การสร้างกุศลในครอบครัว : หน้า 125/172

ความดันก็ไม่ดี ตามตัวบวมเป็นแผลน้ำเหลืองเยิ้มไปหมด ให้อาหารแป้งมากยิ่งทำให้แผลหายยาก ลูกจ้างในบ้าน ท้วงติง ก็ไม่เชื่อ หาว่าเป็นลูกจ้าง อย่ามาทำสอนเจ้านาย คืนหนึ่งตอนดึก ชายชราดังกล่าวนอนไม่หลับ ลูกจ้าง (ภาคกลางคืน) เป็นชายก็เฝ้าปลอบโยนบีบนวด จนหลับ ฝ่ายลูกสาวลูกชายทุกคนไม่เคยมาดูแลนอกเวลา นอกจากนำอาหารมาให้เท่านั้นกำลังที่ลูกจ้างจะหลับ ตามบ้าง นอนเคลิ้มๆ อยู่ครึ่งหลับครึ่งตื่นก็เห็นชาย ๓ คน รูปร่างล่ำสันใหญ่โตเดินเข้ามาในบ้านพูดถามว่า “โกอยู่ไหน จะมารับตัวแล้วนะ” คุณเจริญ ผู้เป็นลูกจ้างก็ส่งเสียงดูไปว่า “มาหาท่าไม แกเพิ่งหลับไปเมื่อกี้เอง กว่าจะ ให้หลับได้แทบตาย อย่ามาทำ เสียงดังให้ตื่น ไปซะอย่ามายุ่งกะ แกนะ" พอดูเสร็จก็ตกใจตื่นขึ้น คุณเจริญนึกถึงว่า อาจเป็น พวกยมบาลจะมารับตัวชายชรา ก็เป็นได้ ตอนเช้าจึงเล่าเรื่องให้ นายจ้าง ซึ่งเป็นลูกชายของคน ป่วยฟัง แนะนำว่าควรถือโอกาส ทำบุญให้พ่อก็จะเป็นการดี ก็ถูก ดุว่า งมงายไม่ใช่เรื่อง คุณเจริญจึงเล่าให้คนป่วย ฟัง และแนะนำว่า ควรฝากเงิน แม่ชี (หมายถึงป้า) ไปทำบุญ สร้างพระที่เจดีย์ องค์ละ ๑ หมื่น คนเจ็บเห็นดีด้วย พอพวกลูกๆ ถ้าเราต้องอยู่ในครอบครัวที่ไม่รู้จัก บาปบุญคุณโทษ ไม่รู้ว่าชาตินี้มี ชาติหน้ามี ฯลฯ ก็คงเป็นเหมือน ลูกๆ ในครอบครัวนี้ ชาวจีนผู้นี้เลี้ยง เขามาจนเติบใหญ่ ให้สมบัติตั้งตัว ได้ทุกคน สุดท้ายแล้วต้องมาพึ่งคน แค่ลูกจ้าง บอกหนทางสร้างกุศล ให้ เป็นเสบียงไปในปรโลก ไม่อยู่ ลูกจ้างผู้หญิง (ภาคกลางวัน) จึงมาตามป้าไปรับ เงินทำบุญ ป้าก็ไปสร้างให้เรียบร้อยก่อนปิดเจดีย์ภายนอก ทุกวันนี้ชายชราผู้นั้นก็ยังมีชีวิตอยู่ เล่าให้คุณฟังเป็นตัวอย่างว่า ถ้าเราต้องอยู่ใน ครอบครัวที่ไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษ ไม่รู้ว่าชาตินี้มี ชาติ หน้ามี ฯลฯ ก็คงเป็นเหมือนลูกๆ ในครอบครัวนี้ ชาว จีนผู้นี้เลี้ยงเขามาจนเติบใหญ่ ให้สมบัติตั้งตัวได้ทุกคน สุดท้ายแล้วต้องมาพึ่งคนแค่ลูกจ้าง บอกหนทางสร้างกุศล ให้เป็น เสบียงไปในปรโลก เหน็ดเหนื่อย มาตลอดชีวิตเพื่อเลี้ยงลูกโขยงหนึ่ง ไม่ได้ประโยชน์ติดตัวอะไร ก็ไม่รู้ ว่าเกิดมาทำไม ชีวิตอย่างนี้คงมี อีกหลายครอบครัวนะคะ ขอเราทุกคนจงอย่าเป็นเช่น ตัวอย่างนี้ เราโชคดีนักที่มี พระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสอง และคุณยายอาจารย์เป็น กัลยาณมิตรของเรา จึงไม่เสีย เวลาในชีวิตไปเปล่า มาช่วยกัน สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ หอบ เสบียงบุญของเราไปให้เต็มที่ เถิดค่ะ สะ - หวัด - ดี กัลยาณมิตร ๑๒๓ มกราคม ๒๕๕๐