โวาทพระเถระ : หน้า 94/116

โ อวาทพระเถระ : พระธรรมกดดวงศ์ (ทองดี สุรเตโช ป.ธ. ๙ ราชบัณฑิต) สพฺพ์ สุตมธีเยก หินมุกฺกฏชุมชฺฌิม์ สพฺพสฺส อตฺถิ ชาเนยย น จ สพฺพ์ ปโยชเย ฯ (มูสิกขาดก : ขุ, ขา.ปญฺจก. เอส / เอ๘ / ๒๘๓) อันวิชาความรู้ควรศึกษาทุกอย่างไป ไม่ว่าจะเป็นวิชาชั้นต่ำ ชั้นสูง หรือปานกลาง ควรรู้ประโยชน์ของวิชาทุกอย่างที่ศึกษา แต่ไม่ควรใช้วิชาทุกอย่าง ที่ศึกษาเสมอไป 886 ม วิชาเป็นทรัพย์ ผู้กล่าวว่า “วิชาเป็นทรัพย์” คือวิชาความรู้นั้นเป็นทรัพย์อย่างหนึ่ง เหมือนกับทรัพย์ทั่วไป แต่ท่านยกย่องว่าวิชาเป็นทรัพย์ดีกว่า ทรัพย์ภายนอกนั้นๆ เพราะวิชานั้นนอกจากจะใช้ไม่มีวันหมดและ สามารถติดตามไปได้ทุกหนทุกแห่งโดยไม่ต้องพกพาแล้ว ยังใช้ เป็นเครื่องมือสำหรับหาทรัพย์ภายนอกได้อีกด้วยดังนั้นท่านจึงสอนให้เรียนวิชากัน เมื่อเรียนแล้วก็จะเกิดความรู้ ความรู้ที่เกิดจากการเรียนวิชาเรียกว่า วิชาความรู้ อ้นวิชาความรู้นี้มีหลายระดับ คือสูง กลาง ตา แต่วิชาใดจะอยู่ในระดับใดนั้นก็ ยากที่จะกำหนดได้เพราะเป็นโลกสมมติ คือแล้วแต่ใครจะสมมติขึ้น วิชาความรู้ บางอย่าง ในถิ่นนี้สมมติว่าเป็นวิชาชั้นสูง แต่อีกถิ่นหนึ่งบอกว่าเป็นวิชาชั้นต่ำ เช่นวิชาทำเสน่ห์ในพระพุทธศาสนากำหนดว่าเป็นวิชาชั้นต่ำห้ามมิให้ภิกษุกระทำ แต่ในบางทีเขาว่าเป้นวิชาชั้นสูง เพราะเรียนรู้ยากและทำให้มี ๙๒ อยาณมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๔ ผลตอบแทนสูงเป็นต้น ถึง กระนั้นก็ตาม ท่านว่าอันวิชา ความรู้ทุกระดับ ถ้าสามารถ เรียนรู้ได้ก็ควรเรียนรู้ให้มาก เช้าไว้เป็นดี เพราะ “รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม" ความรู้บาง อย่างเป็นเรื่องต้องรู้ บางอย่าง เป็นเรื่องควรรู้ บางอย่างเป็น เรื่องที่รู้ก็ดีไม่รู้ก็ได้ และมิใช่จะ