การสนทนาระหว่างพี่น้อง : หน้า 116/132

“มันก็แค่เกมเกมหนึ่ง นายจะ ตรงที่คำพูดของแสนเมือง คลับ เอาเป็นเอาตายอะไรกับมันนักหนา คล้ายคลับคลาจะพูดถึงความเป็น หมื่นพล” แสนเมืองสูพี่ชาย ซึ่งจับ ความตาย จึงไม่พาลพาโลให้อีก ตามองอาการหงุดหงิดของน้องชาย ฝ่ายหมดอารมณ์สาธยาย หมื่นพล มานาน อดที่จะหลุดปากออกมาไม่ ได้ “แพ้วันนี้ก็ยังมีโอกาสที่จะแก้มือ ได้อีก เมื่อไหร่ก็ได้...เมื่อไหร่ก็ได้” นิ่งอย่างรอคอยการร้อยเรียงเรื่อง ราวต่อไปของอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็รู้ที รอยยิ้มจึงปรากฏ เขาพูดฟ้าเป็นการเน้นความหมาย ที่มุมปากนิดหนึ่ง ก่อนมองหน้าน้อง ขายเป็นการหยั่งเชิงเปอร์เซ็นต์ ความใส่ใจที่จะฟัง ความพึงพอใจ “เราว่านายน่าจะเสียเวลาป้องกัน การ “รุกฆาต” ของมัจจุราชที่กำลัง คืบคลานเข้ามาหาคุณยายของเรา ปรากฏในดวงตาเขาจึงขยับท่านั่งให้ มากกว่า” หมื่นพลเหลือบตาขึ้นมองพี่ชาย ด้วยแววกังขา ดูเหมือนแนวความ คิดของเขาจะเป็นปรปักษ์กับพี่ชาย อยู่เนืองๆ โดยหาเหตุผลได้บ้างไม่ ได้บ้าง “เราคิดเรื่องหมากรุก นายพูด เรื่องอะไร” น้ำเสียงห้วนสนิท อย่าง คนไม่มีอารมณ์จะต่อความยาว “หมากชีวิต” แสนเมืองตอบ สั้นๆ “และการรุกฆาตของเพชร ฆาตวัฏฏะ” “ท่าจะบ้า...” หมื่นพลพึมพำ ขวาง กับศัพท์แสงที่สูอารโสกว่า บรรจงพูดให้ฟังยาก ซึ่งเป็นเหตุให้ การวิสาสะไม่ลงรอยกันเป็นประจำ สบายยิ่งขึ้น “นายไม่ได้ไปเยี่ยมคุณยายมา นานเท่าไหร่แล้ว” คำถามแรกของ แสนเมืองเริ่มเปิดฉาก “อืมม...” หมื่นพลอึ้งไปนิดหนึ่ง แล้วเสหัวเราะ “รู้สึกจะนานแล้วแต่ ก็ฟังข่าวอยู่นะ คุณยายก็ออดๆ แอดๆ ตามประสาคนแก่ไม่ใช่หรือ” คาดการณ์เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตำหนิ ว่าตนเองละเลยความเป็นลูกหลาน ที่ดีมากเกินไป เพราะอย่างน้อยถึง ไม่ไปหาก็ยังติดตามข่าวตลอดเวลา “ก็ใช่ เหมือนคนแก่ แต่ที่เราว่า ไม่ธรรมดาก็ตรงที่ท่านเป็นคุณยาย ของเราสองคนไง ถ้าทำได้ เราน่า จะได้ทำอะไรเพื่อต่ออายุขัยให้ท่าน เขาเคยนักท้วงการพูดจาของแสน บ้าง ไม่ใช่นอนทอดปุ๋ยปล่อยไป เมืองบ่อยๆ แต่ฝ่ายนั้นก็ไม่เคย ตามยถากรรม ท่านไม่ใช่คุณยาย เปลี่ยนแปลง “ไอ้คำพูดที่เหมือนเท กำพร้า ไม่มีลูกหลาน จะปล่อยให้ แต่กินไม่ได้พวกนี้นะ ไปพูดกับนัก ปรัชญาคงจะดีกว่าใช้พร่ำเพรื่อ สำหรับเราบอกตรงๆ ฟังไม่รู้เรื่อง” มีบั้นปลายชีวิตอย่างโดดเดี่ยวก็ไม่ “นายท่าอะไรอยู่หรือ ต่ออายุ ควร” แต่คราวนี้ หมื่นพลสะกิดใจอยู่บ้าง รดน้ำมนต์ ปลุกเสกของขลัง.... ตลก น่า” เขาคาดเดาพร้อมวิจารณ์เสร็จ สรรพ “ไม่น่าเป็นไปได้ ที่คนอย่าง นายงมงายปานนั้น” แสนเมืองส่ายหน้าระอาใจ เขา ขยับท่าทางคลายความรำคาญที่ กำลังก่อตัว แล้วเขาก็ชนะอารมณ์ ตนเองเมื่อพูดต่ออย่างใจเย็นว่า “นายอย่าเพิ่งชักใบให้เรือเสีย นายก็เพิ่งได้รับบทเรียนจากหมาก รุกมาหมาดๆ น่าจะนึกออกนะว่า เวลาที่โดน “รุกฆาต” ขั้นสุดท้ายนะ ต่อให้มีร้อยคนที่แสนรักกับอีกพัน หมื่นวิธีที่วิเศษก็ช่วยอะไรไม่ได้ ได้ แต่นั่งมองตาปริบๆ แล้วใจหายแล้ว ใจหายอีก นายไม่คิดหรือว่าเราน่า จะหาวิธีคุ้มกันการรุกรานไว้ก่อน” “ก็คิดนะ ถ้าเราได้วางหมาก คุ้มกันขุนไว้ก่อน เราจะไม่มีวันพ่าย บั้งๆ ที่หมากยังเต็มกระดาน ก็ขอบ ใจนายมากที่แนะน่า” “แล้วเรื่องคุณยาย นายคิดวาง หมากยังไง” “เรื่องแก่เรื่องเจ็บเรื่องตายมัน ห้ามกันได้หรือ หรือนายทำได้” “เราไม่ได้คิดจะอวดวิเศษวิโสถึง ขนาดนั้น เราพูดมาตั้งนานแล้ว คิดว่านายรู้เรื่อง เป็นอันว่าเหมือน เคย” แสนเมืองทิ้งท้ายอย่างคนเริ่ม จะหงุดหงิด หลายๆ ครั้งที่อาการ ไม่ลงรอยเกิดขึ้นระหว่างพี่น้อง แสนเมือง ไม่อยากต่อความยาวเขา ลุกขึ้นจากจุดเดิมแล้วเดินจากไป เงียบๆ อ่อนอาวุโสส่ายหน้ายักไหล่ กับการจากไป “ซีเรียสตามเคย” วารสารก ชา เมตริ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๑