ความโลภ : หน้า 86/132

ความโลภ ทำให้คนเราอับจน อับจนทั้งทรัพย์ อับจนทั้งพวกพ้อง อับจนทั้งโอกาส จะไม่ได้อะไรอย่าง ที่เขาได้กัน แต่คนโลภ ก็ไม่ค่อย รู้สึกตัวในข้อนี้ โ ลภะหรือความโลภนั้นเป็นกิเลส ความดีแล้ว ยังชอบพูดชวนคนอื่นไม่ให้ เป็นอกุศลมูลที่เป็นรากเหง้าหรือ ทำเสียอีก เห็นใครเขาทำก็พูดจาเยาะเย้ย เป็นต้นเหตุให้คนเราทำความชั่วอย่างหนึ่ง เหน็บแนม พูดให้เขาเสียกำลังใจ หรือ เป็นกิเลสกลุ่มเดียวกับโทสะและโมหะ พูดห้ามปรามมิให้เขาทำต่อไป ทั้งๆ ที่สิ่ง โลภะนี้เป็นเหตุให้คนเรากลายเป็นคนมืด ที่เขาจะทำนั้นเป็นบุญเป็นความดีและ บอด เป็นคนใจบอด เป็นคนใจแคบ มอง ไม่เห็นความดีของใคร มองไม่เห็นใคร ว่าควรแก่การสนับสนุน ควรแก่การ เป็นประโยชน์ที่แท้จริง ทำนองมือไม่พาย แต่เอาเท้าราน้ำ ตามคำโบราณว่านั่นแหละ ๓. ชอบอิจฉาริษยา คือเห็นใคร ทำความดีก็เกิดความอิจฉาริษยา เห็น ใครได้รับผลดีก็อิจฉาริษยา คนอื่นเขาได้ สงเคราะห์อนุเคราะห์ หรือควรแก่การ แบ่งปันให้ ท่านเปรียบเหมือนกับความ มืดที่ทำให้คนมองอะไรไม่เห็น คนโลภ อะไรมา ตัวเองไม่ได้อย่างเขาหรือได้ไม่ดี ไม่มองเหตุผล ไม่เข้าใจเหตุผล ทั้งไม่รู้ หรือคนที่มีโลภะนั้นย่อมไม่รับรู้ถึงเหตุผล อย่างเขา ก็เกิดขวางหูขวางตา ไม่พอใจ หงุดหงิดใจ ไม่สบอารมณ์อยู่เรื่อยๆ ผู้ใดเป็นอย่างนี้ พึงรู้เถิดว่าตัวเอง เป็นคนโลภ เป็นคนมีโลภะซึ่งเป็นสนิมอยู่ ในหัวใจ ซึ่งจะคอยบั่นทอนความสุขทาง และไม่เห็นถึงอรรถถึงธรรม คือมองไม่ เห็นคุณประโยชน์ของการให้ทาน การ แบ่งปันกัน การเอื้อเฟื้อแก่กันและกัน คนโลภนี้จะหนักไปในทางที่เห็นแก่ได้ ใจให้หมดไปเรื่อยๆ ความโลภนี้ทำให้คน เห็นแก่ตัว มีแต่ความเสียดาย มีแต่ความ ตระหนี่หวงแหนเป็นวิสัย ท่านว่า คน โลภนั้นมักแสดงอาการออกมาให้เห็น อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายๆ อย่างดัง ต่อไปนี้ ๑. ชอบรับมากกว่าชอบให้ คืออยาก ได้ร่ำไป ไม่ว่าจะถูกทางหรือไม่ถูกทาง พอใจเมื่อเขาให้อะไรตน แต่จะไม่ชอบใจ เมื่อจะต้องให้ของตนแก่ใครๆ คือไม่ชอบ ช่วยเหลือผู้อื่น ใครมาบอกบุญก็ไม่ชอบ ใครมาให้ช่วยก็ไม่ชอบ แสดงความไม่ พอใจออกมาให้เห็น ตรงกันข้ามหากมี ใครให้อะไรก็มักจะดีใจจนออกนอกหน้า ทำนองเมื่อได้ก็ตาโต เมื่อเสียก็ตาเขียว นั่นแหละ ๒. ชอบขัดขวางทางบุญของผู้อื่น คือนอกจากตัวเองจะไม่ชอบทำบุญหรือ เราอับจน อับจนทั้งทรัพย์ อับจนทั้ง พวกพ้อง อับจนทั้งโอกาส จะไม่ได้อะไร อย่างที่เขาได้กัน แต่คนโลภ ก็ไม่ค่อย รู้สึกตัวในข้อนี้ ความโลภมีอยู่ด้วยกันทุกคน เพียงมากหรือน้อยกว่ากันเท่านั้น แต่ผู้ใด สามารถสลัดตัวสลัดใจออกจากความโลภ ได้มาก ผู้นั้นก็จะพบแสงสว่างได้มาก มี โอกาสทำบุญทำทานได้มาก ได้เสียสละ ช่วยเหลือคนอื่นได้มาก และมีโอกาสได้ อิ่มอกอิ่มใจกับผลบุญผลทานของตนได้ มาก กัลยาณมิตร ๘๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒