็น เมื่อกิเลสหลุดไปแล้ว ไกลกันแล้ว ไม่มีทางกลับเข้า มาในพระทัยท่านแล้ว พระทัยท่านก็เลยไม่หวั่นไหว มั่นคง เหมือนเสาเขื่อน คือเสาที่เขากั้นเขื่อนมันก็มั่นคงเหมือน กับภูเขา ลมหอบไม่ไป แม้พายุพัดมา ๔ ทิศ ก็เฉย มัน ไม่คลอนแคลน ไม่เหมือนไม้หลักปักเลน ไม้หลักปักโคลน ไปดูซิเขื่อนต่างๆ ที่เขากันน้ำ เสาเขื่อนนั้นหนาเตอะ แข็งแรง ว่าที่จริงก็เหมือนเอาภูเขาจำลองอีกลูกหนึ่งมา ว่าโนต้านภาวนา กายนี้มีตอนต้นเป็นขนๆ มีกายทิพย์ ต้อนอยู่ในกายมนุษย์กายรูปพรหมต้อนอยู่ในกายทิพย์ กายอรูปพรหมต้อนอยู่ในกายรูปพรหม กายธรรม ต้อนอยู่ในกายสรูปพรหม คนเราที่ว่าตายนั้น ต้อ กายทิพย์ต้มกายมนุษย์หลุดพรากออกจากต้นเหมือน มะขามกะเทาะล่อนวากเปลือก นะนั้น กายทิพย์ก็ หลุดวากกายมนุษย์ไป กุมภาพันธ์ ๒๕๔๑ ๒๕ วารสารกัลยาณมร