ความกรุณาและการสร้างบารมี : หน้า 82/132

ทรงเสียสละความสุขของตนด้วยความอดทนเพื่อพระ สามารถตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เอง เข้าถึงธรรมอัน ตั้งแต่ครั้งเป็นสุเมธดาบส ผู้ทอดตนเป็นสะพาน หลุดพ้นบังเกิดแก่พระพุทธองค์ หากไม่อาศัยความ ตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญบารมีเป็นพระโพธิสัตว์ พระพุทธองค์ โพธิญาณที่จะเจือจานมนุษยโลกในภายภาคเบื้องหน้า ให้พระพุทธเจ้าทีปังกรและหมู่ สงฆ์ใช้เดินข้ามฝั่ง ด้วยความ เมตตาที่กำหนดไว้ในใจว่า เมื่อ ได้บรรลุพระสัพพัญญุตญาณแล้ว จักให้มนุษย์และเทวดาทั้งหลาย ข้ามฝั่งด้วยการกระทําอันยิ่งใหญ่ ของตน ความตั้งใจนี้ไม่เคย เปลี่ยนแปลงไปไม่ว่าจะผ่าน เส้นทางสร้างบารมีด้วยความ ยากลำบากเพียงใด นั่นคือใจ กรุณาที่มีให้แก่ชาวโลก การ สร้างบารมี ๔ อสงไขยกับแสน มหากัปโดยไม่เบี่ยงเบนเป้าหมาย ที่จะรื้อสัตว์ขนสัตว์สู่ฝั่งพระ นิพพาน เพียงเท่านี้ก็ถือเป็น คุณูปการอย่างใหญ่หลวงอย่างหา ผู้ใดเสมอเหมือนมิได้แล้ว ยิ่งเมื่อเสวยพระชาติเป็นเจ้าชายสิทธัตถะ ไพบูลย์ที่สามารถทําให้พ้นทุกข์ได้อย่างถาวร ความ กรุณาใหญ่แก่หมู่สัตว์ พระพุทธ องค์คงยึดดำริเดิมที่จะไม่เสีย เวลาประกาศธรรมให้ เหน็ดเหนื่อยเพราะทรงเล็งเห็น หากไม่อาศัยความกรุณาใหญ่ แก่หมู่สัตว์ พระพุทธองค์คงยึด ดำริเดิมที่จะไม่เสียเวลา ประกาศธรรมให้เหน็ดเหนื่อย เพราะทรงเล็งเห็นแล้วว่า ธรรม ที่พระพุทธองค์บรรลุเป็นสิ่งที่ สัตว์ทั้งหลายผู้มีราคะ โทสะครอบง่าแล้วไม่อาจจะ เข้าถึงได้อย่างง่ายๆ แล้วว่า ธรรมที่พระพุทธองค์ บรรลุเป็นสิ่งที่สัตว์ทั้งหลายผู้มี ราคะ โทสะครอบงำแล้วไม่อาจ จะเข้าถึงได้อย่างง่ายๆ แต่เมื่ออาศัยมหากรุณา พระพุทธองค์ได้ตรวจดูสัตว์โลก ด้วยพุทธจักขุอีกครั้ง จึงพบว่า สัตว์ทั้งหลายนั้น มีทั้งที่มีธุลีใน ตาน้อย สามารถเข้าถึงธรรมได้ จึงได้ทรงประกาศธรรม และ กัลยาณมิตร ๘๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒ ถ่ายทอดสู่พระสาวก ตกทอดมา เป็นธรรมอันวิจิตรจนมาถึง ปัจจุบันให้เราซึ่งเป็นชนรุ่น หลังจากพระพุทธองค์ถึงกว่า ๒๕๐๐ ปี มีโอกาสได้พบกับ ความสุขอันเกิดจากธรรมอำไพ นี่คือที่สุดของความรัก ที่ มนุษย์จะพึงได้รับในชีวิต ความเมตตาที่ทรงกรุณาชี้ เส้นทางแห่งความสุขที่แท้จริง ไว้ โดยไม่ต้องแสวงหา จึงเป็นความรัก ความ เมตตาที่ควรค่าแก่การบูชา.... ตลอดกาล