ประวัติหลวงพ่อวัดปากน้ำ : หน้า 53/116

ให้เข้าถึงเองก็ยาก จะหาผู้ปฏิบัติ เพื่อให้เข้าถึงตามท่านก็ยาก ดังที่ ท่านได้ตักเตือนศิษยานุศิษย์ไว้ว่า “พระพุทธเจ้าไม่เกิดขึ้นใน โลกละก็ ธรรมอันนี้ไม่มีใครแสดง ไม่มีใครบอก ไม่มีใครเล่าให้ฟัง ถึง กระนั้น ที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับเสียเกือบ สองพันปีมาเกิดขึ้นที่วัดปากน้ำนี้แล้ว อุตส่าห์พยายามทำกันไป อย่าได้ ดูหมิ่นดูแคลน อย่าให้เห็นแก่ เหน็ดเหนื่อย แก่ยากลำบากแต่เล็กๆ น้อยๆ เมื่อมาประสบพบพระพุทธ ศาสนา พบของจริงละ เข้าถึงของ จริงให้ได้เอาของจริงใส่กับตัวไว้ให้ได้ ติดกับตัวไว้ให้ได้” บุคลิก อันเป็นลักษณะ ประจำตัวของหลวงพ่อวัดปากน้ำฯ มาแต่ไหนแต่ไร คือ ความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว โยมพี่สาวและโยมน้าชาย ของท่านเล่าว่า เมื่อท่านยังเล็กๆ ท่านเป็นเด็กฉลาด และใจคอ เด็ดเดี่ยวมั่นคง เมื่อตั้งใจทำสิ่งใดเป็นต้องพยายามท่าจน สำเร็จ เมื่อไม่สำเร็จเป็นไม่ยอมเด็ดขาด ครั้งหนึ่ง เมื่อท่าน ยังเด็กราวๆ ๑๒-๑๓ ปี ท่านรับหน้าที่ต้อนวัวควายที่ ช่วยไถนา ไปกินหญ้า แล้วพากลับมาเข้าคอก มีวันหนึ่ง วัวที่ท่านเลี้ยงไว้ตัวหนึ่งหลงพลัดไปกับวัวฝูงอื่น เมื่อท่าน ต้อนวัวกลับเข้าคอกแล้ว ท่านก็ออกติดตามหาวัวตัวนั้น จนดึกดื่น ไม่ยอมกลับบ้าน จนกว่าจะพาวัวตัวที่หลงไป นั้นกลับมาบ้านจนได้ เมื่อท่านอายุได้ ๑๔ ปี โยมพ่อถึงแก่กรรม ท่าน ต้องรับหน้าที่เป็นหัวหน้าเรือคุมกิจการค้าข้าว ด้วยวัย เพียงเท่านี้ ท่านสามารถคุมคนงานซึ่งบางคนเป็นญาติ ใกล้ชิดกับบิดาท่าน และต่างล้วนมีวัยที่มากกว่าท่านทั้งสิ้น จนได้รับความยอมรับนับถือ เพราะความเด็ดขาด และมี วิริยอุตสาหะในการทำงาน เมื่ออายุย่างเข้า ๑๙ ปี มีเหตุการณ์ที่ทำให้ท่าน ระลึกถึงความตาย และคิดจะออกบวช คือ ท่านค้าข้าวได้ เงินมาหลายพันบาท ขณะกำลังแล่นเรือกลับบ้าน ผ่านทาง คลองบางอีแท่น ซึ่งเป็นคลองดัด และขณะนั้นมีโจรผู้ร้าย ชุกชุม ท่านแล่นเรือผ่านเข้าไปในคลองนี้เพียงเดียว แล้วเกิดความกลัวโจรผู้ร้าย จึงเปลี่ยนให้ลูกเรือมา ถือท้ายเรือแทน เพราะโจรมักจะทำร้ายผู้ถือท้ายเรือคือ เจ้าของเรือก่อน ส่วนตัวท่านเปลี่ยนไปอยู่หัวเรือพร้อม กับปืนยาวซึ่งบรรจุกระสุนไว้ 4 นัด แล้วท่านก็เกิดความ คิดขึ้นว่า คนงานเหล่านี้เราจ้างมาด้วยเงินเพียงเล็กน้อย แต่เรากลับจะโยนความตายไปให้เขาก่อน เราเป็นเจ้าของ ทั้งทรัพย์ ทั้งเรือ เราสมควรต้องรับผิดชอบ ลูกจ้างนั้น เมื่อภัยมาถึงจะได้หนีเอาตัวรอด ไปเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียได้อีก คิดดังนี้แล้วก็เปลี่ยนกลับมาอยู่ท้ายเรือตามเดิม ยอม เลี่ยงตายแต่เพียงผู้เดียว จนท่านแล่นเรือพ้นคลองมา ก็ พอดีน้ำขึ้น และเรือสินค้าหนักๆ จอดคอยน้ำอยู่ปากคลอง ป&ยาณมีแร กันยายน พ.ศ. ๒๕®® ๕๑