การนั่งสมาธิและการฝึกใจ : หน้า 115/139

สวัสดีจ๊ะ ลูกรักของแม่ ได้รับจดหมายของลูกพร้อมกับสายฝนที่ตก กระหน่ำมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา นำความเย็นชุ่มฉ่ำมาให้ หายร้อนได้ แต่ถ้ามากเกินไปก็ทำให้น้ำท่วมถนนหนทาง บางแห่งได้ ทำให้การจราจรติดขัด อะไรๆ ที่ไม่พอดีก็ ทำให้เกิดอุปสรรคได้นะจ๊ะ เช่นเดียวกับการนั่งสมาธิ ทำใจให้หยุดนิ่งนึกว่าจะทำให้ได้พอดีถูกส่วนนั้นก็ไม่ใช่ เรื่องง่าย ถ้าอยากได้อยากเห็นก็จะดื้อๆ อยู่อย่างนั้นไม่ ไปไหน ครั้นไม่อยากได้อยากเห็นจนปล่อยใจสบายมาก ไปหน่อย ก็เลยกลายเป็นหลับไปเลย ถึงได้ธรรมะแล้ว ถ้าใจยังอยากอยู่ ก็คงเข้ากลางไม่ได้ อยู่ที่เดิมๆ ตื้อๆ หนักๆ เหมือนกัน ความพอดีในการฝึกใจหยุดนิ่ง ต้องใช้ตลอด เส้นทางสายกลาง ที่เราจะเข้าไปในธรรมะที่ละเอียดยิ่ง ๆ ขึ้นไป ถ้าเริ่มต้นถูกต้องพอดีแล้ว คงไม่ยากหรอกลูก ที่ จะไปในเส้นทางสายกลางอย่างมีความสุข อย่างลุ่มลึก ไปตามลำดับ อย่างถูกต้องแม่นยำ ที่หนูถามว่า แม่ทำ อย่างไร จึงไม่มีความอยากแบบลึกๆ จริงๆ แล้วแม่ก็ยัง อยากได้อยากเห็นธรรมะที่ละเอียดๆ ลึกๆ แบบห้ามไม่ได้ แต่ก็ต้องเก็บความอยากได้อยากเห็นนั้นไว้ที่ภายนอก จะไว้ที่ตรงไหนก็ได้ ใส่ตุ่มปิดฝาให้แน่น อย่าให้หลุดออก มาได้เชียวเจ้าความอยากนั่น เอาเป็นว่าเวลานั่งแล้ว ปล่อยใจให้สบายๆ ก่อน มันก็จะลืมความอยากโน่นอยากนี่ เหมือนเวลาเรานอนหลับ เวลาหลับก็จะลืมทุกอย่าง ยกเว้นเก็บเอามาฝันแต่ถ้าความอยากยังดื้อรั้นอยู่ภายในใจ หนูก็ต้องทำเป็นไม่สนใจ คือพยายามทำใจว่าได้ก็ดี ไม่ ได้ก็ไม่เป็นไร ถือว่าอย่างน้อยนั่งหลับตาเฉยๆ ก็สบายดี แต่ให้เอาใจไว้ภายในอย่างสบายๆ เช่นเดียวกัน ความอยากนี้นะจ๊ะก็เหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เราก็ต้อนรับแขกชนิดนี้ได้แค่หน้าประตูบ้าน หรืออย่างดี ที่สุดคือระเบียงบ้าน แต่เราจะไม่ให้เข้าไปภายในบ้าน เป็นอันขาด ความอยากใช้ได้กับความต้องการภายนอก เป็นความสำเร็จทางโลกภายนอก แต่ก็ต้องมีขอบเขต ของศีลธรรมความดีบังคับให้ความอยากนั้นผลักดันไปสู่ ความสำเร็จในสิ่งที่ปรารถนาอย่างถูกต้อง ส่วนความ อยากได้ธรรมะนั้นใครๆ ก็อยากได้ แต่เราเอาความ อยากนั้นไว้เป็นเป้าหมายไปสู่ความสำเร็จ ไม่ต้องลบ ความอยากนั้นออกไป เพียงแต่เปลี่ยนที่อยู่ของเขาไว้ ภายนอก ไว้นอกใจ เอาตั้งไว้เป็นเป้าหมาย แต่เมื่อ หลับตาแล้วก็ให้ลืมหมดทุกเรื่อง มีเพียงความว่างเปล่า ถ้าหนูไม่สามารถทําให้ใจว่างได้ ก็ต้องภาวนา สัมมา อะระหัง หรือ ภาวนาอะไรก็ได้ แล้วสมมุติองค์ พระหรือดวงแก้ว หรือสิ่งของที่ชอบไว้ให้ใจเกาะอย่าง สบายๆ ถ้านึกแล้วยังหนักๆ ก็ทำใจเฉยๆ ไม่ต้องนึก อะไรก็ได้ ให้ลูกฝึกเพียงเท่านี้ไปเรื่อยๆ ให้ใจคุ้นเคยกับ ความหยุดนิ่งภายใน ให้ใจคุ้นเคยกับศูนย์กลางกายฐาน ที่เจ็ด ซึ่งก็ไม่ต้องกังวลว่าฐานที่เจ็ดอยู่ที่ไหนตรงไหน เพียงแต่กะเกณฑ์ว่าอยู่กลางท้องในไม่ช้าเมื่อใจคุ้นเคยแล้ว หลับตาลงเมื่อใด ใจก็จะวิ่งไปสู่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด โดยไม่ต้องตั้งใจ ฐานที่เจ็ดภายในจะมีแรงดึงดูดใจให้ไป อยู่ที่ตั้งของใจได้เองเมื่อใจหยุดได้ถูกส่วน แต่อย่ากังวล อยากได้ธรรมะนั้นใครๆ ก็อยากได้ แต่เราเอาความอยากนั้นไว้เป็นเป้าหมายไปสู่ความสำเร็จ ไม่ต้องลบความอยากนั้นออกไป เพียงแต่เปลี่ยนที่อยู่ของเขาไว้ภายนอก ไว้นอกใจ เอาตั้งไว้ เป็นเป้าหมาย แต่เมื่อหลับตาแล้วก็ให้ลืมหมดทุกเรื่อง มีเพียงความว่างเปล่า กัลยาณมิตร ๑๐๖ กรกฎาคม ๒๕๕๒