การบรรพชาของพระปิณโฑลภารทวาชะ : หน้า 122/140

"นผู้มีปัณญา ชนะมาร พร้อมทั้งทาหนะแล้ว ชื่อว่า ลชนะสงคทม ย่อมบันลือ สีหนาท ดังราชสีห์ในถ้ำ ลูเชา นะนั้นเทไส้ทําความ คุ้นเคยล้มทระศาลคาแล้ว พระชรรมล้มทระสงฆ์ เทใส่ชาแล้ว และรา ปลายปลื้มใจ เททะเห็น บุตรหมดอาลวกิเลสแล้ว ลัทธิของพราหณ์ ซึ่งลือเสี่ยงในหมู่ ลูกหาก็มีน้อย ไม่ค่อยจะรู้จักใคร ชนทั้งหลาย รวมทั้งลูกศิษย์ลูกหา ลาภสักการะก็ไม่ค่อยได้ แต่ที่สำนัก ภารทวาชพราหมณ์ยังได้รับคำเล่าลือ ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีคนศรัทธา อาหารการกินก็คงมีสมบูรณ์ อย่า ในทำนองติเตียนรวมอยู่ด้วยข้อหนึ่ง เลื่อมใสมาก ลาภสักการะ และ นั่นคือ การพกพาเอาอุปนิสัยที่ค่อน ข้างละโมบโลภมากในเรื่องอาหาร กระนั้นเลย เราจะเข้าไปเฝ้าพระ การกินจนเกินงาม ดังนั้น เมื่อท่าน ออกสัญจรไปตามสถานที่ต่างๆ ร่วม กับลูกศิษย์ทั้ง ๕๐๐เพื่อแสวงหา ภัตตาหารและของขบเคี้ยวต่างๆ ขน 2 พุทธองค์ แล้วถ้ามีโอกาสก็จะขอ บวชอยู่ที่นั่นเสียเลย จะได้ไม่ต้อง สำาบากอัตคัตในการกินอีกต่อไป” คิดได้ดังนั้นแล้ว ปิณโฑลฯ ทั้งหลายจึงขนานนามให้ท่านเพิ่มขึ้น การทวาชพราหมณ์ ก็ออกเดินทาง อีกเป็น “ชญ์โหลภารทวาชะ อันมี มุ่งหน้าไปยังพระอารามที่ประทับของ ความหมายว่าภารทวาชะผู้แสวงหา พระพุทธองค์ ซึ่งในขณะนั้นพุทอ- ล้อนข้าว ฝ่ายลูกศิษย์ของปิณโกลภาร ทวาขะทั้ง ๕๐๐ คน เมื่อเห็นว่า อาจารย์ของตนเป็นคนมักมากใน ด้านอาหารการกิน ก็หมดความ เคารพพากันทอดทิ้งไปเสีย ปัณโทฯ ดภารทวาชะจึงเคินทางไปยังเมือง ราชคฤห์ แคว้นมคธ เพื่อแสวงหา ศิษย์ ประกอบอาชีพสอนวิชาไตร- เพทหาเลี้ยงตัวเองต่อไป ในคราวที่พระบรมศาสดา บริษัททั้งหลายกำลังตั้งใจฟังพระ ธรรมเทศนาเบื้องหน้าพระพักตร์แห่ง องค์พระบรมศาสดา เขารอจนพระ พุทธองค์ตรัสเทศนาจบลง จึงกระ ท่า อัญชุลีแล้วกราบทูลขออุปสมบท ในพระธรรมวินัย พระพุทธองค์ก็ ทรงอนุญาตให้บวชเป็นพระภิกษุใน พระพุทธศาสนา ด้วยวิธีเอหิภิกษุ- อุปสัมปทา ปิณโฑลภารทวาชะ ได้ชื่อว่าเป็น เมื่อบวชได้ระยะแรกๆ พระ พระภิกษุที่ฉันจุมาก ทั้งยังได้เที่ยว เสด็จมาประกาศพระศาสนา ณ บิณฑบาตอย่างไม่รู้จักประมาณ จน เมืองราชคฤห์ มหาชนเป็นอันมาก พระพุทธองค์ไม่ทรงอนุญาตให้พระ พากันมุ่งหน้าไปฟังพระธรรมเทศนา ปิณโฑลภารทวาชะใช้ถลกบาตร เมื่อปิณโฑลภารทวาชะได้ฟังข่าวเช่น นั้น จึงเกิดความคิดซ้นมาว่า “ตัวของเรา ตั้งแต่มาตั้งรก บาตรที่พระปิณโฑลภารทวาชะใช้ อยู่ทุกวันจึงสึกกร่อนลงทุกที จน บรรจุได้เพียงข้าวสุกทะนานเดียว รากท่านมาทากินอยู่ที่เมืองราชคฤห์ เมื่ออุปนิสัยในการฉันจุของท่านลด อาหารการกินก็นิดเคือง ลูกศิษย์ ลงแล้ว พระพุทธองค์จึงทรงอนุญาต กัลยาณมิตร/5) เมษาขน ๒๕๓๙