การทำงานในเหมืองแร่ : หน้า 71/116

จันทบุรี ทำอยู่นาน เอาใจใส่ด้วยความ ละเอียดลออ จึงทำให้ผมมีความรู้เรื่องแร่พลวง ดีมาก ในปี พ.ศ. ๒๕๒๑ ผมมีโอกาสไป สองข้าง พบแร่ที่เหมืองชลบุรี มีแร่เนื้อดีเยอะมาก ชาวบ้านไม่รู้เอามาถมทำถนน ทางในป่าแร่เป็นกองๆ ผมก็ทำตรงนั้น ใช้เวลา เพียง ๒๓ วัน ผมมีกำไรจากการขายแร่ชุดนี้ ๓ ล้านบาท สามล้านในสมัยนั้นก็เหมือน หลายสิบล้านในตอนนี้เรียกว่าเกิดมายังไม่เคย มีมากเท่านี้มาก่อน แต่คนไม่มีบุญครับ ผมนอนกอดเงิน ๓ ล้าน นึกทบทวน ชีวิต เราเกิดมาก็ลำบาก กินข้าวปนหน่อไม้ ข้าวผสมหัวมัน ทำงานก็ลำบาก เขาดูถูกว่าเป็นภารโรงและอีกสารพัด.. บางคนเขาซื้อแหวนวงสวยๆ ให้กำไรนิ้ว ซื้อนาฬิกาชดเชย ให้ข้อมือ แต่ผมไม่อย่างนั้น จะชดเชยทั้งชีวิตเลย มันมี ความสุขแบบลิงโลดใจ ด้วยความประมาท บ้านไม่คิดจะซื้อ ให้กำไรชีวิตเต็มที่ เหล้านี่จากแม่โขงก็เปลี่ยนเป็นเหล้านอก ฟังเพลงถึงเที่ยงคืนค่อยกลับบ้าน เดินสะเปะสะปะ มึนๆ เมาๆ เป็นแบบนี้ทุกวัน เงินหมดไปอย่างรวดเร็ว แร่เมืองชลหมด ผมก็ข้ามไปฝั่งพม่าเข้า ด่านเจดีย์สามองค์ ก็ไปพบแร่อีก ๓,000กว่าตัน ผมมี ความรู้เรื่องแร่นี้ดีมาก เก่งจริงๆ เก่งชนิดเอาแร่โยนลง รถสิบล้อ ผมฟังเลยว่ามีแร่กี่เปอร์เซ็นต์ แร่ชุดนี้ผมดูแล้วมี ๕๐ เปอร์เซ็นต์ ผมก็คำนวณเลย กำไรกิโลละ ๒ บาท ๓,๐๐๐,๐๐๐ กว่ากิโล ผมกำไรเลย 5 ล้านเห็นๆ บวก ของเดิมอีก ๓ ล้าน เป็น 5 ล้าน ผมมั่นใจมากว่าผมเก่ง ลูกน้องเดือนก็ไม่เฉลียวใจ “เถ้าแก่.... ผมว่าเราไม่นำไปลองวิเคราะห์ดูก่อน หรือครับ เถ้าแก่...!?” ห่า ตาม” “มึง....อย่าออกความเห็นสอนกู บอกให้ทำอะไรก็ มีเท่าไหร่ผมโกยมาเกลี้ยงเลย เงินไม่มีก็ยืมเขามา ลงทุน ขณะนั้นเฟื่องฟู ขอยืมใครได้หมด ขนแร่ทั้งหมดมา นอนกองอยู่ในโกดังเมืองไทย ผมวินิจฉัยพลาด...!! แร่มี ๕๐ เปอร์เซ็นต์จริง แต่มีสารหนูกับสารตะกั่วปลอมปนมาก ถึง คุณ mmษณ์ คุณวันดี Dina na ๒.๕ เปอร์เซ็นต์ เขาดีเป็นแร่คุณภาพตา ผมขาดทุนทันที ๓ ล้าน เป็นหนี้อีก ๓ ล้าน ที่ไปยืมเขามา ไม่กล้า ประกอบอาชีพอะไร ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไปวันๆ กลัวเจอ เจ้าหนี้ กลัวถูกจับเข้าคุก ก็อยู่อย่างระหกระเหิน อดๆ อยากๆ อาหารประทังชีวิตคือ กินข้าวกับกากหมูเหยาะ น้ำปลาขวดละบาท ขายสมบัติที่เหลืออยู่ทีละชิ้น อยู่รอด ไปวันๆ ป้าตาแห่งทุกข์ ชีวิตผมลำเค็ญสุด พอดีที่อำเภอบางเขน เขามี ข้าวโอชาขายให้กับพวกคนจน ข้าวโอชาก็คือข้าวเหนียว ผสมข้าวเจ้า ขายให้ในราคาถูก ก็ขายให้ตามสำมะโนครัว ผมมีสิทธิ์ซื้อได้ ๓ กุ้ง ครั้งนั้นก็ชิ้นรถเมล์เดินก้มหน้าไป เช้าแถวซื้อข้าวด้วยหัวใจที่แห้งแล้งว้าเหว่ ยืนต่อแถวจาก ยายผมขาวๆ อายุประมาณ ๖๐ ปี ตอนนั้นผมอายุ ๔๙ ปี จึงทักคุยกับยาย "ยาย...ยาย ซื้อข้าวก็ถังเนี่ย" “ยายซื้อ 5 กังจ๊ะ” “ยายซื้อ 5 ถัง บ้านยายคงอยู่กันเยอะนะ” การ สนทนายังคงดำเนินต่อไป “บ้านยายอยู่กันสามคน แต่หมาเยอะ ยาย สงสารมัน เลี้ยงมันเอาบุญ 5 ถัง มันกินได้ 5 วัน ผมสลดใจ...น้ำตาผมไหลพราก แย่งข้าวหมา กิน..!! ชีวิตผมตกอับถึงขนาดนี้เชียวหรือ ขณะเดินก้มหน้า แม่ แม่หา กันยายน พ.ศ. ๒๕®® ๖๙