การเข้าอยู่ในนิพพาน : หน้า 17/172

ถ้าจะอุปมาก็เหมือน ทหารในปัจจุบันนี้ ถ้าเข้าบังเกอร์ เสียแล้ว ใครจะเอาปืน เอา จรวดไปถล่มก็ไม่เดือดร้อนหรอก เพราะเข้าไปอยู่ในบังเกอร์ เรียบร้อยแล้ว ใครจะยิง จะถล่ม อย่างไรก็ไม่เดือดร้อน หลบอยู่ ในบังเกอร์สบาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ เช่นกัน เมื่อพระองค์ตรัสรู้วันไหน 66 แม้เป็นเทวดาก็ยังมีทุกข์อยู่ แล้วสาเหตุแห่งทุกข์ของเทวดา ก็เกิดมาจากตัณหาเหมือนกัน แต่เป็นตัณหาประเภทละเอียดกว่า ที่อยู่ในกายมนุษย์ แล้วพระองค์ก็ทรงเห็นต่อไปว่า นิพพานเป็น คือพระองค์เข้า นิพพานตั้งแต่ยังเป็นๆ ยังมี พระชนม์อยู่ ครั้นเมื่อวันเวลาผ่านไป พระ วรกายที่ประกอบด้วยเลือดเนื้อ ของพระองค์ก็ถึงเวลาที่ต้อง แตกสลายเหมือนกับร่างกาย ของคนอื่น พอพระชนมายุ ๘๐ ทุกข์ในกายเทวดา หรือในกายทิพย์นั้น พรรษา ร่างกายของพระองค์ก็ ควรแก่เวลา ควรแก่การแตก พระองค์ก็ทรงหมดกิเลสวันนั้นก็ เข้าอยู่ในนิพพานในตัวของ สามารถดับได้ พระองค์เองตั้งแต่วันนั้น คราวนี้ สลาย ต้องสิ้นพระชนม์ไป เหมือนกับคนอื่นๆ ถ้าเป็นคน อื่นๆ เราก็เรียกว่า “ตาย” คนอื่น ไม่ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ไหน จะเหาะไปทิศใด จะไปสั่งสอน ประชาชนยังแคว้นใด ก็จะทรงอยู่ในนิพพาน เข้า นิพพานตลอดเวลา การเข้านิพพานครั้งนี้ เรียกว่า เข้า ถ้าตายแล้ว กายละเอียดข้างใน ก็ต้องเวียนว่ายตายเกิดต่อไปอีก เพราะยังไม่หมดกิเลส แต่พระองค์นั้น หมดกิเลสแล้ว เมื่อเสด็จดับขันธ์ลง ธรรมกายอรหัตที่แสนจะบริสุทธิ์ กัลยาณมิตร ๑๕ มกราคม ๒๕๔๐