ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข : หน้า 79/132

รักนี้ไม่มีกำแพงขวางกั้น มักมีคำกล่าวว่า ความรักเป็นความบริสุทธิ์ จึง ไม่มีสิ่งใดเป็นเงื่อนไขหรือขวางกั้นได้หากว่ามีหัวใจรักกัน อุปสรรคที่ขัดขวางพังทลายเพราะความรัก บทเรียน อุทาหรณ์จากความรักที่มีอุปสรรคตั้งแต่เริ่มต้นนี้ มีให้ เห็นมากมาย มีบ้างที่ราบรื่น แต่อีกหลายรายที่ความ แตกต่างก่อให้เกิดความลุ่มๆ ดอนๆ ในระหว่างเส้นทาง รัก และมีอีกหลายรายที่สุดท้าย ก็ต้องยอมรับในความแตกต่างนั้น อุทาหรณ์ในเรื่องนี้จาก พระไตรปิฎกที่เห็นได้ชัดเจนก็คือ เรื่องราวความรักไม่แบ่งชั้น วรรณะของปฏาจารา ธิดารูป งามของมหาเศรษฐี ผู้มีชีวิตอยู่ บนปราสาทชั้น ๗ ผู้หนีวิวาห์กับ ชายหนุ่มผู้มีชาติวรรณะเสมอกัน ไปกับคนรับใช้ มีชีวิตความเป็น อยู่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเมื่อ อรุณรุ่งมาเยือน นางพบว่าสามีตาย จึงพาบุตร ทั้งสองเดินทางต่อไประหว่างทางบุตรคนโตถูกน้ำพัดพาไป บุตรคนเล็กถูกเหยี่ยวโฉบ ดวงใจของนางเต็มไปด้วย ความโศก ฝืนใจเดินทางกลับไปหาบิดามารดา พบว่า บิดามารดาและพี่ชายเพิ่งละโลกไปเมื่อคืน ชีวิตที่เกิดอย่างเป็นสุข เริ่มพบทุกขเวทนาตั้งแต่ มีครอบครัว จนในที่สุดเกิดอาการวิกลจริต เซซังไปพบ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงได้คิดกลับฟื้นสติ มีความตาย เป็นอารมณ์ เข้าถึงอริยผลในที่สุด ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ การเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม ยอมอดเพื่อให้ลูกอิ่ม ยอมทุกข์เพื่อ ให้ลูกสุข แม้แต่ยอมบาป เพื่อให้ลูกสบาย คนเป็นแม่ก็ ยินยอมที่จะทํา แผนการใน อนาคตของลูกถูกวางไว้ อย่างคร่าวๆ ในลักษณะ ดวงใจของแม่ ความรักที่สะอาดบริสุทธิ์ยิ่ง กว่าน้ำกลั่นในสากลโลก เป็นความรักที่ได้รับการยกย่อง อย่างไม่มีข้อเคลือบแคลงสงสัย จากสังคม เป็นรักที่มีแต่ให้โดย ไม่หมายสิ่งใดตอบแทน คือ ความรักที่แท้จากดวงใจของผู้ เป็นแม่นั่นเอง ตั้งแต่เล็กจนเติบ ใหญ่ การเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม ประคับประคอง ปูทางที่สวยงาม ให้ลูกอยู่เสมอ กายที่ไม่อาจมีให้ได้ จึงได้ ครั้งอยู่กับบิดามารดา นาง อดทนกับหนทางที่เลือกเอง จนกระทั่งมีบุตร ด้วยความรัก เลือดในอก ปรารถนาความสุข ชักชวนสามีกลับไปหาบิดา มารดาของตน แต่กลับถูกห้าม เสียด้วยสามียังกริ่งเกรงในความ ผิดที่ตนได้ทำไว้ จนนางต้องใช้วิธีหนีแต่สามีก็ไปตาม กลับมาอีก นางคลอดลูกคนแรกในป่า จนมาถึงลูกคนที่สองก็ เป็นเช่นเดิมอีก คือต้องใช้วิธีหนี ครานี้แม้สามีไปตามก็ ไม่ยอมกลับ เกิดเหตุลมฝนฟ้าคะนอง สามีไปตัดไม้เพื่อ นำมาทำที่มุงบังกันฝนถูกงูกัดตาย นางคลอดบุตรคนที่ สองในป่าอีกเช่นเคย ยอมอดเพื่อให้ลูกอิ่ม ยอมทุกข์ เพื่อให้ลูกสุข แม้แต่ยอมบาป เพื่อให้ลูกสบาย คนเป็นแม่ก็ ยินยอมที่จะทำ แผนการใน อนาคตของลูกถูกวางไว้อย่าง คร่าวๆ ในลักษณะประคับประคอง ปูทางที่สวยงามให้ลูกอยู่เสมอ หวังอย่างเดียวคือลูกมีอนาคตที่สดใส มีความสุขความ สำเร็จในชีวิต นั่นคือความสุขของคนเป็นแม่ ความรัก ชนิดนี้จึงเป็นความรักอีกนิยามหนึ่งที่ไม่สามารถจะเอา น้ำหมดมหาสมุทรมาจารจารึกให้เต็มแผ่นฟ้า เพื่อ บรรยายความรักให้หมดสิ้นได้ เพราะเป็นรักที่ยิ่งใหญ่ เหนือคำจำกัดความทั้งปวง ความรักที่บริสุทธิ์ เป็นสิ่งที่น่าจะมีความสุขเป็น กัลยาณมิตร ๗๗) กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗