การเล่นหมากรุกและการเรียนรู้ : หน้า 115/132

เรื่องสน ตรัย สรณะ กระดานปรัชญา | “รุกฆาต!!!!!!” แผดเสียงเอาเป็นเอาตายกับตัวหมากรุกบนกระดานไม้ตรง หน้า เมื่อกระแทกตัวหมากลงบนกระดานแรงๆ เป็นสัญญาณให้ฝ่ายตรงกัน ข้ามเตรียมพา ตัวซุน ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นตัวเอกบนกระดานหลบหนี เพราะหาก ไม่มีตัวนี้ก็ถือว่าฝายนั้นตกเป็นผูแพ้แม้ว่าจะเหลือหมากตัวอื่นอยู่เต็มกระดาน ก็ดาม บรรยากาศเครียดขรึมตกอยู่แก่ทุกฝ่าย ทั้งที่มันเป็นเพียงเกมเกมหนึ่งซึ่ง มนุษย์คิดค้นขึ้นมาเพื่อจะฝึกฝนไหวพริบสติปัญญาแก่ผู้เล่นเท่านั้น หรือมิใช่! หมื่นพล....กำลังตกเป็นฝ่ายคิดแก้เกมรุกไล่ของฝ่ายตรงข้าม เขาเครียด และเอาจริงเอาลังเสมอ ราวกับว่าการพ่ายแพ้ของตัว “ชุน” ในเกม นั้นคือ หนึ่งชีวิตที่ลูกพญามารรุกไล่จนต้องเป้นฝายพ่ายใน “เกมชีวิต มันคืออาการพลาดท่าอย่างไม่น่าให้อภ.ตัวเอง.... สำหรับกาวแพ้ในวันนี้ หมื่นพลยังคงกลับมาคิดทบทวนต่อหลังจากกลับถึงบ้านแล้ว อดไม่ได้เลยที่ จะไตร่ตรองหามูลเหตุที่แท้จริงว่าเหตุใด ๆ งพ่าย...อย่างไม่น่าเชื่อ ก็เพราะ เขาประมาทเกินไป เขาตอบตัวเองได้ในเวลาไม่นาน ด้วยความที่คิดว่ายังมีหมากเหลืออยู่เต็มกระดาน และทุกตัวต่างก็กำลังรุก ไปข้างหน้าอย่างทุ่มชีวิต อาการนั้นทำให้เขาลืมระวังถึงภยันตรายของ “ขุน” ซึ่งเป็นหลักชัย “ขุน” ซึ่งเขาถนอมไว้ให้อยู่เบื้องหลัง อยู่เป็นขวัญกำลังใจ ด้วย ดวงใจที่ตระหนักถึงความสำคัญมหาศาล แล้วพากันรุดไปข้างหน้าจนเมื่อได้ ยินเสียง “รุกฆาต” ของฝ่ายตรงข้ามดังขึ้น จึงเหมือนเพิ่งสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แต่นั้นก็ไม่ทันเสียแล้ว...แม้ว่าจะพยายามหาหนทางให้ทั้งโคน... เม็ด...เรือ...ม้า และเบี้ยที่เหลือเข้ามาช่วย และก็ไม่มีจังหวะอำนวยเอา เสียเลย เพราะมัว แต่พาขุนหลบหนี การรุกไล่ น่าเสียดายที่น่าจะระวังเสียก่อน แต่ก็ไม่ได้ทำ!! * * * * # ( การสารภตยาณพิตร คุม ภาพันธ์