การรักษาอารมณ์ : หน้า 92/132

VIII ^'โ?'^;;'/^?/^^^ ที่สุดใน/สิ? (กร-ซิป) มากกว่า อยากลืมและทำความ เข้าใจ จะได้สบายใจขึ้น นั่นยัง จ่าว ค่า ของหลวงพ่อที่ให้ไว้ในปี แรกของการเป็นนักเรียนอภิญญา ได้ ท่านบอกให้ เอญณธ ลกช เบญ61 ซึ่งก็ตรงกับวิธีที่นุ่นใช้เวลาที่พบกับสิ่งที่ไม่ค่ ที่ไม่ค่อยชอบนะคะ แต่ช่วงนี้ไม่ว่าจะมีอะไรนั่นก็มีสติเดือนตัวเองได้ให้เฉยๆ รักษาอารมณ์ได้ แต่ก็ไม่ค่อยจะมีอะไรหรอกนะคะ นุ่น กำลังปีกให้ใจได้อารมณ์สบาย เวลาใจนุ่มนวลแม้เพียง เล็กน้อย นั่นจะมีความสุขและไม่ต้องการอะไร แล้วก็ เข้าใจที่คุณแม่ชอบรักษาใจให้อยู่ในบุญ เป็นสิ่งที่ดีแต่ ทำไมตัวเองไม่ค่อยขวนขวายที่จะทำก็ไม่รู้ นุ่นไม่เข้าใจ ตัวเองเหมือนกันค่ะ แต่เมื่อเดือนตัวเองได้ก็จะเริ่มทำ โดยเวลานั่งก็ปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง ทำเป็นลืมแล้วนึกถึง องค์พระ ดูไปเรื่อยๆ ใจก็ค่อยๆ สบายขึ้น แต่มีข้อแม้ ว่า ต้องไม่ตั้งใจ ถ้านุ่นตั้งใจยิ่งมองยิ่งหงุดหงิดว่า ท่าไม ไม่สบายสักทีนะ แล้วก็ต้องมองแบบผ่านๆ เหมือนไม่ สนใจมอง ช่วงที่นั่นมองบางครั้งก็มีความคิด และความ ตั้งใจเข้ามาบ้าง นั่นก็ปล่อยไป แล้วมองแบบผ่านๆ ใหม่ บางทีนั่นก็ต้องปีนทำอารมณ์ปลอบตัวเองว่า ถ้าอดทน ผ่านช่วงนี้ไปได้ ต่อไปก็จะได้ นั่นใจเร็วไปหน่อย นึก ถึงดอนที่หลวงพ่อบอกว่า ไม่มีอะไรได้ดังใจทั้งนั้น แหละลูกเอ๊ย คือท่านอยากจะให้นั่นทำใจเย็นๆ จะได้ อารมณ์สบาย ไม่หงุดหงิด ช่วงปีแรกนั้นใจเร็วกว่านี้ อีกค่ะ พอหงุดหงิดก็น้อยใจคิดว่าสงสัยเราจะบุญน้อย มันถึงไม่ได้ดังใจลักที อยู่ๆ หลวงพ่อท่านก็พูดขึ้นมาว่า มาถึงจุดนี้ได้ บุญไม่น้อยหรอก มีบุญพอแล้ว เหลือแต่ ทำให้ถูกวิธี นั่นฟังแล้วจึงไม่คิดอีกว่า เราบุญน้อย คิด แต่ว่าเพราะเรา เอาจริงไม่พอ และไม่มีกุศโลบายที่จะ วารสารกัลยาณมิตร ๙๐ กุ ม ภ า พั น ธ์ ๒๕๔๑