ความทุกข์และการทำบุญ : หน้า 72/116

ทิ้งชีวิต น้ำตาตก ถึงคิวผมรับข้าว คนไปซื้อกันเยอะมาก เมื่อได้ แล้วเขาก็โยนถุงข้าวออกมา ข้าวผม 5 ถุง ถูกโยนตกพื้น ถุงแตก...!! เมล็ดข้าวกระจาย น้ำดาผมทะลักไหล นึกถึง สมัยที่มีสตางค์แล้วประมาทในชีวิต กินข้าวก็ต้องฟังเพลง ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย รัศมี ๕ โต๊ะ ผมแจกทิปหมด ดื่มเหล้า ขวดละเป็นพัน อาบนํ้าต้องมีคนถูตัว แต่ตอนนี้นั่งคุกเข่า เก็บข้าวสารทีละเม็ดๆ จากพื้นจนหมด.... เดินโซซัดโซเซนิ้วข้าว เตรียมขึ้นรถเมล์ ถุง ไปลงเซ็นทรัล เพื่อต่อรถสาย ๒๕ ไปซอยโชคชัย ตังค์เหลือ ติดกระเป๋าอยู่บาทเดียว ใช้เป็นค่ารถเมล์ถึงบ้านพอดี ครึ่งชั่วโมงรถมาคัน พอรถมาคันก็ไปจอดซะไกล... ผม หิ้วถุงวิ่งไปไม่ทันอีกครึ่งชั่วโมงมาอีกคันผมวิ่งไปก็ไม่หันอีก วิ่งย้อนกลับไปกลับมา ร่วม ๓ ชั่วโมง หิวน้ำใจจะขาด น้ำตาไหลพรากเพราะความทุกข์ ตังค์มีเหลืออยู่บาทเดียว ถ้าซื้อน้ำใบบัวบกกินก็ไม่มีค่ารถ จนกระทั่งมีด รถราเริ่มซา ผมยืนรอจนหมดแรง กระทั่งรถเมล์มาจอดตรงหน้าผมพอดี เห็นสัจธรรมของชีวิตถึงเพียงนี้ ผมหันเข้าหา ที่พึ่งทางใจ หาหนังสือธรรมะมาอ่าน เข้าไปหาพระ หา หมอดู ไปดูดวง หมอดูที่เขาบอกว่าดูแม่นมาก หมอดูก็ หักอีกว่า ผมกำลังมีเคราะห์ถึงชีวิต...!! ทำให้ผมนึกถึงบุญ อยากมีบุญ เหล้านั้นผมเลิกดื่มไปโดยปริยาย เพราะหนึ่ง ไม่มีเงิน และเมื่อมารู้หลักคำสอนเรื่องศีล ผมจึงเลิกเด็ดขาด 990 แค ๑๐ กวาบาท” “บุญในตัวผมคงจะมีเพิ่มขึ้น อยู่มา วันหนึ่งมีเพื่อนมาชวนผมให้ไปทำบุญที่วัด พระธรรมกาย ผมก็ประทับใจในสถานที่ ธรรมะและบุคคล มาแล้วสบายใจ ครั้งหนึ่ง ผมไปวัดเห็นเขาทักกลด อยู่ธุดงค์ และมีประกาศเชิญชวนให้ซื้อ ที่ดินสร้างธุดงคสถาน ตารางวาละ ๖๒.๕๐ บาท ตอนแรกผมคิดทำตารางวาเดียว แต่มันน้อยไปสำหรับความตั้งใจของผม ใจอยากทำสัก ๒ ตารางวา จึงรวบรวม สตางค์ในตัวก็พอได้สำหรับทำ ๒ ตารางวา พอดี ๑๒๕ บาท และเหลือเงินติดประเป๋า สิ้นเนื้อประดาตัว ไม่มีจะกิน ทำตารางวาเดียว มันก็น้อยนิดสำหรับผู้เคยประมาทในทรัพย์อย่างเขา ทำ ๒ ตารางวา ถึงจะรู้สึกมีคุณค่าถึงที่สุดของชีวิต คุณ พลกฤษณ์ตัดใจทำ ๒ ตารางวา ทั้งที่รู้ยังไงวันนี้คงต้อง เดินกลับบ้าน เพราะน้ำมันไม่พอถึงบ้าน พรุ่งนี้จะเอา อะไรกินยังไม่รู้ เพราะค่าข้าวสาร ๒ ลิตร กับกากหมู อาหารสำหรับวันต่อๆ ไปนั้นได้ตัดใจน่า มาสร้างมหากุศล อันยิ่งใหญ่ไปแล้ว คุณพลกฤษณ์บอกความรู้สึกในการ สร้างมหาทานบารมีในวันนั้นว่า “ผมคิดนะครับว่า ถ้าเราตายไปแล้วเราก็จะไม่ได้ สร้างบุญตรงนี้ แล้วบุญที่เกิดจากการท่าสถานที่ให้คน เข้าถึงธรรม มีใจหยุดนิ่งนี่จะมากขนาดไหน มีพระภิกษุ อุบาสก อุบาสิกามานั่งทำใจหยุดพร้อมๆ กัน หลวงพ่อ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านเคยสอนว่า อานิสงส์ของการ หยุดนิ่งมากกว่าสร้างโบสถ์ สร้างศาลาอีก แล้วเราท่ากับ แผ่นดินธุดงคสถาน ถ้าเรายังไม่ตายเราก็น่าจะมี ทาวน์เฮ้าส์สักหลังนะ ก็ตัดสินใจเลยว่า ถ้าไม่ตาย ต้องมี ทาวน์เฮาส์ ถ้าตายก็ตายไปเถอะ ไหนๆ ได้ซื้อที่ดิน ๒ ตารางวา ฝากไว้กับพระพุทธศาสนาแล้ว หลังจากได้ตัดใจทำและรับใบอนุโมทนาบัตร เรียบร้อยแล้ว มีแต่ความปลื้มปิติครับ ตัวเบา อยากยิ้มให้ คนทั้งโลก ข้าวปลาไม่รู้สึกหิว เหลือเงินติดกระเป๋า ๑๐ บาท ๗๐ กัลยาณ หร กันยายน พ.ศ. ๒**:®