การพัฒนาจิตใจและการปล่อยวาง : หน้า 107/140

ชิากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโล) ลูกรักของแม่ แม่ได้รับ จ.ม.จากนั้นแล้วจ้ะ อ่านแล้วก็ชื่นใจที่นั่น มุ่งมั่นสนใจอยู่กับการนึกหยุด นึกนิ่งอย่างไม่ถดถอย ถึง แม้นุ่นจะยังมั่งไม่ถึงจุดที่ตั้งใจ แต่ก็มีการพัฒนาอย่างแน่ นอน ได้ยินหลวงพ่อพูดว่า เมื่อถึงจุดที่จะหลุดจากหยาบ ไปละเอียด จะมีการถูกดูด ดลงไป นุ่นก็มีอาการอย่างที่ ว่านี่ใช่ไหมจ้ะ แม่ก็เคยมีความรู้สึกเหมือนใจถูกดูดจากใน กลางลงไปอย่างรวดเร็ว เหมือนตกลงไปในเหวลึกๆ อย่าง ไม่มีที่สิ้นสุด แต่ตอนนั้นรู้ว่าตกใจมาก เพราะเหมือนเรา บังคับใจให้หยุดไม่ได้ ซึ่งที่จริงก็คือใจเรากำลังจะหยุด แปลกนะจ้ะที่ใจที่กำลังจะหยุด จะมีการเคลื่อนที่ ส่วน ทางโลกจะกลับกัน ถ้าจะให้มีการเคลื่อนที่ ก็ต้องไม่หยุด อยู่กับที่เช่นถ้าต้องการให้เคลื่อนไปก็ต้องขับรถออกจากจุด ที่เราจอดรถ ทางใจหรือทางธรรมนั้น ถ้าเกิดการเคลื่อน ที่ที่ตรงศูนย์กลางกายพอดี จะมีพลังเคลื่อนที่ที่รวดเร็ว และต่อเนื่อง จึงมีความรู้สึกเหมือนถูกดูดวูบเข้าไป นั่น เมษายน ๒๕๓๙ ปล่อยใจที่กําลังถูกดูดนั้นให้มีความรู้สึกอาจหาญว่า เรา ต้องการปล่อยใจไปอย่างมั่นใจ อย่างเชื่อมั่นว่า ตายเป็น ตาย (แต่จริงๆ ไม่ตายหรือเป็นอะไรหรอก มีแต่เกิดความ สุขเมื่อถึงธรรมเท่านั้นเอง) พูดอาจจะง่าย แต่ต้องพยายาม นะจ้ะ ตัดความกลัวนั้นออกให้ได้ ตอนแรกๆ ที่แม่มีความ รู้สึกที่โดนดูด แม่ก็กลัวว่า เขากำลังลากใจเราไปไหนนี่ จะไปสิ้นสุดที่ไหนหนอ? เกิดอะไรขึ้นเอ่ย? สารพัดกลัว เลยหละ ผลก็คือใจที่ถูกดูดก็ต้องชะงัก เพราะตาหยาบ ของเราลืมขึ้นทันทีที่เกิดความกลัวสุดขีด แล้วก็ต้องมา รำพึงรำพันว่า โธ่เอ๊ย! กลัวกระทั่งใจตัวเราเอง ถ้าชนะใจ ตนเองได้ เราก็ชนะได้ทุกอย่าง เพราะใจเราเองที่โดนเขา เคลือบไว้ด้วยกิเลสนานาชนิด กว่าจะแคะแกะออกมาได้ก็ ยากเย็น นอกจากจะมั่งสมาธิท่าความละเอียดของใจ ตลอด ๒ธ: ช.ม. เพราะฉะนั้น จะชนะใจเราเองได้แม้ยาก แสนยาก ก็เป็นสิ่งที่ควรทําอย่างยิ่ง เพราะชัยชนะในใจ ของตัวเราเอง นั่นย่อมหมายถึงชัยชนะกิเลสมารตัวสำคัญ (C) กัลยาณมิตร