การตัดสินใจทำความดี : หน้า 75/116

แต่พอตัวนะ.....” แต่ ณ วันนี้ คุณวันดีบอกว่า...ดีใจมากที่ พี่ตัดสินใจทำได้ โอ้โฮ.. ผมโล่งใจ พอบอกให้น้องสาว ทราบเท่านั้น เขาก็บอก “พี่ๆ เจ้าหญิงถั่วงอก เขาขายถั่วงอก ได้กำไรแค่กิโลฯละบาท แต่เดี๋ยวท่าล้าน เดี๋ยวก็ทำ อีกล้าน แล้วเราเป็นใคร ท่านเลยชิพี่.." โทรไปบอกลูกชาย ลูกก็บอก ว่า “พ่อ..พ่อตัดสินใจถูกแล้ว" อัศจรรย์จริงๆ แค่ผมตัดสินใจทำเท่านั้น ความ กระอักกระอ่วนที่มีอยู่มาตลอดครึ่งวัน หายไปหมด มีแด่ ความสุขปลื้มปีติ ตัวเบา ในชีวิตนี้ไม่มีความสุขอันใด เทียบเท่า ดีใจที่ผมกล้าหาญที่จะทำความดี เมื่อตัดสินใจ ทําและทําได้ ในปีนี้ ผมอายุ ๖๗ ปีแล้ว ถือว่าอยู่ช่วงปลาย ของวัย ชีวิตที่ผ่านมา ผมเคยร้องไห้เสียใจด้วยความทุกข์ โศกเศร้าในชะตาชีวิตที่โลกโขกสับผม เพราะธุรกิจของผมที่เจริญมาได้ทุกวันนี้ด้วยอานุภาพ แห่งบุญ ถ้าผมทำล้านเดียวในความรู้สึกเหมือนได้ทำแค่หมื่น นึ่งเท่านั้น จะเทียบกับพระคุณอันยิ่งใหญ่ที่ครูบาอาจารย์ ท่านให้แก่เรานั้นไม่ได้เลย ดังนั้นผมมีความตั้งใจว่าอยากให้ เป็นเกียรติประวิตแก่ชีวิตของตนเอง ในใจจึงคิดอยาก ทำบุญให้ได้มากๆ อย่างน้อยสัก ๑๐ ล้าน ผมอยากท่า แต่มีเครื่องกีดขวางในการทำความดี เกิดขึ้นมาในใจ คิดคนเดียวไม่บอกใครอยู่นาน จนกระทั่ง เข้าไปกราบขอพรคุณยายที่หน้าเรือนทองของท่าน บอก ท่านว่า “คุณยาย วันนี้หลานเอาดอกมะลิมาบูชายาย.. หลาน อยากทำบุญตรงนี้ขอให้หลาน ได้มีโอกาสและตัดสินใจท่าน ได้ บุญครั้งนี้ผมมีความพร้อมมาก ต่างจากครั้งที่ ายที่ดิน ๒ ตารางวา ครั้งนั้นทำไปแล้วยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ จะเอาอะไรกิน และสองล้านแรกก็ยังไม่รู้ว่าจะไปเอา เงินสดมาจากไหน แต่ครั้งนี้พร้อมมาก มันน่าประหลาด ใจไม่รู้เป็นเพราะอะไรยังตัดสินใจท่าไม่ได้ จนกระทั่งวันคล้ายวันเกิดของผม ผมคิดว่าวันนี้ ยังงัย..ยังไง ก็ต้องทำให้ได้ ตื่นตั้งแต่ตีห้า เข้าวัดตักบาตร ปล่อยปลา บูชาเจดีย์ ใจจรดอยู่ในบุญ คิดตลอดว่า ทำ....ไม่ทำ... ทำ....แล้วจะทำเท่าไหร่ ถ้าลั่นวาจาไปแล้ว อะไรมันจะเกิดขึ้น คนรอบข้างจะว่าอย่างไร จนกระทั่งถวาย ภัตตาหารเพลเสร็จ รอรับพรพระ ผมตัดสินใจ เอาล่ะ ตายเป็นตาย ท่า ๑๐ ล้าน ผมลั่นวาจาบอกภรรยาคู่ชีวิตว่า ผมตัดสินใจทำ ๑๐ ล้าน ปกติภรรยาจะคอยบอกว่า “พี่..จะทำอะไรให้ทำ แต่ ณ วันนี้ ผมก็มีน้ำตาไหลเช่นกัน แต่มันเป็น น้ำตาแห่งความปีติ อิ่มใจ สุขใจ ได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ถูกหลัก ดังเช่นบัณฑิตในกาลก่อน ผมขอยืนยันว่าผมได้ให้ รางวัลชีวิตที่แท้จริงแก่ตัวเองแล้ว เพราะรางวัลอันนี้ได้ นำความสุขมาสู่ตัวผม บุคคลรอบข้าง ทั้งในชาตินี้ และ ยังติดตามเป็นเสบียงหล่อเลี้ยงผมไปอีกข้ามภพข้ามชาติ อีกด้วย 190 119 าณเมิตร กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๗๓