การพัฒนาตนเอง : หน้า 107/132

แล้วค่ะว่าคิดมากไปก็ไม่ค่อยดี หมอบอก ว่าทำร้ายตัวเอง (คงจะทำให้สมอง ทำงานหนัก) ลูกก็ว่าจะฝึกไม่คิดแล้วเชียว แต่ยังติดนิสัยอยู่ ถ้าคิดน้อยลงคงจะดีขึ้น เยอะ แล้วก็จะได้มีสมาธิมากขึ้นด้วย เพราะเวลาอยู่ในอิริยาบถต่างๆ ลูกก็มัก จะคิดนุ่นคิดนี้ โดยอัตโนมัติเลยละค่ะ เวลาเดินหรือทำกิจกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะ คิดเล่นๆ หรือคิดจริงๆ ก็ตาม ถ้าสมอง พูดได้คงร้องอุทธรณ์ว่าทำงานหนักจังเลย แต่เวลาอ่านหนังสือจะมีสมาธิมากค่ะ ใครเรียกก็จะไม่ได้ยินกันทีเดียว ซึ่งคุณ แม่ก็คงจะทราบดีอยู่แล้ว แต่เวลาที่ใจ เป็นสมาธิดีที่สุดค่ะ เวลาลูกเดินแล้วตรึก ได้ต่อเนื่องและเป็นธรรมชาติ ไม่ได้เพ่ง และตั้งใจมาก ลูกรู้สึกมีความสุขมาก แต่ ก็ไม่ได้ทำได้บ่อยๆ ค่ะ ยิ่งช่วงนี้ต้องไป หาหมอบ่อยขึ้นอีก ไม่ได้เป็นอะไรมาก หรอกค่ะ มันก็โรคเดิมๆ คือปวดศีรษะ นั่นแหละค่ะ หมอบอกว่าเลือดสูบฉีด ไม่ค่อยดี ลูกทนได้แต่หายได้ก็ดีเพราะ เป็นบ่อยเหมือนกัน ทำให้หงุดหงิดน้อย ๆ เป็นบางช่วงค่ะ ช่วงนี้จึงรู้สึกว่าตรึกองค์ พระน้อยลง ซึ่งลูกจะปรับนะคะ ลูกทนไม่ ไหวหรอกค่ะ รู้สึกว่าตัวเองน่าจะทำได้ดี กว่านี้และควรทำให้ดีกว่านี้ ไม่อยากให้ สถานที่และกิจกรรมมาเป็นข้อแม้สำหรับ ลูก ถ้าใจเราติดอยู่กับองค์พระเราไปไหน ทำอะไร เราก็ไม่สนใจเลย เราจะเห็นแต่ องค์พระอย่างเดียว เป็นเพราะลูกรู้แต่ยัง ไม่มีกำลังใจเข้มแข็งพอ แล้วก็ทำให้ลืม ซึ่งช่วงแรกก็มีความตั้งใจดีค่ะ เอาเทป ธรรมะไปฟัง และหยิบหนังสือธรรมะไป อ่าน ไม่รู้ค่ะว่าใจหลุดตอนไหน แต่ตอน นี้ก็ตั้งใจจะเรียกกลับมาที่ศูนย์กลางกาย แล้วค่ะ ให้มากขึ้นอีกก็คงดี ยิ่งทำได้มาก ยิ่งดีใช่ไหมคะ บางครั้งใจมันก็เฉออกไป กับสิ่งนั้นสิ่งนี้ ก็ต้องทำใจกลับเข้ามาและ มีสติให้มากขึ้น ลูกคิดว่ากำลังใจที่ เข้มแข็งและมั่นคงซื่อตรงกับเป้าหมาย เป็นสิ่งที่สำคัญและควรทำให้มีเป้าหมาย ในทุกเรื่องนั่นแหละค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง อะไรก็ตาม เวลาเราคิดมันก็เป็นอย่างหนึ่ง พูดอย่างหนึ่ง ทำก็อีกอย่างหนึ่ง สำคัญ ว่าเราจะทำได้อย่างที่คิดรึไม่ มันเป็นขั้น ตอนตัดสินในการวัดตัวเรา ว่าได้ทำตาม แผนที่วางไว้หรือไม่ได้ทำ ฟังอย่างนี้ดู จริงจังไปไหมคะ แต่เวลาลูกทำ ลูกก็ ยอมรับว่า บางเรื่องลูกก็เอาจริงมากแต่ บางเรื่องก็จริงน้อยไป คงต้องเอาจริง ทำให้พอดีกับเป้าหมายน่ะค่ะ ถึงจะสำเร็จ ถ้าทำจริงน้อยไปไม่พอดีกับเป้าหมายก็ ไปไม่ถึงเหมือนเวลาที่จะขับรถไประยะทาง ๑๐๐ กม. แต่เติมน้ำมันให้ไปได้แค่ ๕๐ กม. มันก็ไปไม่ถึง ยกเว้นจะไปเติมเพิ่มมาอีก ก็อาจถึงได้ ถ้าลูกตั้งใจลูกก็พยายามไม่ ให้ทำจนเครียด ก็จะมองข้อดีว่าถ้าเราทำ อย่างนี้แล้วจะได้ผลดีอย่างไร มองบ่อยๆ จะได้ไม่เลิกทำไปเสียก่อน ลูกจะมีข้อควร ปรับปรุงอย่างหนึ่งคือ ถ้าลูกเกิดความ รู้สึกขึ้นมาก่อนว่า เราทำไม่ได้หรือทำได้ แต่ไม่ดี ลูกจะไม่ยอมทำ กลัวว่าจะเสีย ความรู้สึก ความมั่นใจว่าทำแล้วแต่ทำไม่ ได้ แต่โชคดีที่ผ่านๆ มา ลูกทำได้ 66 ลูกคิดว่ากำลังใจที่ เข้มแข็งและมั่นคง ชื่อตรงกับเป้าหมาย เป็นสิ่งที่สำคัญและ ควรทำให้มีเป้าหมาย มากกว่าทำไม่ได้น่ะค่ะ อาจจะเป็นเพราะ เรื่องที่ทำไม่ยากจนเกินไปนัก อ้อ! ต้อง ยกเว้นเรื่องเล่นเปียโนสักเรื่อง เพราะ ยกเว้นเรื่องเล่นเปียโนสักเรื่อง เพราะ ในทุกเรื่องนั่นแหละค่ะ เล่นได้แต่ไม่เก่ง ลูกเลยไม่ยอมสนใจ แต่ กัลยาณมิตร ๑๐๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒