การพัฒนาจิตใจและกัลยาณมิตร : หน้า 104/140

ป๊ากดวงใจลุกที่รักแม่มากที่สุดในโธ ว่ามันยังไม่เต็ม ๑๐๐% ถ้านับจาก ๑๐๐% คงตรึกได้ 40% อีก ๒๐% จะเป็นหลุดไปคิด อาจจะเรื่องรับบุญบ้าง เป็นต้น แต่อย่างเวลาที่นั่นออกกำลังกายจะตรึกได้นานค่ะ เพราะ จะยืนแกว่งแขนไปด้วยตรึกไปด้วยบางคราวก็จะรู้สึกสบายๆ ดีเวลาได้ตรึกค่ะ ช่วงนี้นุ่นไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปปรึกษาใคร นอกจาก (?) แม่คงคิดว่า เป็นพี่เต้ยเจ้าเก่าสินะ แต่ไม่ใช่ค่ะ เป็นพี่กุ้ง ต่างหาก พี่กุ้งเป็นคนที่ทำให้นุ่นรู้สึกถึงค่าว่ากัลยาณมิตร ได้ดี และยิ่งเข้าใจเมื่อได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ซึ่งว่า ไม่ได้ ว่าเล่มไหน ในนั้นมีข้อความว่า พระอานนท์ทูลถามพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าว่า “กัลยาณมิตรนี้สำคัญเท่ากับชีวิต พรหมจรรย์ลักครึ่งหนึ่งจะได้ไหม พระพุทธเจ้าข้า” พระ สัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “กัลยาณมิตรนั้นสำคัญเท่ากับ ชีวิตพรหมจรรย์ทั้งหมดเลยทีเดียว” เมื่อนั้นอ่านเสร็จ จึง รู้สึกเข้าใจจริงๆ เพราะได้เจอกับตัวเองแล้ว ทั้งพี่กุ้ง และ กัลยาณมิตร ไท พี่เตย ช่วงนี้นุ่นปรีกษาพี่กุ้งเพราะไม่อยากเอาปัญหาไป กวนใจพี่เลย เพราะกวนมาหลายครั้งแล้ว และระยะนี้ไม่ ได้อยู่ใกล้ชิดด้วย นั่นก็เลยระบายกับพี่กุ้งแทน นั่นก็เล่า อย่างที่บอกให้แม่ฟังนี่ล่ะคะ อย่างเช่นบอกว่า นั่นไม่อยาก นั่งแล้ว มันไม่ก้าวหน้าซะที พี่กุ้งก็ปลอบว่า นั่นเคยเห็น เรือที่แล่นไปกลางทะเลไหม ตอนมันแล่นเราก็ไม่รู้สึก หรอกว่ามันแล่นอยู่ พอเห็นส่งจึงจะรู้ พี่กุ้งพูดแค่นี้นั่นก็ เข้าใจว่า เขาหมายความว่าอย่างไร เพราะความหมายมี อยู่เต็มในค่า พูดแล้ว นุ่นคิดว่า พี่เขาคงหมายความว่าใจ มันค่อยๆ พัฒนา จนเราไม่รู้ว่ากำลังพัฒนาอยู่ แต่เมื่อ สมมติเราเห็นประสบการณ์ภายใน เราจึงจะรู้ว่า อ้อ! ใจ เราพัฒนาไประดับหนึ่งแล้วนะ แต่ถ้ายังไม่เห็นช่วงนี้ ใจ อาจจะกำลังค่อยๆ พัฒนาก็ได้ เพียงแต่เราไม่รู้เท่านั้นเอง น่นรู้สีกชอบมากและก็มีอีกหลายๆ เรื่องที่พี่กุ้งคอยปลอบใจ ทำให้นุ่นรู้สึกเคารพ และรักพี่เขามากขึ้น เพราะนั่นได้ 1 เมษายน ๒๕๓๙