การตรึกธรรมะและความสุข : หน้า 108/140

ที่ก่อให้เกิดความทุกข์ ซิ าสตวงใช้ลุคที่รักแม่มากที่สุดในใสโ การที่นั่นตรึกธรรมะได้ตลอดเวลา ย่อมให้ผลดีต่อ ความก้าวหน้าทางธรรมแน่นอน แม่เองก็พยายามตรึก ธรรมะทุกอิริยาบถ ยืน เดิน นั่ง นอน ทำกิจกรรมต่างๆ ทำบ่อยๆ เข้าให้เป็นนิสัย อย่างที่หลวงพ่อสอนพวกหนูว่า รักจะทำวิชชา ในใจให้มีแต่ธรรมะและหลวงพ่อเท่านั้น ให้ ใจจรดใจจ่ออยู่ เอ อย่างนี้ ใจเราก็จะไม่ฟุ้งซ่านไปในเรื่อง อื่น อันเป็นเหตุให้ใจหยาบไม่ติดอยู่ในธรรม เวลาที่แม่นั่งสมาธิ ถ้าเราสามารถให้ใจเป็นอันหนึ่ง อันเดียวกันกับธรรมะนั้น ใจจะมีพลัง มีความสุขมากๆ จนใจไม่อยากไปไหน อยากอยู่ในกลางตลอดเวลา มันจะ เป็นไปเองโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกเมื่ออยู่ในกลางองค์พระ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับองค์พระ จะเกิดความรู้ว่านี่คือ ความเป็นจริงของชีวิต เป็นสาระเป็นแก่นสารของชีวิต ข้างนอกคือของปลอมๆ คือสิ่งที่ไม่เป็นจริง ไม่เป็นแก่นสาร ไม่มั่นคง ไม่ปลอดภัย สุขเพียงนิดเดียว แต่มีทุกข์มาก แต่ในกลางของเราคือ ความสุขที่มั่นคงปลอดภัย สุขไม่มี ประมาณ ยิ่งใจของเราเคลื่อนเข้าไปเป็นองค์พระได้ทุกๆ กัลยาณมิตร องค์ที่ท่านผุดผ่านขึ้นมา และกระจายออกไปโดยรอบทุก ทิศทุกทาง เป็นพลังงานของความบริสุทธิ์ทางใจที่ให้ความ สุขสุดจะประมาณได้ ท่า ให้นึกถึงกฎของพลังงานทาง วิทยาศาสตร์ของอัลเบิร์ต ไอสไตน์ ที่มีความสัมพันธ์กับ มวลของสสาร แต่นั่นเป็นกฎของพลังงานของวิทยาศาสตร์ ทางโลก แต่ในกลางคือพลังงานของความบริสุทธิ์ทางใจที่ เกิดจากมวลขององค์พระที่เกิดขึ้นทุกทิศทุกทาง เป็นพลัง งานที่ก่อให้เกิดความสุขทางใจ เป็นพลังงานของใจที่ให้ ประโยชน์ในทางดับทุกข์ เมื่อเราได้เข้าถึง ส่วนพลังงานที่เกิดจากวิทยาศาสตร์ทางโลก เขา อาจไปใช้ประโยชน์ในทางที่เป็นการทำลายล้าง อย่างเช่น พลังงานปรมาณู) ที่ให้ทั้งคุณและทั้งโทษ ขึ้นอยู่กับผู้ใช้ และเจตนาของการใช้ แต่พลังงานของวิทยาศาสตร์ทาง ธรรม เป็นประโยชน์เป็นคุณต่อผู้เข้าถึงและผู้เรียนรู้ มีแต่ ความบริสุทธิ์ล้วนๆ เป็นไปเพื่อตับทุกข์ ดับกิเลสที่แผด เผาใจให้เศร้าหมอง พูดถึงพลังงานก็เลยท่า ให้พูดถึงวิทยา ศาสตร์ เดี๋ยวนั้นจะว่าแม่คุยอะไรซีเรียสอีก อ้อ! ดีใจที่นั่นเข้าใจคำว่า “กัลยาณมิตร” ได้ลึกซึ้ง เราว่า เป็นต้องมีกัลยาณมิตร ซึ่งเป็นผู้ชี้แนะทางที่เป็น ประโยชน์ เป็นความดีงามในชีวิตการสร้างบารมีนะจ๊ะ เพราะหลุมพรางทางโลกมีมากมายที่เราอาจพลาดพลั้งตก ลงไปได้ ถ้าเราเดินทางเพียงลำพังผู้เดียว ว่า เป็นต้องมีผู้ชี้ ทางชี้แนะควบคู่ไปบนเส้นทางนี้ เราต่างก็ต้องเป็นกัลยา ณมิตรต่อกันและกัน ไม่ทอดทิ้งกัน ให้ไปเป็นทีมให้ได้ ตลอดรอดส่ง แม่ก็จะเป็น “กัลยาณมิตร” ของหนู คอยดู แลประคับประคองให้กำลังใจลูก ให้หนูเข้มแข็ง ให้แกร่ง เหมือนเพชร ให้หนักแน่นเหมือนแผ่นดิน ให้ได้เป็น “ลูก แก้ว” ของหลวงพ่อ ถึงแม้เส้นทางนี้จะไม่ได้โรยด้วยกลีบ กุหลาบ บางหนทางอาจเป็นกรวดเป็นทรายให้ระคายเท้า บ้าง แต่หนูก็ต้องอดทน เพราะหนูเป็น “ลูกแก้ว” ไม่ใช่ เป็น “ลูกกรวด” ของหลวงพ่อใช่ไหมจ๊ะ \๑๐2 เมษายน์ 10๕๓๙ รักและคิดถึงลูก