การปฏิบัติธรรมและการนั่งสมาธิ : หน้า 33/132

คนละสภาวธรรมกัน ถ้าอย่างนี้ สามเณรย่อมเป็นเนื้อนาบุญมาก กว่า เพราะฉะนั้นจึงต้องดูที่ ความบริสุทธิ์กาย วาจา ใจ ของ คนนั้นด้วย กตัวพระอดอยาก คนโน่น เกาะอยู่กับสั่งนี้ เอามาอยู่ กับเนื้อกับตัวของเราเอง พระ ถ้าเราเลือกท่า บุญแด่เฉพาะ กับพระที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ที่ สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้วิธีการ เป็นเนื้อนาบุญจริงๆ เท่านั้น แล้ว น่า เอาใจกลับเข้ามาไว้ในตัวไว้ถึง พระที่เหลือจะไม่อดอยากแย่หรือ ๔๐ วิธีด้วยกัน เราจะใช้วิธีใดก็ได้ ครับ จะกำหนดลมหายใจเข้าออกก็ได้ จากการที่พระสัมมาสัมพุทธ แต่ให้รับรู้ไว้อย่างหนึ่งนะว่า เมื่อ เจ้าได้ทรงสั่งเอาไว้ว่า พระภิกษุ เริ่มต้นเอาใจไว้ที่ปากช่องจมูก ต้องฟิกฝนตนเองตลอดชีวิต แล้วกำหนดลมหายใจหรือตามลม เงื่อนไขของพระองค์ ห้ามไม่ให้ จะค่อยๆ เลื่อนลงไปอยู่ที่กลาง ด้วยเหตุนี้เองจึงกลายมาเป็น หายใจเข้าออกบ่อยๆ เข้า ใจมัน พระภิกษุสะสมข้าวปลาอาหาร ท้องเองโดยอัตโนมิติแม้เราจะไม่ จนเกิดเป็นเสบียงขึ้นมาด้วย เพราะฉะนั้นพระภิกษุจึงต้องทําตัว ยอมเลื่อนก็ตาม เพราะรู้ธรรมชาติของใจว่า ให้น่าศรัทธา จึงจะไม่อดอยาก เมื่อใจเริ่มสงบ ใจจะต้องเลื่อน เท่ากับว่าเสบียงของพระอยู่ที่ไหน ลงไปกลางท้องเอง พระองค์จึง อยู่ที่ความศรัทธาของญาติโยมอยู่ ทรงให้วิธีการเอาใจกลับมาเก็บ ที่ข้าวปากหม้อของญาติโยม ดัง ไว้ในตัว ถึง ๔๐ วิธี ดังนั้นถ้า นั้นเมื่อไรที่ทำให้ญาติโยมเขา ใครกำหนดนึกถึง ดวงแก้ว ดวง หมดความศรัทธาก็อดกันเมื่อนั้น จันทร์ หรือนึกถึงอะไรก็ได้ที่ ทำให้สบายใจแล้ว ใจจะลงไป เก็บใจไว้ในตัวดีอย่างไร กลางท้องได้ง่าย ก็ให้ทำวิธีนั้น หลางพ่อครับ การนั่งสมาธิ หรือถ้าบางท่านไม่ถนัดที่จะนึกถึง ระหว่างการกำหนดลมหายใจเข้า บริกรรมนิมิต รักที่จะแผ่เมตตา ออกกับการนึกถึงภาพดวงแก้วไว้ แผ่เมตตามากเข้าๆ ใจมีความ ในกลางลำ ตัวนั่น อย่างไหนจะ ปรารถนาดีกับคนทั้งโลก ใจจึง กัน ช่วยให้การนั่งสมาธิเป็นไปได้ดีกว่า ไม่ไปเกาะอยู่ที่ใครเลย ใจก็จะลง การทำสมาธิคือ การน่า ใจ อย่างนั้นก็ได้ ของเราที่ปกติชอบไปเกาะอยู่กับ ไปที่ศูนย์กลางกายของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะเริ่มต้นนั่งสมาธิ คุม ภาพันธ์ ๒๕๔๑ ๓๑ วารสารกัลยาณมิตร