พระธรรมกายทองคำและการพัฒนาของเจดีย์ : หน้า 102/132

caitya - Vrksa Diamond Throne “พระธรรมกายทองคำ” อันเป็น สัญลักษณ์แห่งความหลุดพ้น การตื่น การเบิกบานของพระพุทธองค์มา ประดิษฐานไว้แทน ซึ่งเรื่องราวของ พระธรรมกายนี้สามารถอธิบายด้วย ทฤษฎี และด้วยการปฏิบัติธรรมได้ ยาวกว่ายอดแหลมของเจดีย์องค์ใด อีกทั้งสามารถนำพาผู้ที่เข้าถึง มี และ ครอบครองพระธรรมกายให้เดินสู่ นิพพานได้จริงๆ เพราะมิใช่สิ่งที่เป็น ธรรมกายเจดีย์ได้นำ พระธรรมกายทองคำ อันเป็นสัญลักษณ์แห่ง ความหลุดพ้น การตื่น การเบิกบานของ พระพุทธองค์มา ประดิษฐานไว้แทน 4 ซึ่งเรื่องราวของ พระธรรมกาย ปรับให้สูงขึ้น สู่การปรับจากโอคว่ำให้ คอดลงเล็กน้อย จนกระทั่งเกิดการนำ เอาทฤษฎีทางการปฏิบัติเข้ามาใช้กับ การปรับรูปทรง เช่นว่า ยอดแหลมนั้น หมายถึงการพัฒนาของใจที่ละเอียด อ่อนขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดๆ หนึ่ง ซึ่ง หลุดพ้นจริงๆ คือพระนิพพาน ตรงนั้น เพียงสัญลักษณ์ในข้อธรรม แต่หาก เป็นสัญลักษณ์ขององค์ธรรมที่ทำได้ พิสูจน์ได้จริง เหยียดสูงขึ้น กลายเป็นรูปทรงจำเพาะ ของศรีลังกาเรียกว่า Dagaba ก่อนการ พัฒนาเป็น Bell Shape ดังที่รู้จักกัน เป็นต้น ซึ่งในที่สุดจากรูปทรงโอคว่ำ สู่ การมียอดแหลมแต่ไม่มากบนฐานที่ ไม่พบว่ามีพระธรรมกายอยู่บนยอด ดังนั้น หากน่าเอาทฤษฎีโดมที่ มองไม่เห็น (The Invisible Dome) มาคลุมครอบองค์ธรรมกายเจดีย์ แล้ว เหมือนการนำทฤษฎีนี้มาใช้กับเจดีย์ที่ มียอดแหลม ซึ่งเมื่อลากเส้นโดมที่มอง ไม่เห็นแล้วจะยังอยู่ใต้จุดของเม็ด น้ำค้างก็สามารถอธิบายได้ว่า เป็น เพราะธรรมกายเจดีย์เป็นเจดีย์ที่เน้น ความหมายไปในแนวระนาบ หรือ Plan เจดีย์ทั่วไปแทนด้วยสัญลักษณ์ของเม็ด และที่ว่าทำไมสุดยอดของส่วนโค้งที่ เป็นโดมที่มองไม่เห็น หรือโดมที่ละไว้ สามารถอธิบายด้วย ทฤษฎี และด้วยการ ปฏิบัติธรรมได้ยาว กว่ายอดแหลมของ เจดีย์องค์ใด 99 น้ำค้าง หรือฉัตรตรงปลายสุดยอด ดังนั้น เมื่อถูกถามว่า ยอดแหลม ของธรรมกายเจดีย์หายไปไหน จึงบอก ได้ว่า ได้นำเอาส่วนที่หายไปในสมัย ก่อนมาไว้แทน ดังที่ได้กล่าวแล้วว่า แท่นสี่เหลี่ยมแทนรัตนบัลลังก์ ฉัตร แทนต้นโพธิ์ โดยสิ่งหายไปนั่นคือ พระพุทธองค์ และที่สำคัญที่สุด คือ พระธรรมกาย ธรรมกายเจดีย์ได้นำ กัลยาณมิตร ๑๐๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒