การเดินทางของชีวิต : หน้า 70/116

มาตลอด อายุ ๘ ขวบ ผมก็เผาถ่านขาย แล้ว จนกระทั้งผมโต คุณพระสาคร ซึ่ง เป้นผู้ใหญ่ที่รักนับถือกันกับคุณพ่อผม ท่านไปราชการที่สุพรรณ และได้พบกัน คุณพระสาครจึงแนะนำให้ครอบครัวของ เราไปค้าขายอยู่ที่ตลาดนางบวช ส่วน ผมมีโอกาสเข้ากรุงเทพฯ โดยพักอยู่ บ้านคุณพระสาคร จึงมีโอกาสเรียน หนังสือ ต่อ จน กระ ทั้ง จบ จาก พลอยร่วมอนุโมทนายินดีด้วย “โอ้โฮ..... สาธุ พี่ๆ..!! ออกไปดูพระอาทิตย์ ทรงกลดสิ สวยจัง..” คุณพลกฤษณ์เองยอมรับว่า กว่าจะตัดสินใจ เอาชนะใจตัวเอง กล้าทำความดีในครั้งนี้ ตัวเองต้องต่อสู้ กับอารมณ์ที่มาคอยขัดขวาง ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วน ระหว่างความดีดที่ว่า ทำ....ไม่ทำ.......... ทำแล้วจะทำ เท่าไหร่ ถ้าลั่นวาจาแล้วอะไรมันจะเกิดขึ้น คนรอบข้าง คู่ชีวิต ลูกๆ และน้องจะลิดอย่างไร ทั้งๆ ที่ถามใจตัวเอง ครั้งใด ก็บอกว่าอยากทำบุญใหญ่ อยากให้เป็นประวัติชีวิต วันนี้อย่างไรก็ทำแน่ แต่จะทำเท่าไหร่ถึงจะยิ่งใหญ่สมกับ ที่ดีดว่าเป็นประวิดชีวิตของตนเอง เพราะคุณพลกฤษณ์รดี ว่า ถ้าปราศจากความเชื่อมั่นในบุญแล้ว ชีวิตของเขาก็ คงจะไม่มีวันนี้ วันที่สมหวังทุกสิ่งในชีวิต ต้นทาง...อบาย ชีวิตของผมกว่าจะมาพบหลวงพ่อและคุณยาย อาจารย์นั้น จะเรียกได้ว่าชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหนก็ว่าได้ ผม เกิดมาพร้อมกับความยากจน คุณพ่อผมท่านก็รับราชการ ได้ยศท่านขุน แต่ท่านลาออกจากราชการ ตัดสินใจไปทำ ไร่อยู่จังหวัดสุพรรณบุรี ท่านลงทุนปลูกนั้นขาย แต่โชค ไม่เข้าข้างท่าน ไฟได้ไหม้ไร่ต้นนุ่นตายหมด ขาดทุน ยากจนลงทันที ผมเกิดในจังหวะนั้นพอดี ครอบครัวของเราจน มากต้องกินข้าวปนกับหน่อไม้ หัวเผือก หัวมัน ลำบาก 503ยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒^^ ใบ กรุงเทพการบัญชีวิทยาลัย ได้รับ ประกาศนียบัตรการบัญชีชั้นสูง หลังจากนั้นได้เข้าทำงานที่ธนาคารไทยทนุอยู่ฝ่าย ต่างประเทศ ตำแหน่งไฟลนสิ่ง เขาให้ช่วยวิ่งจัดเก็บเอกสาร ผมค่อนข้างว้าเหว่ ไม่มีใครเขาคบด้วย พอรู้ว่าผมมาจาก สุพรรณ เขาไม่คบ เพราะสมัยนั้นสุพรรณมีเสือปล้นเยอะ เสือสาย เสือใบ เสือมเหศวร เขาก็เลยเหมาหมด ไม่ยอม คบผม แต่มีเพื่อนอยู่กลุ่มหนึ่งเขาไม่รังเกียจผม พวกเขา ตั้งวงกินเหล้าทุกวัน ผมอยากมีเพื่อนก็ปรับตัวกินเหล้า เหมือนเพื่อน ตั้งแต่นั้นมาเป็นไอ้ขี้เมา กินเหล้าแล้วก็ นิสัยไม่ดี นินทานาย หน้าที่การงานก็ไม่เจริญก้าวหน้า งานดีนายก็ไม่เห็น นายไม่รัก รายได้น้อย หมดไปกับ ขวดเหล้า จนครับ...เงินเดือนไม่เคยเหลือ หนำซ้ำเขาบัง ดูถูกว่าเป็นเหมือนภารโรง จากแรงกดดันหลายๆ ด้าน ผมจัดเก็บเอกสารผมก็ศึกษาวิธีตอบจดหมายต่างประเทศ พอดีเพื่อนพ้องทางสุพรรณอยากได้รถแทรกเตอร์ ปีนั้น ผมเขียนจดหมายไปลั่งรถขายได้หลายดัน ทำให้รายได้ดีขึ้น แต่ทำได้ไม่นาน ผมถูกสั่งให้ลาออกจากงาน เพราะใช้ กระดาษหัวธนาคารร่างจดหมาย ออกจากงาน ผมจึงไปรับจ้างทำถนนโดยนำ รถแทรกเตอร์จากเพื่อนที่ว่างงานท้องไร่ไปให้เขาเช่าเป็น ชั่วโมง รายได้ดีเดือนหนึ่งได้เป็นแสน ผมมีเงินกินเหล้า เลี้ยงเพื่อนฝูงทุกวัน ด้วยความมึนเมาวินิจฉัยจึงพลาด...! คิดอยากเป็นเถ้าแก่ ไปซื้อรถท่านเองไม่ต้องหักค่าเช่า แต่ พอทำจริงๆ แล้วมีปัญหามาก ผมขาดทุน... และถูกจับไป ขังคุกในข้อหาเช็คเด้ง นอนในคุกอยู่หลายวัน จากจุดนี้ เองทำให้ผมตกงานอีกระเห็ดไปทำงานในเหมืองแร่ที่จังหวัด