ประสบการณ์การนั่งสมาธิ วารสารกัลยาณมิตร ปี 2539 ฉบับที่ 4 หน้า 103
หน้าที่ 103 / 140

สรุปเนื้อหา

ซ้าธดวงไวคูล รัสแม่มากที่สุด ใส พระอานนททูลถาม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า “กัลยาณมิตรนี้สำคัญเท่ากับ ชาดพรหมจรรย์สักครึ่งหนึ่ง จะได้ไหม พระพุทธเจ้าข้า” พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “กัลยาณมิตรนั้น ทั้งหมดเลยทีเดียว” สาวกัญเท่ากับชีวิตพรหมจรรย์ poe เมษายน ๒๕og ช่วงนี้ นั่นก็นั่งสมาธิได้ผลออกมาหลายแบบ บาง วันนั่งแล้วจะรู้สึกเฉยๆเหมือนตัวจะชาและสักหักจะมีแรงดูด แต่ประมาณ ๒-01 วัน ก่อนที่นั่นจะเซียนจดหมายถึงแม่ ประสบการณ์จะไม่ใช่แบบนี้ค่ะ จะเป็นวางใจธรรมดาอย่าง สบายๆ ไปเรื่อยๆ แล้วจะรู้สึกเบาสบาย และจะตรึกองค์ พระไปตลอด แต่ยังไม่ต่อเนื่องมากค่ะ ส่วนมากจะได้ครึ่ง ช.ม. ก็ไม่รู้ว่าจะเล่าให้แม่ฟังยังไง เพราะมันยังไม่คงที่ และยังไม่เห็นอะไร แค่นั้นก็แปลกค่ะ อารมณ์นั้นเปลี่ยน งานเหมือนกัน บางครั้งนั้นก็ไม่ร

หัวข้อประเด็น

- ประสบการณ์การนั่งสมาธิ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ซ้าธดวงไวคูล รัสแม่มากที่สุด ใส พระอานนททูลถาม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า “กัลยาณมิตรนี้สำคัญเท่ากับ ชาดพรหมจรรย์สักครึ่งหนึ่ง จะได้ไหม พระพุทธเจ้าข้า” พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “กัลยาณมิตรนั้น ทั้งหมดเลยทีเดียว” สาวกัญเท่ากับชีวิตพรหมจรรย์ poe เมษายน ๒๕og ช่วงนี้ นั่นก็นั่งสมาธิได้ผลออกมาหลายแบบ บาง วันนั่งแล้วจะรู้สึกเฉยๆเหมือนตัวจะชาและสักหักจะมีแรงดูด แต่ประมาณ ๒-01 วัน ก่อนที่นั่นจะเซียนจดหมายถึงแม่ ประสบการณ์จะไม่ใช่แบบนี้ค่ะ จะเป็นวางใจธรรมดาอย่าง สบายๆ ไปเรื่อยๆ แล้วจะรู้สึกเบาสบาย และจะตรึกองค์ พระไปตลอด แต่ยังไม่ต่อเนื่องมากค่ะ ส่วนมากจะได้ครึ่ง ช.ม. ก็ไม่รู้ว่าจะเล่าให้แม่ฟังยังไง เพราะมันยังไม่คงที่ และยังไม่เห็นอะไร แค่นั้นก็แปลกค่ะ อารมณ์นั้นเปลี่ยน งานเหมือนกัน บางครั้งนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรกับการที่นั่งแล้ว ไม่ก้าวหน้า บางทีก็ท้อแต่น้อยมาก ส่วนมากจะเป็นเอือม ระอาตัวเองค่ะ มันรู้สึกขี้เกียจนั่งไปเลย จริงๆ นั่นก็ พยายามตรึกธรรมะนะคะ ตรึกได้บ่อยชั้นด้วย เวลาในชั่ว โมงนั่งสมาธิก็ตั้งใจนั่งค่ะ ก็นั่งได้ดีชั้นนิดนึง เมื่อก่อน เวลานั่งส่วนใหญ่นุ่นจะนุ่งเลยเถิดนานค่ะ แต่เดี๋ยวนี้รวม ใจได้เร็วต้น นั่งแล้วสบายชั้น แต่ความที่ยังไม่เห็นอะไร เลยรู้สึกว่าตัวเองนี่ใช้ไม่ได้ และไม่ได้เรื่อง จนนุ่นยังเอือม ตัวเองเลยค่ะ แต่ก็ไม่ได้น้อยใจอะไรค่ะ รู้สึกเฉยๆ แล้ว บอกตัวเองว่า ไม่ไหวแล้วแฮะ (ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่) ก็มี บ้างที่คิดว่า เดี๋ยวก็ดีเองแหละ ถ้าเราพยายามมากกว่านี้ อ้อ! นุ่นลิมอธิบายให้แม่ฟังว่า นุ่นบอกแม่ว่าทนน รู้สึกขี้เกียจนั่งน่ะค่ะ มันเป็นแค่ความรู้สึกนะคะ พอถึง เวลานั้นก็ขยันนะ (บอกไว้ก่อน) เดี๋ยวแม่จะเข้าใจผิดว่าไม่ ยอมเอาใจใส่ มันเป็นความรู้สึกขี้เกียจแบบลึกๆ นานๆ จะออกมาให้รู้สึกที่ จริงๆ นั่นเอาใจใส่นะคะ แค่มันคงไม่ สนิทแนบแน่นเท่าไหร่ คือยังไม่หายใจเป็นธรรมะเป็นศูนย์ กลางกายอย่างเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันนะคะ เป็นแบบปัก ถึงบ่อยๆ มากกว่า มันไม่เหมือนกับที่ในลักษณะจดจ่อทั้ง วัน บางครั้งรู้สึกใจตรึก บางครั้งตรี แล้วก็สบายๆ ดี แม้ว่าจะขี้เกียจหรือไม่ก็ตาม นั่นก็พยายามตรึกอยู่ดี แต่ นั่นก็ยอมรับค่ะว่า ยังไม่เคยตรึกธรรมะได้ตลอดวันแบบไม่ หลุดเลยทั้งวัน ถ้าจะทำได้ทั้งวัน มันต้องปรับใจให้รัก ธรรมะมากกว่านี้ นุ่นก็ปรับทุกๆ ทางแล้ว ใจก็ยังไม่จดจ่อ มากเท่าที่ต้องการแต่ตอนนี้ก็ขอบอกไว้อีกนะคะ ว่ายังไม่มี เรื่องไหนที่จะทำให้ใจจดจ่อได้เท่าธรรมะ แต่คล้ายๆ กับ กัสยาผมิต? 1
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More