การถวายทานและความเข้าใจในธรรม : หน้า 125/140

ได้อายุ ให้ดังย่อมได้ว่าดัง ได้ วรรณะย่อมได้วรรณะ ให้ปฏิภาณ ย่อมได้ปฏิคาณ ให้อุข ย่อมได้อย เมื่อบัณฑิตได้ให้อายุ ให้ทาตั้ง ให้ วรรณะ ให้อุย และให้ปฏิภาณแล้ว จะเกิดในที่ใดๆ ย่อมได้สิ่งเหล่านี้ ว่าเราเจตนาดี ปรารถนาให้เขาได้ สร้างบุญกุศลใหญ่ในบุญญเขตอัน เยี่ยม เขาไม่รู้ว่าเราได้กำหนดรอบ เอาหารโดยประการทั้งปวงแล้ว ฉะนั้นเราจะกระทำให้เพื่อนพราหมณ์ นี้ได้รู้ถึงเจตนาอันบริสุทธิ์ของเรา” อย่างสมควรแก่เหตุและปัจจัย ที่ คิดดังนั้นแล้ว จึงกล่าวกับ เขาได้กระทําไล้” เพื่อนพราหมณ์ว่า เพื่อนพราหมณ์ของพระปิณ “ขึ้นชื่อว่าอาหารทั้งหลายนั้น โฑลภารทวาชะ เมื่อฟังแล้ว แทนที่ ภิกษุจำนวนมาก ขอท่านจงถวาย มิได้มีความหมายต่อจิตใจของ จะมีจิคใจชื่นชมยินดีในธรรมะที่พระ ภัตตาหารแด่พระภิกษุสงฆ์เหล่านั้น เถระได้กล่าวมานั้น เขากลับมี เถิด” ดังนั้น ในวันรุ่งขึ้น พราหมณ์ อาตมามากเกินไปกว่าความว่า เป็น ของร่างกายเลย อาตมามิได้แสวง หาอาหารเพื่อเลี้ยงชีพในทางมิชอบ แต่เพราะว่า ร่างกายตั้งอยู่ได้ด้วย อาหาร จึงได้แสวงหาอาหารในทาง ความคิดเห็นไปในอีกทางหนึ่ง ด้วย กระแสแห่งมิจฉาทิฏฐิที่ครอบอยู่ จึงได้ถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน และด้วยมีความคิดที่ยังฝังใจอยู่ว่า แค่พระภิกษุทั้งหลาย โดยมีพระ พระเถระเคยเป็นผู้ที่กินจุมาก่อน สารีบุตรเถระ อัครสาวกเบื้องขวา เขาจึงมีความคิดว่า พระเถระจะมา เบียดเบียนทรัพย์สมบัติของเขาให้ หมดสิ้นไป ด้วยการแนะนำให้เขา น่าทรัพย์ออกด้วยการถวายทานนั่น เอง จึงกล่าวเป็นทำนองรับค่าแบบ ตัดเยื่อใยว่า “ท่านภารทวาชะ ข้าพเจ้า ขอถวายอาหารแก่ท่านสำหรับครั้งนี้ เพียงครั้งเดียวเท่านั้นนะ” พระปิณโฑลภารทวาชะฟัง คำพูดของเพื่อนพราหณ์แล้ว ก็เข้า ใจถึงความรู้สึกของเขา ท่านจึงกล่าว กับพราหมณ์นั้นว่า ที่ชอบ การไหว้การบูชาจากตระกูล ทั้งหลายนั้น บัณฑิตทั้งหลายกล่าว ว่า เป็นเชือกตม เป็นตั้งลูกศรอัน เป็นพระเถระผู้ใหญ่ หลังจากกระ ท่า ภัคตกิจเรียบร้อยแล้ว พระสารี บุตรเถระจึงได้แสดงธรรมให้พราหมณ์ ละเอียด ยากที่จะถอนออกได้ คน นั้นฟังถึงอานิสงส์อันมหาศาลของ พาลเท่านั้นที่ไม่สามารถขจัดลาภ การถวายสังฆทาน จนเป็นเหตุให้ สักการะออกได้” พราหมณ์เกิดความเลื่อมใสยินดีต่อ และค่ากล่าวนี้ของพระปิณ การถวายทาน โฑลภารทวาชะ ได้ยังผลให้เพื่อน ฝ่ายพระปิณโฑลภารทวาชะ พราหณ์ผู้เป็นมิจฉาห์ฎแกิดความ ระลึกถึงคําพูดของพราหมณ์ที่เข้าใจ เข้าใจท่านได้ถูกต้องและเปลี่ยนจาก ผิดเกี่ยวกับตัวท่าน ความน้อยใจ ความเห็นผิดกลายเป็นสัมมาพีฏฐิ หรือโกรธเคืองมิได้อยู่ในใจของท่าน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แม้แค่น้อย ตรงข้ามท่านกลับ เมตตาคิดจะช่วยเหลือเพื่อนให้ถอน “พราหมณ์เอ่ย ท่านอย่าได้ จากมิจฉาทิฏฐิท่านรำพึงอยู่ในใจว่า อไนสสฉบับหบ้า ถวายอาหารแก่อาตมาเลย เพราะ การถวายแก่อาตมาเพียงผู้เดียว ย่อม “พราหมณ์เพื่อนของเราผู้นี้ เข้าใจว่าเราแนะนำาให้ถวายอาหารนี้ ได้อานิสงส์ไม่เท่ากับถวายแด่พระ เพราะเห็นแก่อาหาร โดยมีเข้าใจ เมษายน ๒๕๓๗ 0 กัลย กัลยาณมิตร