การช่วยพระราชา : หน้า 111/140

ทางผู้ใด ทุกคนต่างร้องตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า ประทับถึงสามโยชน์ พญาละมั่งวิ่งไปทางที่มีบ่อ “ละมั่งวิ่งหนีไปทางที่พระราชาประทับอยู่ พระราชาตรัสว่า “เรายิงละมั่งได้แล้ว” พวกอำมาตย์ต่างทูลถามพระราชาว่า “ที่ พระองค์ตรัสว่า ยิ่งได้แล้ว พระองค์ยิงได้อะไร” ใหญ่ เป็นเหวลึกประมาณ ๖๐ ศอก ในบ่อนั้นมี น้ำอยู่ถึง ๓๐ ศอก ปากบ่อปกคลุมไปด้วยหญ้า อย่างมิดชิด พญาละมั่งได้กลิ่นนี้ รู้ว่าข้างหน้ามี บ่อน้ำ จึงเดินเลี่ยงไปเสีย ส่วนพระราชาไม่ทราบ พวกเขาเหล่านั้นต่างพากันกล่าวยั่วเย้า ว่าข้างหน้ามีบ่อน้ำลึก จึงเสด็จตรงไปเลย ทรง พระราชาของตนว่า “พระราชาของเราเป็นบุคคล ตกลงไปในบ่อนั้น พญาละมั่งเมื่อได้ยินเสียงพระ ผู้เลิศ พระองค์ยิงอะไรไม่เคยพลาดเลยแม้แต่ บาทของพระราชาตามมา จึงหันไปดู ก็ทราบว่า เรื่องเดียว ครั้งนี้พระราชาของพวกเราก็ยิงพื้นดิน พระองค์ตกลงไปในบ่อน้ำนั้นเลียแล้ว ได้อีกแล้ว” พญาละมั่งมองลงไปในบ่อนั้น เห็นมีน้ำ พระราชาทรงดำริว่า “เจ้าพวกนี้เย้ยหยัน ลึกมาก ไม่มีที่เกาะเลย จึงเกิดความสงสารพระ เรา ช่างไม่รู้จักฝีมือของเราเสียบ้างเลย” พระองค์ ตั้งพระทัยที่จะจับพญาละมั่งให้ได้ จึงทรงกระชับ ไปต่อหน้าเรา เราจะต้องช่วยพระราชาให้พ้นจาก พระขรรค์ในพระหัตถ์ ทรงวิ่งตามพญาละมั่งไป โดยเร็ว ราชา คิดว่า “เราไม่ต้องการให้พระราชาเป็นอะไร ความตาย” เหมือนคนที่สามารถทํา ทุกอย่างเพื่อ ลูกของตัวเอง พญาละมั่งไม่ได้ค่านึงถึงความผิดที พระราชาเสด็จตามพญาละมั่งเข้าไปในป่า พระราชาได้ทำไว้กับตน จึงน่า ก้อนหินทิ้งลงไปใน ใหญ่ หนทางที่พญาละมั่งวิ่งหนีไปนั้น ห่างจากที่ บ่อนั้น เพื่อถมบ่อที่ลึกให้ตื้นขึ้น พระราชาก็ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๙ 27 '' ©08