การรักษาศีลและความสำคัญของชีวิต : หน้า 53/132

• สิ่งที่บรรหบุรุษ รักษาไว้ด้วยชีวิต ให้ขนรุ่นหลัง คือ ลักติศรีของ ความเป็นชาติ ก็ให้ทำไปตามปกตินั่นแหละ แต่ว่าศีล ๕ นี่ รักษาให้ดี รักษากันแบบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ว่าแต่คนเลย แม้แต่หมู หมา กา ไก่ มันก็ รักชีวิตของมันเป้นที่สุด ลูกจะเห็นสิ่งเหล่า นี้ด้วยใจตัวเอง ไม่ต้องมีใครมาเตือนมาสอน จะเห็นเองเลยว่า ด้วยเหตุที่ใครๆ ก็รักชีวิต เพราะฉะนั้นใครๆ ก็ต้องไม่ฆ่าใคร มันเห็น ทะลุปรุโปร่งไปอย่างนี้ล่ะลูก ไม่ต้องมีใคร มาบอก ขอให้รักษาศีลข้อที่ ๑ แบบเอาชีวิต เป็นเดิมพันแล้วก็จะเห็นอย่างนี้ ศีลข้อที่ ๒ ไม่ยอมคดไม่ยอมโกงใคร แม้มีโอกาสก็จะไม่ยอมเอาเปรียบใคร พอ เรารักษาศีลข้อที่ ๒ อย่างต่อเนื่องมากเข้า มากเข้า จะเห็นว่าชีวิตคนเราอยู่ได้ด้วย ทรัพย์สมบดี ไม่มีข้าวปลาอาหารจะกิน ไม่มี เสื้อผ้าจะนุ่งจะห่ม ไม่มีบ้านช่องห้องหอจะ อยู่อาศัย ไม่มียูกยาไว้รักษาโรค ตายสถาน เดียว ไม่เฉพาะเราเท่านั้น คนอื่นก็เหมือน กัน ถึงเราไม่ฆ่าเขา แต่เราไปคดไปโกงเขา ไปเอารัดเอาเปรียบเขา ถึงแม้เขาจะไม่ตาย แต่ก็แทบตายอยู่นั่นแหละ เพราะฉะนั้น ใครๆ ก็ต้องไม่คดไม่โกง ไม่ขโมย ไม่ยักยอก มันจะเห็นอย่างนี้ ไม่นานหรอกลูก บุญจะเกิดขึ้นมาเป็นความ เอาทรัพย์สมบัติของใคร พอบุญมันเกิดแล้ว สว่างในใจของเรา เกิดจากความตั้งใจดีของ เรา พอความสว่างเกิดขึ้น มันจะฆ่าความมืด มิดของบาปที่อยู่ในใจ เมื่อบาปที่ทำให้ใจมืด ถูกฆ่าไปแล้ว ลูกจะเห็นด้วยเหตุผลด้วยตัว เองเลยวา ศีลข้อที่ ๑ ที่ห้ามไม่ให้ฆ่าคน ฆ่าสัตว์ เพราะเหตุผลง่ายๆ เลย คือให้เราลองถาม ตัวเองดูสิว่า เรารักอะไรมากที่สุดในชีวิต ของเรา แล้วเราก็จะได้คำตอบคือรักชีวิต เอา สมบัติทั้งโลกมายกให้เพื่อแลกกับชีวิต เราก็ ไม่เอา เราเอาชีวิตไว้ดีกว่า แล้วมันเป็นแต่ เราเท่านั้นใช่ไหมที่รักชีวิตเป็นที่สุด เปล่า! คน อื่นเขาก็รักชีวิตเป็นที่สุดเหมือนกับเรา อย่า พอศีลข้อที่ ๓ มั่นคงเข้า ลูกก็จะเห็นอีก ว่า ถึงเราไม่ฆ่าใคร ไม่คดโกงไม่ขโมยใคร แต่ว่าเราไปแย่งไปพรากของรัก ของใครเช่า ถึงเขาจะไม่ตาย แต่มันช้ำใจยิ่งกว่าตายอีก แล้วของสุดรักสุดหวงของมนุษย์นะ ไม่มี อะไรเกินกว่าลูก เกินกว่าเมีย เกินกว่าผัว หรอกลูก เพราะฉะนั้นใครๆ ก็ต้องไม่ไป พราก ไปแย่งลูก แย่งเมีย แย่งผัวของใคร พอความสว่างเกิดขึ้นมาในใจแล้วมันเห็นไป อย่างนั้น ยังไม่พอนะลูก พอรักษาศีลข้อที่ ๔ อย่างดีแล้ว ไม่โกหก แม้พูดล้อเล่นกันสนุกๆ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๑ ๕๑ การโทรกับยาณมิตร