การเก็บใจและการทำบุญ : หน้า 34/132

ด้วยวิธีไหนก็ตาม แต่ละวิธีจะมี อุปสรรคเฉพาะตัวของมันเอง ดังนั้นถ้าเราสามารถหาพระอา จารย์ ที่ท่านมีความชำนาญพอที่ จะแก้ไขอุปสรรคให้เราได้แล้วละก็ จะใช้วิธีไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่ที่แน่ นอนลงไปก็คือต้องเอาใจกลับมา ครั้งนั้นใจวุ่นวาย ครั้งใดเอาใจ กลับเข้ามาเก็บไว้ในตัวได้ ครั้ง นั้นใจจึงจะสงบ บุญ ไม่ทำ บาปไม่ก่อ ชอบอยู่เฉยๆ คนที่บุญก็ไม่ทำ บาปก็ไม่ก่อ อยู่กลางกระแสน้ำเชี่ยว ทีแรกก็ ยืนอยู่ได้ ยืนไปนานๆเข้าเดี๋ยวก็ หนาว ดะคริวกิน แล้วก็ต้องไหล ตามน้ำไปเอง ด้วยเหตุนี้ พระสัมมาสัม พุทธเจ้าจึงตรัสว่า บัณฑิตทั้ง หลาย เมื่อรู้ว่าสิ่งใดเป็นบุญ สิ่ง เพราะรู้ธรรมชาติของใจว่า เมื่อใจเริ่มสงบ ใจจะต้องเลื่อนลงไปกลางท้องเอง พระองค์จึงทรงให้วิธีการเอาใจกลับมาเก็บไว้ในตัว ถึง 5.0 วิธี ดังนั้นถ้าใครกำหนดนึกถึง ดวงแก้ว ดวงจันทร์ หรือนึกถึงอะไรก็ได้ที่ทำให้สบายใจแล้ว ใจจะลงไปกลางท้องได้ง่าย ก็ให้ทำวิธีนั้น เก็บไว้ในตัว ทำไมจึงต้องเอาใจเก็บไว้ใน ตัว เวลาเราโกรธใครจนกระทั้ง ชอบอยู่เฉย ๆ ทำมาหากินไปวัน ๆ ใดเป็นบาป ก็ต้องพยายามละบาป ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไร บุญนั้น เกิดจากการที่เราใช้ เองและผู้อื่น ถ้าอยู่เฉยๆ บุญก็ ไม่เกิด บาปก็ไม่มี ครั้นเมื่อไม่พอ ใจทั้งบุญและบาป อยู่เฉยๆ หนัก เข้า พอมีอะไรมากระทบทำให้ อยากจะต่อยหน้าเขา ตอนนั้นใจ กาย วาจาใจ ไปประกอบคุณ อยู่กับตัวหรืออยู่ที่หน้าไอ้หมอนั่น งามความดีทั้งหลายให้เกิดแก่ตน ใจอยู่ที่หน้าไอ้หมอนั่น เวลาเข้า ร้านเพชร โอ้โฮเพชรเม็ดนี้สวย จริงๆ ตอนนั้นใจอยู่กับตัวหรือใจ อยู่กับเพชร ใจอยู่ที่เพชรนะ สรุปก็คือ ครั้งใดที่ใจอยู่นอก ตัว จะอยู่ที่สิ่งของหรืออยู่ที่บุคคล พอใจบาปไปเอง เหมือนคนที่ยืน ใจบ่นบ่อยๆ อีกหน่อยมันก็จะเริ่ม บำเพ็ญบุญให้เต็มที่ เพราะเมื่อ ท่า บุญเต็มที่ใจจะได้คุ้นอยู่กับบุญ ไม่มีโอกาสไปทำ บาป แต่ถ้าอยู่ เฉยๆ ใจเลยไม่คุ้นกับบุญ อีก หน่อยจะได้เพื่อนใหม่ ใจมันจะ คุ้นกับบาปแทน วารสารกัลยาณมิตร ๓๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔®