การใช้จ่ายและหนี้สิน วารสารกัลยาณมิตร ปี 2542 ฉบับที่ 1 หน้า 107
หน้าที่ 107 / 172

สรุปเนื้อหา

รายได้จำกัดอยู่แล้วยิ่งเป็นคนไม่มีศีลธรรม ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ใช้ในสิ่งไม่ควร เพร ไม่เคยฟังธรรมะของพระพุทธเจ้าเลยว่า การเลี้ยงชีวิตที่สมควรนั้น เขาเลี้ยง ขนาดไหน เขาไม่ได้รับธรรมะตรงนี้ เพราะว่าใช้จ่ายอย่างไม่ยับยั้งชั่งใจ เขาก็ จะเป็นหนี้สินล้นพ้นตัว ครูบาอาจารย์ ของเรานั้น ถ้าพูดจริงๆ นะครับ ผมเป็น ครูเนี่ย ครูเรามีธรรมะน้อย ได้เรียน ธรรมะมาน้อย ก็ใช้จ่ายเกินเป้าหนี้สินกัน มาก ที่ว่าหนี้สินมากแล้ว และเดือดร้อน กันก็เป็นเรื่องจริงและก็ครูส่วนใหญ่ไม่ได้ เข้าวัดกันอย่างแท้จริงก็เลยต้องจนกัน อย่างนี้แล้วก็ต้องลำบากเป็นหนี้สินกัน แล้วพอแก่รายได้ตัวเองแล้ว ทุกคนก็จะพออยู่พอกินไม่อัตคัดพอที่จะ เป็นหนี้เป็นสินเขา เพราะฉะนั้น ธรรมะถ้าหากคนเข้าวัดหรือถ้าครูเข้า วัดผมว่าก็ไม่เดือดร้อน ผมว่าเขาก็ไม่เดือด

หัวข้อประเด็น

- การใช้จ่ายและหนี้สิน

ข้อความต้นฉบับในหน้า

รายได้จำกัดอยู่แล้วยิ่งเป็นคนไม่มีศีลธรรม ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ใช้ในสิ่งไม่ควร เพร ไม่เคยฟังธรรมะของพระพุทธเจ้าเลยว่า การเลี้ยงชีวิตที่สมควรนั้น เขาเลี้ยง ขนาดไหน เขาไม่ได้รับธรรมะตรงนี้ เพราะว่าใช้จ่ายอย่างไม่ยับยั้งชั่งใจ เขาก็ จะเป็นหนี้สินล้นพ้นตัว ครูบาอาจารย์ ของเรานั้น ถ้าพูดจริงๆ นะครับ ผมเป็น ครูเนี่ย ครูเรามีธรรมะน้อย ได้เรียน ธรรมะมาน้อย ก็ใช้จ่ายเกินเป้าหนี้สินกัน มาก ที่ว่าหนี้สินมากแล้ว และเดือดร้อน กันก็เป็นเรื่องจริงและก็ครูส่วนใหญ่ไม่ได้ เข้าวัดกันอย่างแท้จริงก็เลยต้องจนกัน อย่างนี้แล้วก็ต้องลำบากเป็นหนี้สินกัน แล้วพอแก่รายได้ตัวเองแล้ว ทุกคนก็จะพออยู่พอกินไม่อัตคัดพอที่จะ เป็นหนี้เป็นสินเขา เพราะฉะนั้น ธรรมะถ้าหากคนเข้าวัดหรือถ้าครูเข้า วัดผมว่าก็ไม่เดือดร้อน ผมว่าเขาก็ไม่เดือดร้อนเรื่องฐานะแล้ว ถ้าเขา ใช้จ่ายเป็น จะเป็นวิธีการหาเงินก้อนใหญ่ๆ มาให้ครูกู้หรือให้ดอกถูกๆ มัน ก็เป็นปลายเหตุ เป็นปลายเหตุแก้ปัญหาได้ไม่กี่คนหรอกครับ เพราะว่า ถ้าจะเอาเงินมาแจกให้คนรวยพอกินเนี่ย ครูมีเป็นแสนคนเราระดมเงิน เมื่อครูเป็นตัวอย่างที่ดี ผู้บริหารเป็นตัวอย่างที่ดี นักเรียนเขาก็เอาไปเป็น แบบอย่าง เพราะนักเรียน เขาไม่ดูใครเป็นแบบอย่าง นอกจากครูบาอาจารย์ หมดทั้งประเทศก็ไม่พอ ที่ จะเอาให้คนมาถลุงเล่นนะ ครับ แต่ถ้าเราสอนให้เขามี ธรรมะให้เขารู้จักเลี้ยงชีพ เลี้ยงชีวิตตัวเองพอสมควร กับฐานะ ผมว่าเป็นการแก้ ปัญหาที่ถูกทาง นอกจาก เขาไม่เป็นหนี้เป็นสินแล้ว เขายังมีความสุขเรื่องอื่นอีก ผมว่าถ้าทุกคนเข้าวัดปฏิบัติธรรมแล้วก็รู้ ธรรมะว่า เราจะทำอย่างไรที่เราจะเลี้ยง ครอบครัว เลี้ยงชีวิตตัวเองให้มีความสุข จากเงินเดือนที่ได้มา ที่จริงเงินเดือนถ้า จะนับจริงก็มากพอที่จะเลี้ยงชีพไปได้แต่ ไม่ถึงกับรวยนะครับ แต่ถ้าเมื่อไหร่ ประมาทใช้มาก ก็จนทันที เพราะไม่มี มากพอที่จะให้ถลุงเล่น มีพอเลี้ยงตัวเอง หลวงท่านเลี้ยงพอให้อยู่ได้นะครับ เลี้ยง ชีพให้ท่านทำหน้าที่ได้ อันถ้าเราทุกคน ลองนับเงินเดือนแล้วมาใช้จ่ายจริง ๆ เฉพาะที่จะมาเลี้ยงชีพเลี้ยงครอบครัวนี้ อยู่ได้ครับ วารสาร : ถ้าอย่างนั้นวิธีการที่จะปลด หนี้ครูทั้งประเทศได้ก็คือ ต้องเอาครูเข้า วัดปฏิบัติธรรมใช่ไหมครับ ? อ. ถาวร : ครับ ถ้าคนรู้ธรรมะรู้วิธีเลี้ยง ชีพตัวเอง ให้พอสมควรแก่ฐานะตัวเอง วารสาร : เท่าที่ฟัง อาจารย์พูดวันนี้ในลักษณะ ของการปลูกฝังจริยธรรม ให้แก่เยาวชน มันก็ส่วนที่เกี่ยวข้องหลายฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นตัวเยาวชนเอง ครูบาอาจารย์ ผู้ปกครอง รวมถึงหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง ใน ความเห็นของอาจารย์ อาจารย์ให้น้ำหนักฝ่ายไหนมากที่สุด ? ที่จะ เป็นตัวเชื่อมวงจรในการปลูกฝังคุณธรรม จริยธรรมของเด็ก อ. ถาวร : ถ้าถามมาตรงนี้ก็คือเราตอบได้ทันทีว่าครูล่ะครับจะเป็นผู้นำ ที่จะให้เขาได้ ให้นักเรียนเขาได้ศึกษาธรรมะ อย่างกิจกรรมที่ชมรม พุทธศาสตร์สากลที่วัดพระธรรมกาย ซึ่งวัดพระธรรมกายสนับสนุนอยู่ เป็นที่น่าดีใจนะครับ ในการสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ที่ผม เห็นภาพนะครับ แล้วผมจะโยงถึงครูนะครับ เห็นภาพนักเรียนว่า นักเรียนถือหนังสือมงคลชีวิตก่อนสอบเป็นเดือน มงคลชีวิต ๓๘ ประการ ที่เขาซื้อเขาหามาได้ อ่านที่ในโรงเรียนแล้วก็คุยกันเรื่องมงคลชีวิต เขา ก็ทายกันว่ามงคลที่ ๙ อย่างไร มงคลเลี้ยงดูบิดามารดามงคลที่เท่าไร แล้วก็ทายกัน แล้วเขากันทำอย่างนี้เป็นคนพาล ใครเกเรเพื่อนอะไร ทำนองนี้เป็นคนพาล ถ้าบรรยากาศของโรงเรียนที่เด็กคุยกันเรื่อง กัลยาณมิตร ๑๐๕ มกราคม ๒๕๕๒
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More