การสื่อสารจากผู้ตาย : หน้า 119/139

เชื่อเอาไว้ ใจก็จะมีกำลังในการมุ่งมั่นทำความดีงาม เพราะรู้ว่าผลบุญนั้นมีอยู่จริง เรื่องก็คือว่า มีพวกเราคนหนึ่งชื่อ คุณอัญชลี นามสกุลอะไรป้าก็ลืมเสียแล้ว มาวัดและนำกับข้าวมา ฝากป้าด้วยทุกวันอาทิตย์หลายปี เมื่อกลางๆ เดือน พฤษภาคมที่ผ่านมา ป่วยเกี่ยวกับเส้นเลือดที่สมอง แล้ว ก็ถึงแก่กรรม เผาศพไปเรียบร้อยแล้ว ก่อนวันวิสาขบูชา ๒๙ พฤษภาคม ปีนี้ มีพวก เราคนหนึ่งมาเล่าให้ป้าฟังว่า ผู้ตาย (คุณอัญชลี) มาหา ป้าถามว่า เห็นในสมาธิหรือฝันเห็น คนเล่าก็บอกว่า ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง มาคุยด้วยทั้งกำลังตื่นๆ อยู่ ป้าไม่ได้ ซักถามต่อ เดี๋ยวจะไม่เชื่อเสียตั้งแต่ต้น เลยไม่ต้องรู้กันว่า คนตายมาคุยอะไรบ้าง จึงบอกให้เล่าให้ฟัง คนตายเล่าว่า ความจริงถ้ายังไม่อยากตาย ก็ยังมีบุญพออยู่ต่ออีกได้ แต่จะต้องอยู่อย่างเป็นอัมพาต ซึ่งทางบ้านจะยุ่งยากใน การดูแลมาก และประกอบกับทางครอบครัวมีทิฏฐิไม่ เท่ากับตนเอง ไม่ชอบทำบุญ ไม่ชอบวัดพระธรรมกาย เวลาจะทำบุญครั้งใดก็ต้องแอบท่า หรือมิฉะนั้นก็ต้อง หยิบยืมเงินจากผู้อื่นทำ และทยอยใช้หนี้ไม่ให้สามีรู้ เมื่อกายมนุษย์ละเอียดหลุดออกจากกายเนื้อแล้ว จึงไม่ ขอกลับเข้าร่างเดิมอีก ปล่อยให้ขาดใจตาย พอตายแล้ว มีเหล่าเทพยดานางฟ้ามารับมากมาย ไปอยู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เมื่อถามว่า ทำไมจึงให้เกียรติ มารับยิ่งใหญ่ดังนี้ เหล่าเทวดานางฟ้าก็ชี้แจงว่า เป็น เพราะคุณอัญชลีได้ร่วมทำบุญประธานรองให้เหล่า เทวดาทุกชั้นไว้ (ที่ป่านำถวายวัดไปแล้วเป็นงวดแรก สามแสนเศษ) ซึ่งประธานรองกองนั้นเทวดานางฟ้าทุก องค์ทุกชั้นเป็นเจ้าภาพเอง ไม่ใช่เป็นเพียงผู้อนุโมทนา มนุษย์เป็นเพียงคนให้เงินเทวดา ดังนั้นเทวดาจึงได้บุญ มากมหาศาล ต่างพากันรู้สึกในบุญคุณของผู้บริจาคทุกคน ไม่ว่าจะบริจาคน้อยหรือมาก ก็ขอขอบคุณทั้งสิ้น คุณอัญชลีเล่าว่า เมื่อมองดูกายทิพย์ของเหล่า เทพยดานางฟ้าเหล่านั้น และมองมาที่โลกมนุษย์ จึงเห็นว่า หมู่มนุษย์ที่ทำบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว และ สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ จำนวนมากที่รัศมีกาย สว่างไสวกว่าเหล่าเทวดานางฟ้าเสียอีก ซึ่งก็ได้รับคำ ชี้แจงว่า เมื่อพวกเขามีชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์ครั้งโน้น ยัง ไม่มีการสร้างมหากุศลยิ่งใหญ่อย่างที่หลวงพ่อชักชวน หมู่คณะกระทำอยู่ในเวลานี้ จึงไม่มีโอกาสได้บุญเหมือน เหล่ามนุษย์ที่เห็น นอกจากนั้นผู้ตายยังสั่งมาบอกเพื่อน ที่มาวัดด้วยกัน ๒ คน (ซึ่งมีธุระไม่ได้ไปร่วมในงานเผา ศพ และรู้สึกเสียใจมาก คนหนึ่งถึงกับร้องไห้) ว่าอย่า เสียใจมากๆ อย่างนั้นอีก รวมทั้งคนอื่นด้วยขออย่า เสียใจในการตายของเขา เพราะกระแสใจที่เต็มไปด้วย ความทุกข์ที่เกิดนั้น ทำให้เขาเดินชมสวนและชมสถานที่ อยู่ใหม่อันสวยงาม อย่างไม่มีความสุข ขอให้ทุกคน ทราบทั่วกันว่าเขาไปอยู่สุขสบายมาก ไม่ต้องห่วง เมื่อผู้เล่าเรื่องถามถึงว่า เหตุการณ์ยุ่งยากที่วัด เรากำลังประสบอยู่ในขณะนั้น จะจบลงด้วยดีหรือไม่ ทำไมเหล่าเทวดาจึงพากันนิ่งเฉย ไม่ช่วยป้องกัน พระพุทธศาสนา ได้รับคำตอบว่า เทวดาพากันวิ่งวุ่น ช่วยเหลือทำงานกันเต็มที่อยู่แล้ว ที่ไม่สำเร็จทันใจโดยเร็ว เพราะชาวศิษย์วัดพระธรรมกายไม่ให้ความร่วมมือ คือ ไม่ทำใจให้ใส และให้อภัย ไม่คิดโกรธแค้นพวกกล่าวร้าย ขอทุกคนจงสบายใจได้ ผู้ที่ทำบุญสร้างพระเจดีย์และไม่มีความเสียใจ เสียดายในภายหลัง สื่อ ทั้งหลายโจมตีอย่างไรก็ไม่หวั่นไหวอีกไม่นานจะกลายเป็นเศรษฐีใหม่ร่ำรวยกันไม่รู้เรื่องไปทีเดียว กัลยาณมิตร ๑๑๐ กรกฎาคม ๒๕๕s