การตรัสรู้เป็นพระอรหันต์ : หน้า 101/132

โคตรรบุคคลนี้เดีทสมาสักเห่งอริยสัจสี่เป้นอนุโลม ปฏิโลม จนหลุคพันจากกิเลสพวกสักกายทภูมิ วิจิกิจฉา ดีสัพพูดปรามาสแสัจตกศูนย์กับกสับเป็นพระโสดาปั^ เป็นสันว่าพระโสตาปันละกิเลสใต้ ๓ คือ สักกายที่ภูมิ วิจิกิจฉา ดีสัพพตปรามาส แร็จกายโสดาบันนี้ดิน สมาบดีเพ่งอริชสัจที่เป็นอนุโลมปฏิโลมต่อไปถึงขีดสูต ละกิเลสใต้ถูก เ2คือ กามราคะ พยาบาท ขั้นหยาบ จึงลื่อนขั้นขั้นเป็นสกทาคามี กายพระสกทาคามีดิน สมาสักเพ่งอริยสัจสี่ทำนองเดียวกันนั้นต่อไปถึงขีดสุด ละกิเลสใต้ถูกสอง คือ กามราคะ พยาบาทขั้นละเอียด จึงลื่อนขั้นเป็น พระอนาคามี แร็จกายพระอนาคามี เดินสมาบัติเพ่งอริยสัจดี ทำนองเดียวกันนั้นต่อไป ถึงขีดสุดละกิเลสให้ถูกท่า คือรูปราคะ อรูปราคะ มานะ ลุทสัจจะ อวิชชา จึงเลื่อนขั้นจากพระอนาคามี เป็น พระอรหันค์ จิตของพระองค์บริสุทธิ์สุดต้อง ปราค จากกิเลสตั้งมวล จึงใต้พระนมีตกนามว่า อรห จากข้อความตรงนี้ ก็เท่ากับว่าพระเดชพระคุณหลวง พ่อท่านได้อธิบายขั้นตอนของการตรัสรู้เป็นพระอรหันต์ ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่อง ยากแสนยากที่จะอธิบายให้ผู้อ่านเกิดความเข้าใจและเห็น ภาพตามไปได้ เพราะอยู่เหนือวิสัยของการคิดคะเนตรึก เหตุที่ว่า ให้พระองค์เป็น อรท์ นั้น สุรปโหยย่อ ก็ได้แก่การที่พระองค์ เพ็ญสมาสิเจริญวิปัสสนาด้วย พระมหาปสานวิริยะสันแรงกล้า ณ โคนมีพระครี มหาโพลี่โนวันวิาซปรุ่นมีนั้นโดยความเด็ดเดี่อจ ตั้ง พระหลุยอธิษฐานว่า แม้นื้อและเลือดในพระสรีระ ของพระองค์จะเหือดแห้ง เหลือแต่เส้นเอ็น หนังและ กระดูกก็ตามที่คิด หา โม่ใต้บรรลุพระสัมโพธิญาณ ตราบใด พระองค์จะไม่ซ่อมลุกจากที่นั้นเป็นสันขาด แล้วพระองค์ก็ทรงนั่งสมาธิรุคไปด้วยน้ำพระทัยสัน เด็ดเดี่ยว ในที่สุดก็ใส่จรรลุพระสัมโพธิญาณสมกัง พระประสงค์ในราตรีการแห่งวันวิสาขปุรณมีนั้นเอง ยามต้นทรงบรรลุปุพเพ ไวาสานุสติญาณ ความหยั่งรู้ ระลึกชาติหนหลังใต้ยางที่15 ทรงบรรลุจุตูปปาตญาณ ความหยั่งรู้ถึงความจุติละความเกิด ยามที่ ๑ ทรง บรรลุอาสวักขยญาณ ความหยั่งรู้ที่กำจัดอาสกิเลสที่ หมักหมมอยูในจิตในที่นไปทรงเห็นแจ่มเจ๊งหมด เห็นจริงๆ เห็นด้วยตาของธรรมกาย ไม่ใช่ห็นด้วยตา มนุษย์ หรือดีดคาดคะเนเอา เห็นตลอดยังโลกมนุษย์ โลกสวรรค์ โลกนรก "ราะพระองค์ใต้ท่านพันโลก เสด็จออกดีตนพระนัท พานแร็จ จึงเห็นใต้ที่จสัจน โดยมีสงสัย ดรองหรือคาดเดาเอาเองของผู้ที่ไม่เคยปฏิบัติธรรมมาก่อน โดยสรุป การที่พระอาตีสามารถกำจัดกิเลสให้หมดไป หรือแม้กระทั่งเคยปฏิบัติมาบ้างแต่หากยังไม่ถึงกับทุ่มเท ได้นั้น อาศัยการบำเพ็ญสมาธิแท้ๆ ทีเดียว ดังนั้น แม้จะ ปฏิบัติแบบเอาชีวิดเป็นเดิมพัน จนกระทั่งรู้จริงเห็นจริง อ่านพระไตรปิฎกมามาก จนสามารถท่องหรือว่า ความ อย่างที่พระเดชพระจุณหลวงพ่อวัดปากน้ำท่านได้รู้ได้เห็น ก็ เข้าใจได้ทะลุปรุโปร่ง ก็ยังไม่สามารถจะปราบกิเลสให้ ยังยากที่จะคามเข้าใจได้หันอยู่ดี ดังนั้นการทำความเข้า หมดไปได้ เว้นแต่ต้องทำมาธิภาวนาจนกระทั่งใจหยุดใจ ใจสิ่งที่หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านเทศน์ในตอนนี้ จึงเป็น นิ่ง เห็นกายในกายไปตามลำดับจนถึงธรรมกาย อย่างที่ หน้าที่ของทุกๆ คนที่จะต้องค่อยๆ ศึกษาและตั้งใจนั่ง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท” เห็นนั้น แล้วอาศัยธรรมกาย สมาธิกันอย่างจริงจังต่อไป ในฉบับนี้จึงจะยังไม่อธิบาย พิจารณาอริยสัจสี่ ในแต่ละกายที่เห็น ก็จะปราบกิเลสที่มี ขยายความสิ่งที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านเทศน์เอาไว้ อยู่ในจิตใจของแต่ละกายนั้นได้ บรรลุความบริสุทธิ์เป็น แต่จะค่อยๆ อธิบายและทำความเข้าใจกันในตอนต่อๆ ไปทีละเล็กละน้อย แล้วในที่สุดก็จะสามารถประติดประต่อ พระอรหันต์ ดังนั้น การเป็นพระอรหันต์ การหมดกิเลส จึง เรื่องและพอจะทำความเข้าใจเรื่องนี้ได้บ้างในที่สุด สำเร็จได้ด้วยการทุ่มเทความเพียร ทำ สมาธิด้วยประการ ฉะนี้เท่านั้น ผิดจากนี้ไปไม่ได้ พระเดชพระจุณหลวงพ่อวัดปากน้ำจึงกล่าวต่อไปว่า กุม ภาพน 5 ๒๕๔๕ ๙๙: 24รสารกัลยากพริ