การให้ : หน้า 143/172

ส่องธรรม ลำภาษิต โดย อิ่มธรรม ผู้สรรเสริญ ไม่สรรเสริญ การให้ พาลา หเว น ปสนฺติ ทาน คนพาลเท่านั้น ย่อมไม่สรรเสริญการให้ ( ขุ.ธ. ๒๕/๓๘ ) โลกอยู่เป็นสุขได้ด้วยการให้ ต้นไม้ ให้ผล ให้ร่มเงา ให้ออกซิเจน แม่น้ำ ให้น้ำดื่มน้ำใช้ ให้ความเย็น บิดามารดา ให้สารพัดสิ่งแก่บุตรธิดา ทุกคนทุกสิ่งมีประโยชน์ เพราะการให้ ยิ่งให้มากยิ่งมีคุณค่ามาก ผู้ให้ย่อมมีสุข ผู้ให้ย่อมอิ่มเอมใจ การรับว่าสุขแล้ว การให้สุขยิ่งกว่า เป็นสุขที่ประณีตกว่า ละเอียดกว่า ยากนักที่ผู้ไม่ให้จะรับรู้หรือเข้าใจได้ เหมือนผู้ไม่เคยลองลิ้มอาหารโอชารส ย่อมไม่เข้าใจซาบซึ้งถึงรสนั้น แต่ไหนแต่ไรมาบัณฑิตทั้งหลาย ย่อมเป็นผู้ให้และสรรเสริญการให้ มีแต่คนพาลเท่านั้นที่เป็นปรปักษ์กับการให้ การให้ทำให้ความตระหนี่หลุดออกจากใจ เมื่อมลทินใจหลุดไป ความบริสุทธิ์ผ่องใส เมื่อความบริสุทธิ์เกิดขึ้น ก็เป็นที่มานอน ของสรรพสมบัติ สรรพความดีทั้งหลาย จึงบังเกิดขึ้น.... การให้จึงสถิตอยู่ในใจของบัณฑิตทุกๆ คน เสมอมา... กัลยาณมิตร ๑๔๑ มกราคม ๒๕๔๒