การสูญเสียและความทรงจำ : หน้า 78/139

โรงเรียน พ่อจะถามว่าเงินมีใช้หรือไม่ ข้าพเจ้าจะโกหก พ่อว่า “มีจ๊ะ” ทุกครั้ง ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วข้าพเจ้าไม่ มีเลย ข้าพเจ้าต้องอดข้าวตอนเที่ยงเพราะไม่มีเงินค่า อาหาร เพราะข้าพเจ้ารู้ดีว่า ถ้าข้าพเจ้าเอาเงินมาแล้ว แต่งตัวให้พ่อในรูปแบบที่พ่อชอบ ข้าพเจ้าคิดว่า วิญญาณพ่อคงจะพอใจ หลังจากงานศพพ่อผ่านไป ข้าพเจ้าฝันเห็นพ่อทุกคืนเลย ฝันว่าพ่อมาหา ข้าพเจ้า คิดถึงพ่อมาก เวลาไปทำบุญที่วัด ข้าพเจ้าจะกรวดน้ำ ครอบครัวจะเอาเงินที่ไหนมาซื้ออาหารรับประทานกัน อุทิศส่วนกุศลให้พ่อทุกครั้งไม่เคยขาดหลังจากที่พ่อตายไป แต่โชคดีที่พี่สาวข้าพเจ้าไปทำงานกรุงเทพฯ พอจะมีเงิน ข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่าพ่อยังอยู่กับข้าพเจ้าเสมอ เพียง ส่งจุนเจือครอบครัวบ้าง และแล้ววันที่ข้าพเจ้าไม่คาดคิด ว่ามันจะเกิดขึ้นกับชีวิตของข้าพเจ้ามันก็เกิดขึ้นมา วัน นั้นเป็นวันพุธที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๓๔ เวลา ๑๓.๐๐ น. พ่อของข้าพเจ้าได้สิ้นชีวิตลงอย่างสงบที่บ้าน ข้าพเจ้า เสียใจมาก ร้องไห้ไม่ยอมหยุด มันเหมือนกับว่ามีใคร มากระชากดวงใจของข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าจะไม่มีพ่ออีก ต่อไปแล้ว ข้าพเจ้าจะต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า ต่อไป ใครจะคอยมาชมตอนที่ข้าพเจ้าสอบได้อันดับ ๑ ใครจะ คอยเตือนให้ข้าพเจ้าทำการบ้าน อ่านหนังสือ บัดนี้เสา หลักของบ้านข้าพเจ้าได้หักลงแล้ว พ่อจากข้าพเจ้าไป ไปอย่างไม่มีวันกลับ หนูกอดพ่อร้องไห้จนแทบจะเป็นลม วันนั้นเป็นวันที่ข้าพเจ้าจะต้องสอบปลายภาควันแรก ข้าพเจ้าไม่ยอมไปสอบ จนเพื่อนเคี่ยวเข็ญมากๆ ข้าพเจ้าจึงยอมไป ข้าพเจ้านั่งสอบแต่ใจคิดถึงแต่พ่อ นั่ง น้ำตาไหลซึมตลอด ไปที่ไหนใครๆ ก็ถามว่าพ่อเสียชีวิต แล้วเหรอ ทำให้ข้าพเจ้ากลั้นน้ำตาไม่อยู่เลย ศพพ่อตั้ง บำเพ็ญกุศลทั้งสิ้น ๓ วัน ซึ่งข้าพเจ้าไม่มีโอกาสได้อยู่ ร่วมงานศพพ่อเต็มที่นัก เพราะข้าพเจ้าจะต้องสอบ จาก การสอบนี่เองทำให้ข้าพเจ้าไม่มีโอกาสบวชหน้าศพให้พ่อ เพราะข้าพเจ้ากลับมาไม่ทัน ข้าพเจ้าเสียใจมาก ข้าพเจ้าไปแอบร้องไห้ในห้องคนเดียว ข้าพเจ้าเสียใจที่ ไม่มีโอกาสบวชทดแทนคุณเป็นครั้งสุดท้าย งานเผาศพ พ่อคนมาเยอะมาก ข้าพเจ้ามีโอกาสดูหน้าศพของพ่อ ก่อนที่จะเผา พ่อดูเหมือนไม่ใช่คนที่ตายแล้วเลย พ่อยังดูดี เพียงแต่ผิวพ่อซีดมากเท่านั้นเอง ตอนสมัยพ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อจะแต่งตัวดูดีมาก แต่งตัวเรียบร้อย ชอบสวมหมวกแก๊ป และสวมแว่นตาดำ รองเท้าคัทชูมาก ซึ่งตอนที่พ่อตาย ญาติๆ ก็ช่วยกัน แต่ว่าพ่อไปทำงานไกลๆ แล้วไม่กลับมาบ้าน เพราะ ตลอดชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้มีโอกาสอยู่กับพ่อ นานที่สุด ตอน ๓ เดือนสุดท้ายก่อนพ่อจะจากไป นอก นั้นก็มีเพียงจดหมายที่ติดต่อกับพ่อ เวลาที่ข้าพเจ้าเห็น ครอบครัวอื่นที่มีพ่อแม่อยู่พร้อมหน้า ข้าพเจ้าจะรู้สึกว่า ตนเองมีปมด้อยมาก ทำไมข้าพเจ้าจึงไม่มีชีวิตอย่าง ครอบครัวอื่นๆ ที่มีพ่อแม่พร้อมหน้าบ้าง ข้าพเจ้าอยาก กอดพ่อแล้วบอกว่าข้าพเจ้ารักพ่อทุกวัน อยากมี กิจกรรมร่วมกันกับพ่อได้ปรนนิบัติรับใช้พ่อตอนที่ท่านยัง มีชีวิตอยู่ ทุกๆ ปีในวันที่ ๕ ธันวาคม ซึ่งเป็นวันพ่อแห่ง ชาติ ลูกทุกคนจะนึกถึงพ่อ จะให้ของขวัญอะไรพ่อดี แต่ สำหรับข้าพเจ้าไม่ขออะไรมาก ถ้าเป็นไปได้ ข้าพเจ้า อยากกราบเท้าพ่อ แล้วบอกพ่อว่า “พ่อขาหนูรักพ่อค่ะ รัก มากที่สุด” แต่ทุกๆ ปีข้าพเจ้าก็ได้แต่ฝัน เพราะมันไม่อาจ เป็นจริงได้ มีแต่ความระลึกถึงและกอดรูปถ่ายของพ่อไว้ และทำบุญอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้พ่อ ซึ่งข้าพเจ้ามัก จะทําบุญให้พ่อในวันครบรอบวันตาย ในวันที่ ๒๔ กันยายน เกือบทุกปี ข้าพเจ้ารู้สึกสะเทือนใจทุกครั้งที่เห็นลูกๆ ไม่ เชื่อฟังพ่อแม่สั่งสอน วันนี้พวกเขาเหล่านั้นยังโชคดีที่ สั่งสอนของ เขามีโอกาสได้รับการอบรมสั่งสอนจากพ่อ หากวันใดที่ ไม่มีพ่อแล้ว พวกเขาถึงจะรู้ได้ว่า ไม่มีคำสั่ง ใครอีกแล้วที่เต็มไปด้วยความรักและหวังดีเท่ากับพ่อ ของเรา วันนี้ถ้าใครยังมีพ่อเป็นเสาหลักของบ้านอยู่ กลับไปดูแลท่านให้ดี ก่อนที่จะไม่มีวันได้ดูแลท่านอีกเลย ตลอดชีวิตอย่างเช่นข้าพเจ้า พ่อเป็นคนดีเสมอในสายตา ของข้าพเจ้า พ่อคือวีรบุรุษ ข้าพเจ้าภูมิใจที่ได้เกิดมา กัลยาณมิตร ๗๑ กรกฎาคม ๒๕๔