การหยุดใจและการทำสมาธิ : หน้า 17/140

ของรู้ ส่วนว่าเป็นต้นของเนื้อหัวใจ จำ คิด รู้ ๔ อย่างนี้ ต้องมารวม ส่วนคิดเป็นต้นของดวงจิต ส่วนรู้ หยุดเป็นจุดเดียวกันอยู่กลางกาย เป็นต้นของดวงวิญญาณ ดวงวิญญาณเท่าดวงตาด่า ข้างใน อยู่ในกลางดวงจิต ดวงจิต เท่าดวงตาว่าข้างนอก อยู่ในกลาง เนื้อหัวใจ ดวงจากว้างออกไปอีก หน่อยหนึ่ง เท่าดวงตาทั้งหมด ดวง เห็นอยู่ในกลางกาย โตกว่าดวงตา ออกไป นั่นเป็นดวงเห็น ดวงเห็น นั่นแหละ ธาตุเห็นอยู่ศูนย์กลาง ดวงนั้น นั่นแหละเรียกว่าเห็น เห็น อยู่ในธาตุเห็นนั้น ดวงจำ ธาตุจา อยู่ในศูนย์กลางดวงนั้น ความว่า อยู่ที่นั่น ดวงคิด ธาตุคิดอยู่ศูนย์- กลางดวงนั้น ดวงรู้ ธาตุรู้อยู่ใน ศูนย์กลางดวงนั้น เห็น ว่า คิด รู้ ๔ อย่างนี้แหละ เอาเข้ามารวมเป็นจุด เดียวกัน เรียกว่า “ใจ” ของลึกซึ้งอย่างนี้ เห็นไหมละ ค่าที่เรียกว่า “ใจ” นั่นแหละ เวลานี้ มนุษย์ สะดือทะลุหลัง ขวาทะลุ ซ้าย กลางถูกข้างใน สะดือทะลุ หลังเป็นด้ายกลุ่มไปเส้นหนึ่งตึง ขวา ทะลุซ้ายเป็นด้ายกลุ่มไปเส้นหนึ่ง ดึงตรงกัน ดึงทั้ง ๒ เส้น ตรงกลาง จรดกัน ที่กลางจรดกันนั่นแหละ เรียกว่ากลางกั๊ก กลางก๊กนั่นแหละ ตั้งใจ เวลานี้เราจะทำบุญท่า กุศล เราก็ต้องตั้งใจตรงนั้น บัดนี้เราจะ รักษาศีลก็ต้องตั้งใจตรงนั้น บัดนี้ เราจะเจริญภาวนา เราก็ต้องตั้งใจ ตรงนั้นเหมือนกัน ต้องเอาใจไปหยุด ตรงกลางนั้น เมื่อเอาใจไปหยุดอยู่ กลางนั้นได้แล้ว ก็ใช้สัญญาว่าให้ มั่น หยุดนิ่ง บังคับให้นั่ง ถ้าไม่นิ่ง ก็ต้องใช้บริกรรมภาวนาบังคับไว้ ละทำด้วยกายวาจาใจ ทำความดีด้วย กายวาจาใจ ทำใจให้ใส ( ข้อนี้แหละ เป็นค่าสอน จองทระทุทธเข้าทุกๆ ทระองค์ ทั้งอดีต ปัจจุบัน อนาคต ถูกกลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกาย เรานั่งอยู่ที่นี่ ส่งใจไปถึงบ้านก็ได้ มนุษย์ ใสบริสุทธิ์เท่าฟองไข่แดง ส่งใจไปถึงนรกก็ได้ ส่งใจไปถึง ของไข่ไก่ ถูกกลางดวงพอดี ที่สอน สวรรค์ก็ได้ ส่งใจไปถึงนิพพานก็ได้ ให้เอาพระของขวัญไปจรดไว้ที่กลาง (เรานึก) ส่งใจไปได้ มันลึกซึ้งอย่าง ดวงนั้น คือกลางกั๊กนั่นเอง เราเอา นี้ เห็นไหมล่ะ ใจนี้เป็นของลึกซึ้ง ใจของเราไปจรดที่กลางก๊กนั้น เห็น ถ้าว่าแคบก็ลงไปได้แคบ ถ้ารู้กว้าง ว่า คิด รู้® อย่าง จรดอยู่กลาง ก็ส่งไปได้กว้าง ถ้ารู้ละเอียดก็ส่ง กิ๊กนั้น กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็น ไปได้ละเอียด ถ้ารู้หยาบก็ลงไปได้ กายมนุษย์ “ใจ” มีที่ตั้งแห่งเดียว หยาบ แล้วแต่ความรู้ของมัน ความ เท่านั้น เห็นของมันสำคัญนัก ที่เขาบอกว่า “ตั้งใจ” นั้น เรา บังคับให้ใจหยุด บังคับหนักเข้าๆๆ พอถูกส่วนเข้า ใจหยุดนิ่ง ใจหยุด ๆ พอใจหยุดเท่านั้น ถูกตัวสมถะแล้ว หยุดนั่นแหละเป็นตัวสมถะ หยุด นั่นเองเป็นตัวสำเร็จทั้งทางโลกและ ทางธรรมสำเร็จหมด โลกที่จะได้ รับความสุข ใจต้องหยุดตามส่วน ของโลก ธรรมที่จะได้รับความสุข ใจต้องหยุดตามส่วนของธรรม ท่าน ได้แนะนำาไว้ตามวาระพระบาลีว่า นตฺถิ สนฺติ ปริ สุข์ สุขอื่นนอกจาก หยุดจากนิ่งไม่มี หยุดนั่นเองเป็นตัว คำที่เรียกว่า “ใจ” นี่ เราต้อง จะต้องเอาใจไปหยุดตรงนั้นทีเดียว บังคับให้หยุดเป็นจุดเดียวกัน เห็น ถึงจะถูกเป้าหมายใจว่าที่เขาบอกว่า สำคัญ เพราะเหตุนั้นต้องทำใจให้ กัลยาณมิตร ๑๕ เมษายน ๒๕๓๗ V