การทรมานของดาบส : หน้า 49/116

เจ้าหน้าที่ตื่นขึ้น รู้ว่ามีขโมยแอบเข้ามาก็พา กันตามจับ โจรรีบวิ่งเข้าป่าช้าทิ้งห่อทรัพย์ ไว้ที่ประตูบรรณศาลาของพระดาบสส่วนหนึ่ง แล้วรีบหลบหนีไป พวกมนุษย์ที่ตามมาติดๆ เห็นห่อทรัพย์วางอยู่หน้าบรรณศาลาเข้า จึงตรงเข้าจับท่านดาบสซึ่งกำลังทำภาวนาอยู่ ในห้อง ต่างรุมทุบตีท่าน แล้วจับส่งพระราชา พระราชาเองยังไม่ทันทรงพิจารณา เสียก่อน รับสั่งให้ราชบุรุษเอาตัวท่าน ไป เสียบที่หลาว พวกราชบุรุษจึงนำตัวท่านไป เสียบหลาวไม้ตะเตียนในป่าช้า เนื่องจาก ว่าดาบสเป็นผู้มีฤทธิ์มีเดชมาก ไม่มีใคร สามารถฆ่าท่านได้ หากท่านจะเหาะหนี ก็ กลัวว่าเจ้าหน้าที่จะเหมารวมนักบวชทั้งหมดว่า เป็นผู้ไม่มีศีล ต่อไปจะอยู่อย่างไม่มีความสุข ท่านจึงยอมให้เขาทรมาน แต่หลาวไม้ตะเตียนที่เอามาเสียบร่างกายของท่านนั้น จะเสียบ จะแทง ยังไงก็ไม่เข้า จึงเปลี่ยนเอาหลาวไม้สะเดาก็ยังไม่เข้าอีก เอาหลาวเหล็กเสียบก็ไม่เช้า ท่านดาบสจึงใคร่ครวญดูบุพกรรมของตนเอง ระลึกชาติไปดูว่า กรรมอะไรหนอ ทำให้ ต้องได้รับโทษทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำความผิดเลย ท่านก็รู้ในญาณว่า ในภพชาติก่อน ได้เกิดเป็น ลูกชายของช่างไม้ ได้ไปถากไม้กับบิดา จับแมลงวันมาตัวหนึ่งแล้วเอาหนามไม้ทองหลางมาเสียบ บาปกรรมนั้นจึงตามมาทัน แล้วท่านรู้ตัวว่า ไม่อาจพ้นบาปกรรมนี้ได้ จึงบอกพวกราชบุรุษว่า “ถ้าท่านต้องการจะเอาหลาวเสียบเรา จงใช้หลาวไม้ทองหลางเถิด" พวกราชบุรุษทำตาม แล้ว วางคนซุ่มรักษาอยู่ เพื่อคอยดูผู้ที่จะแอบมาช่วยเหลือดาบส ในวันนั้นเอง ที่ปายนดาบสนึกถึงเพื่อน ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน จึงเดินทางกลับมา เยี่ยมท่านที่ป่าช้า ในระหว่างทางเมื่อท่านทราบข่าวนั้น จึงรีบเข้าไปในป่าช้า เห็นเพื่อนถูก ทรมานแสนสาหัส เลือดท่วมตัว ก็บังเกิดความสงสัย ไต่ถามว่า “เพื่อนเอย ท่านได้ทำผิดอะไรหรือ ทำไมถึงโดนทรมานถึงเพียงนี้” เมื่อรู้ว่าเพื่อนไม่ได้ทำผิด จึงถามต่อไปว่า “ท่านอาจจะรักษาใจ ของตนเองไม่ให้มีความขุ่นมัวได้หรือไม่” มัณทัพยดาบสตอบว่า “เพื่อนเอ๋ย เราไม่ได้มีใจขุ่นมัว หรือขัดเคืองเลย" ที่ปายนดาบสฟังแล้วชื่นใจ บอกเพื่อนว่า เมื่อเป็นเช่นนี้ร่มเงาของผู้มีศีลเช่นท่าน เป็นความสุขสำหรับเรา แล้วเข้าไปนั่งพิงหลาวอยู่เป็นเพื่อน หยาดโลหิตที่ออกจากร่างกายของ มัณฑพยดาบสก็หยดลงถูกตัวของที่ปายนดาบส สรีระที่ผ่องใสดุจทอง ก็เปรอะเปื้อนด้วยเลือด แต่ไม่รู้สึกรังเกียจ ท่านนั่งพิงหลาวตลอดคืนยันรุ่งโดยไม่ได้สะทกสะท้านว่า จะถูกจับไปฆ่า เหมือนเพื่อน วันรุ่งขึ้น พวกราชบุรุษได้ไปกราบทูลเหตุการณ์นั้นให้พระราชาทรงทราบ พระราชา จึงรีบเสด็จไปหาแล้วตรัสถามที่ปายนดาบสว่า “ดูก่อนบรรพชิต เหตุไรท่านจึงนั่งพิงหลาวอยู่” ที่ปายนดาบสตอบว่า “มหาบพิตร อาตมภาพนั่งรักษาดาบสนี้อยู่ ก็มหาบพิตรทรงทราบแล้ว หรือว่าดาบสนี้ทำผิด หรือไม่ได้ทำผิด จึงได้ลงอาญาอย่างนี้" เมื่อทราบว่ายังไม่ได้หันพิจารณา ชชยาณ นคง กันยายน พ.ศ. ๒๕®® ๕๗