การให้และการทำความดี : หน้า 114/139

เขาไม่ต้องเสียอะไรแม้แต่เซ็นต์เดียวสักวันหนึ่งพี่จะซื้อ ให้น้องบ้าง น้องจะได้ดูของสวยๆ ในวันเทศกาลได้ด้วย ตาของน้องเอง เหมือนอย่างที่พี่เคยเล่าให้น้องฟังไง” พอลจึงอุ้มเด็กน้อยขึ้นพาไปนั่งรถเล่นพร้อมกับพี่ชาย ของเด็กน้อยคะ เรื่องนี้ลูกฟังแล้วประทับใจมากและเชื่อ ว่าพี่น้องคู่นั้นจะต้องมีความสุขมาก คนส่วนมากนึกถึงการเป็นผู้รับมากกว่านะคะ บางครั้งการที่เราให้สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ต่อผู้อื่น เราอาจจะ ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่มันอาจจะมีคุณค่าต่อผู้รับมากก็ได้ สิ่งที่เราให้อาจจะไม่ใช่สิ่งของอย่างเดียว เราให้ได้หลาย อย่าง เช่น ให้ธรรมทาน ให้โอกาส ให้ความช่วยเหลือ ให้อภัย เป็นสิ่งที่เราควรจะให้ ให้ชีวิต เช่น ปล่อยสัตว์ และก็ต้องให้โอกาสตนเองทำความดีด้วย มีพี่คนหนึ่งเล่าให้ฟังถึงเรื่องตาพายุ เขาถามว่า รู้จักไหม ลูกก็ตอบว่าไม่รู้จัก เขาบอกว่า ในขณะที่พายุ หมุน ตรงกลางของพายุจะนิ่ง ตรงนั้นเรียกว่าตาพายุ พี่ เขาบอกว่า เราก็ต้องทำใจเราให้เหมือนตาพายุ ไม่ว่า รอบข้างจะเป็นอย่างไรก็ตาม เราก็ต้องนิ่งๆ เฉยๆ อยู่ที่ ศูนย์กลางกาย ฟังแล้วก็จริงของพี่เขานะคะ เพราะใจจะ มีความสุขมากที่สุดเมื่ออยู่ที่ศูนย์กลางกาย ไม่ว่า ภายนอกจะเป็นอย่างไร หรืออยู่ในอิริยาบถใด เราก็ต้อง หมั่นวางใจที่ศูนย์กลางกาย เพราะว่าเรามีเวลาไม่กี่สิบปี ในโลกนี้ เราก็ต้องเลือกทำแต่สิ่งที่เป็นสาระแก่นสาร เมื่อตายไปสู่ภพใหม่จะได้ภูมิใจและดีใจว่า เราเป็นคน ทำให้ชีวิตของเราทำสิ่งที่มีค่าและเป็นที่พึ่งแก่ตัวเราเอง ไปโดยเปล่าประโยชน์ เขารู้สึกว่า ได้ขโมยเวลาของตนเอง เวลาไม่เคยรอคอยใคร ดังนั้นเราจึงไม่ควรรอคอยเวลา ด้วยเช่นกันใช่ไหมคะ เราจะต้องทำในทันทีและทำให้เต็มที่ เวลามีไว้สำหรับการสร้างบารมีเพราะว่าเราเป็นนักสร้าง บารมี เราจึงต้องทุ่มเทให้กับการทำความดีเป็นเรื่องหลัก ทั้งให้ทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา ต้องพยายาม ทำให้สมบูรณ์ค่ะ ลูกจะพยายามทำให้ยิ่งขึ้น คุณแม่ว่าดี ไหมคะ จดหมายฉบับนี้ลูกก็เขียนจนจะหมดหน้า กระดาษอยู่แล้ว แต่ยังมีคำพูดประโยคหนึ่งของเช็ค สเปียร์ที่ลูกชอบมาก จะเล่าให้คุณแม่ฟัง กล่าวว่า “ตั้งแต่นี้ไป ข้าพเจ้าจะอดทนต่อความทุกข์ยาก จนกว่า มันจะร้องออกมาว่า พอแล้วๆ และตายไป” ลูกชอบมากค่ะ แต่ไม่คิดว่าจะต้องเจอกับความทุกข์ยากอะไรมากนัก เพราะชีวิตของนักสร้างบารมีเหนื่อยลำบากแต่มีความ ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง จากลูกค่ะ เคยได้ยินคำกล่าวประโยคหนึ่งที่มีคุณค่าว่า สุขค่ะ ชีวิตเป็นสิ่งสั้นเกินไปกว่าที่จะเอาธุระกับสิ่งเล็กน้อย แม้แต่นักวิทยาศาสตร์คนสำคัญ คือ หลุยส์ ปาสเตอร์ ก็ เคยพูดถึงเรื่องเวลาว่า หากเขาได้ทำให้นาทีหนึ่งได้ขาด ในขณะที่พายุหมุน ตรงกลางของพายุจะนิ่ง ตรงนั้นเรียกว่าตาพายุ พี่เขาบอกว่า เราก็ต้อง ทำใจเราให้เหมือนตาพายุ ไม่ว่ารอบข้างจะเป็นอย่างไรก็ตาม เราก็ต้องนิ่งๆ เฉย ๆ อยู่ที่ ศูนย์กลางกาย ฟังแล้วก็จริงของพี่เขานะคะ เพราะใจจะมีความสุขมากที่สุดเมื่ออยู่ที่ ศูนย์กลางกาย ไม่ว่าภายนอกจะเป็นอย่างไร หรืออยู่ในอิริยาบถใด กัลยาณมิตร ๑๐๕ กรกฎาคม ๒๕๔